Szkoda, że mimo tytanicznej pracy twórców, jeżeli chodzi o szczegółowość otoczenia, tak są tu obecne puste fragmenty mapy. Nie ma tam nic do ubicia czy zebrania, po prostu są. Przykładem jest wyspa koło bagna, na styku z barierą. Wiele jaskiń też tak wygląda.

Wnerwiał mnie też backtracking w drugim rozdziale, bo sztucznie wydłużało to grę. Nie wiem kto wymyślił, żeby zasuwać tam i z powrotem od bagien na początkowy plac wymian (nowy quest). Teren ten został znacznie zmodyfikowany. Opada, zakręca, lawiruje pomiędzy skałami, przez co pokonanie go wymaga więcej czasu. Niestety brak tu napojów prędkości, a fakt, iż Bezimienny może biegać maratony bez zmęczenia sytuacji wcale nie ułatwia. Jest co prawda wierzchowiec, którego odkryłem przypadkiem prawie pod koniec gry, bo nikt nas o tym nie informuje, przez co łatwo go przegapić. Zwłaszcza, że dialog z nauczycielem też jest specyficznie skonstruowany.



To plus i minus Gothica. Wzorem poprzedników tu nic nie jest wyłożone na tacy, a gra nie ułatwia eksploracji za pomocą znaczników na mapie. Gracz musi przeszukiwać okolicę, co miejscami może być frustrujące, bo za łatwo jest tu coś przegapić pomiędzy kamieniami. Na szczęście obszar Górniczej Doliny nie jest wielki, a miejsca, które należy zwiedzać raczej w późniejszej części gry, są zazwyczaj w miarę czytelnie oznaczone – przeciwnikami, jacy na tym etapie rozmarzą nas po glebie.

Nienawidzę za to mini-gry powiązanej ze skrzyniami. System w oryginale był prosty i satysfakcjonujący. Tutaj od początku czułem irytację, bo każda zamknięta skrzynia to zagadka logiczna z własną kombinacją zapadek, które trzeba ułożyć tak, aby wysunęły się jednocześnie wszystkie czerwone bolce. Problem tkwi w tym, że wraz z przesunięciem jednej płytki prawie zawsze spowoduje to przesunięcie innej. Ta druga zaś przesuwa jeszcze inną, lub nawet dwie. Część układów jest intuicyjna. Część tak mocno przekombinowana, że masowo traciłem wytrychy niezbędne do tej czynności. Sytuacji zbytnio nie poprawia nabycie odpowiedniej umiejętności, a i uzyskany ze środka profit bywa skrajnie nieproporcjonalny do czasu i poniesionych kosztów.

Na (nie)szczęście przy tym stanie technicznym gry straty tak bardzo nie bolą, bo jednym klikiem myszki można pozbawić sensu cały handel w grze i uzyskać darmowe zniżki na zakupy u każdego sprzedawcy*. Takich baboli znajdzie się jeszcze więcej i potrafią napsuć balans rozgrywki.



„Powiedzmy sobie szczerze. Przyszedłeś tu tylko dlatego, żeby móc pocałować Gomeza w dupę” – studium końcowe

Nie ukrywam, że pomimo szeregu niedociągnięć Gothic Remake pozwolił mi odbyć podróż sentymentalną do czasów dzieciństwa, oferując przy tym lekko upudrowaną historię, która nadal potężnie wciąga i klimat, jakiego nie da się podrobić. Szeregowi usprawnień, naprawiających stare przypadłości gry towarzyszy jednak nagromadzenie nowych problemów. I dlatego nie mogę ocenić gry tak wysoko jakbym chciał, bo kupując nową grę chcę się nią cieszyć, a nie za darmo pracować jako tak de fecto beta tester. Mnie nowy Gothic mimo wad „nasycił” i z chęcią tym razem dołączę do Nowego Obozu, aby zobaczyć jak wygląda inna ścieżka do wolności. Zwłaszcza jak twórcy naprawią błędy kilkoma łatkami. Wtedy też ocena będzie wyższa o całej oczko.

* Wystarczy umieścić bryłki rudy na pasku podręcznym.

Grafika 90% Muzyka 100% Grywalność 85% Ocena końcowa 75%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY bardzo dobra oprawa graficzna mistrzostwo w aspekcie muzyki zachowano klimat oryginału znakomity polski dubbing morze usprawnień

MINUSY szwankujÄ ca sztuczna inteligencja stare, jak i nowe błędy, niekiedy w absurdalnej ilości „bloody” irytujÄ ce otwieranie skrzyń backtracking

Procesor Intel Core i7-7700K/AMD Ryzen 5 2600X, 32 GB RAM, karta graficzna 12 GB GeForce RTX 3070/16 GB Radeon RX 6800 XT, 60 GB SSD, Windows 10/11 64-bit