Co nie znaczy, że uda się je tak szybko przejść, bowiem każdy akt liczy po dwadzieścia jeden poziomów, i z reguły na co siódmym czeka nas starcie z bossami, a ci potrafią napsuć krwi. Już nie wspominając, że liczba minibossów na każdej zwiedzanej mapce też się drastycznie zwiększa. Jest więc co robić, a przecież w standardowej rozgrywce trzeba jeszcze pilnować umykających sekund. Na szczęście dodatkowe chwile możemy uzyskać poprzez pokonywanie wzmocnionych przeciwników, otwieranie złotych skrzyń (nie zawsze) czy wykup odpowiedniej zdolności, więc dana wyprawa nie musi być wcale taka krótka.

Na dzwonie zapomnienia jest też dużo więcej korzystnych opcji. Oprócz poszerzenia swojego plecaka, dzięki czemu możemy nosić więcej talizmanów podkręcających zdolności, warto też wykupić dodatkowe błogosławieństwa czy zdolności czerwonego portalu. Ten zacznie się pojawiać w losowych miejscach na mapie, czasami pozwalając pominąć kilka leveli pod rząd. Ma to zarówno minus, jak i plus. Można ekstremalnie szybko dojść do bossa, ale czasami jest to zwyczajnie nieopłacalne, bo z racji braku jakiegokolwiek rozwoju postaci w trakcie walk, szybko możemy sami stać się mięsem armatnim.



Całość przystrojono w atrakcyjną oprawę audiowizualną, utrzymaną w komiksowej konwencji. Twórcy zdecydowali się na odważne rozwiązanie, bowiem postacie mówią po portugalsku, co finalnie podbija niesamowicie klimat gry i pozwala cieszyć się zaskakująco dobrą polską lokalizacją.

Niestety nie wszystkie trybiki tego zegara działają jak powinny. Największym grzechem gry jest nuda (wywołana powtarzalnością), która pojawia się mimowolnie na pewnym etapie, gdy po raz enty pokonujesz te same lokacje. Twórcy Hell Clocka bowiem nie zaimplementowali w grze generatora losowych pomieszczeń. Dzięki temu nic nie szkodzi na przeszkodzie, aby zapamiętać położenie cennych skrzyń, czy drogi prowadzącej do miejsc z wyjątkowo dużą ilością mięsa armatniego, ale razi to wtórnością i pozbawia eksplorację tego dreszczyku emocji.

Metodycznie miałem też problem ze skokowym poziomem trudności, bo z jednej strony potrafiłem kłaść trupem całe chmary wrogów w danym miejscu, ale już na kolejnym obszarze zwykłym mobkom życie schodziło zadziwiająco wolno, co kończyło się ścianą w razie źle skleconego buildu. W paru momentach twórcy sami wymuszają na nas porażkę, co frustrowało zwłaszcza kiedy rozwój szedł odpowiednio dobrze. Na premierę gra miała też problem z end game’m. Ten pozostawiał wiele do życzenia, bo do dyspozycji dostawaliśmy tylko kolejne poziomy trudności zwiększające statystyki przeciwników, co w połączeniu z powtarzalnością lokacji, źle wpływało na grywalność.



Na szczęście twórcy szybko wprowadzili do gry tryb Ascension, który trafi szczególnie do tych, dla których kampania jest za mało rougelike’owa. Wybór tej opcji kasuje cały dotychczasowy progres wraz z zebranymi fantami, wprowadzając mechanikę tzw. Penances oraz Promises. Te pierwsze pozwalają na nieco poszerzone dostosowanie sobie poziomu trudności, poprzez chociażby określone wzmocnienie wroga czy osłabienie własnych odporności, co wpływa na uzyskanie tzw. „Hell level”, a drugie jako jedyne zapewniają pewne stałe bonusy. Na dokładkę gra daje nam limit podejść do pobicie trzech głównych bossów, tak jakby nadal było za łatwo…

Hell Clock jest ciekawą pozycją, która zapewnia rozgrywkę na wysokim poziomie, jednocześnie nie bawiąc się w bycie prostym klonem Diablo, co może zaskoczyć wiele osób, zwłaszcza że twórcy eksperymentują tu z formułą i wychodzi im to zaskakująco dobrze.

Grafika 90% Muzyka 80% Grywalność 80% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY dynamiczna rozgrywka oryginalna skala zabawy z buildami wyglÄ da i brzmi naprawdę porzÄ dnie

MINUSY odczuwalna powtarzalność już na wczesnych etapach gry nagłe skoki trudności od biedy przydałoby się jakieś sprawniejsze sortowanie przedmiotów

Procesor Intel Core i5 6500 lub AMD Ryzen 3 1200, 16 GB RAM, karta graficzna nVidia RTX 3060 lub AMD RX 6600-XT z 6GB+ GB VRAM, 2 GB HDD, Windows 10