Lucius

Informacje o grze Nazwa gry: Lucius Gatunek: przygodĂłwka Producent: Shiver Games Dystrybutor: Techland Cena: 49,90 PLN Recenzent: Mateusz „Matis” Cholewiak Ocena: 30%

Wielokrotnie w grach zaliczanych do szeroko pojętego horroru gracz i jego wirtualne alter – ego muszą stawiać czoło przeraĹźającym zjawiskom nadprzyrodzonym róşnego formatu. Duchy, zjawy, Ĺźywe trupy i inne szatańskie pomioty od wiekĂłw cieszą się w literaturze i coraz to nowszych mediach stale rosnąca popularnością. Nie dziwi więc stały rozwĂłj horroru jako gatunku gier komputerowych. TwĂłrcy gry Lucius postawili graczom niecodzienne zadanie. Nie pytają ich jaką postawę przyjmą w walce z siłami nadprzyrodzonymi. Dali nam moĹźliwość wcielenia się w nie.

W historii gier komputerowych wielokrotnie mieliśmy jako gracze moĹźliwość wcielania się w „tych złych”. Począwszy od pospolitych przestępcĂłw, poprzez wyĹźsze instancje kryminalnego półświatka, skończywszy na szefach mafii i geniuszach zła. Tym razem przyszło nam wejść jeszcze poziom wyĹźej. Tytułowym bohaterem gry Lucius jest nikt inny, jak potomek szatana, co automatycznie ustanawia go na szczycie drabiny złoczyńcĂłw. No, moĹźe poza jego tatusiem. Były juĹź co prawda produkcje, ktĂłre umoĹźliwiały nam wcielanie się w rolę postać istot nadprzyrodzonych, jak Ghost Master czy Dungeon Keeper, jednak były to produkcje robione z przymroĹźeniem oka, niekiedy wręcz prześmiewcze. Z Luciusem jest inaczej. Gra nie daje nam powodĂłw do śmiechu (nie licząc pokaĹşnej dozy nonsensu i głupot) i skierowana jest wyłącznie do graczy dorosłych. Nasze ofiary (bo przeciwnicy byłoby tu wyjątkowo nieodpowiednim zwrotem) giną w sposĂłb bardzo naturalistyczny i przekonujący. Przemierzając korytarze rezydencji Dante odkrywamy wiele sekretĂłw naszej „rodziny”, jesteśmy rĂłwnieĹź światkami nagości i seksu. Znaczek „dozwolone od lat 18” nie znalazł się tam przypadkiem.



Recenzowanie tytułu rozpocznę od zarysu fabuły. W grze wcielamy się w rolę chłopca o imieniu Lucius. Jak juĹź wcześniej wspomniałem nasz antagonista nie jest zwyczajnym dzieckiem. PrĂłcz tego, Ĺźe ma problemy z komunikacją (w ciągu gry nie odzywa się chyba ani razu) posiada inne, bardziej zabĂłjcze umiejętności. Urodzony 6 czerwca 1966 roku, w dniu swoich 6 urodzin dowiaduje się, iĹź jest dzieckiem szatana. Tatuś co jakiś wydaje nam polecenia kogo z domownikĂłw mamy usunąć, i szkoli nas z zakresu róşnych umiejętności, ktĂłre moĹźna śmiało zakwalifikować do nadprzyrodzonych. Telekineza, kontrolowanie umysłu czy wywoływanie poĹźarĂłw to nasz wirtualny chleb powszedni. Papa Lucyfer nie będzie usatysfakcjonowany, dopĂłki ostatni z mieszkańcĂłw dworku nie opuści ziemskiego padołu. Bardzo uroczy scenariusz, nieprawdaĹź? Nawet średnio zapoznany z historią kina gracz zauwaĹźy liczne podobieństwa do serii filmĂłw „Omen”. Tu i tu mamy zabĂłjcze dziecko, przybranego syna polityka i rodzinę, ktĂłra z czasem zaczyna coś podejrzewać. Koncepcja jest więc praktycznie identyczna, jednakĹźe ciężko cokolwiek powiedzieć mi o głębszych koneksjach fabularnych – filmĂłw z tej serii nie miałem przyjemności zobaczyć.

Mechanika rozgrywki jest … dziwna. Gra jest w teorii przedstawicielem gatunku gier przygodowych. Postać śledzimy z widoku trzeciej osoby, kamera usadowiona jest za plecami bohatera. MoĹźemy ją swobodnie oddalać i przybliĹźać. Zabawa polega w głównej mierze na zdobywaniu róşnych przedmiotĂłw i uĹźywaniu ich w odpowiednich miejscach. Prezentuje w tym zakresie niekiedy najbardziej absurdalne i stereotypowe grzechy przygodĂłwek. O ile niektĂłre kombinacje są prawdopodobne i racjonalne, to niektĂłre są mało intuicyjne. Jedna zaś z nich, bodajĹźe z przedostatniej „misji” wydawała mi się juĹź kompletnie absurdalna. Szkoda, Ĺźe nasz antybohater nie moĹźe nam udzielać wskazĂłwek częściej niĹź poprzez sporadyczne aktualizacje dzienniczka – skoro 6 latek potrafi samodzielnie przerobić kuchenkę gazową na miotacz ognia, czy pianino na broń masowej zagłady, to ma zadatki na geniusza i jest dobrym kandydatem do kariery w sporym kombinacie zbrojeniowym. W przeciwieństwie do rodziny i policjantĂłw badających kolejne zgony, ktĂłrzy czasem wydają się upośledzeni w stopniu znacznym. Zwłaszcza detektyw, będący narratorem pomiędzy kolejnymi rozdziałami opowieści. Gdyby uwaĹźał na kursie policyjnym i zanotował w zeszycie taki zwrot jak daktyloskopia czy choć raz przeszukał dom, to sprawa imponującej serii zgonĂłw by była trochę mniej problematyczna. Rodzina Lucka rĂłwnieĹź nie powinna pretendować do miana najlepszej rodziny w stanie. Poza niektĂłrymi momentami moĹźemy sobie beztrosko biegać po domu z róşnymi niebezpiecznymi przedmiotami, i nikt nie ma nam nic za złe.



W sumie gra stanowi jedno gigantyczne siedlisko skryptĂłw. Postaci dają iluzję „Ĺźycia” i poruszają się stale po rezydencji. W tym nasza aktualna ofiara (zazwyczaj jedna na rozdział), ktĂłra zwykle porusza się od punktu A do B. W kółko. TwĂłrcy chcąc wprowadzić urozmaicenie wprowadzili rĂłwnieĹź elementy skradanki i gry zręcznościowej. Zwłaszcza „minigra” ze skradaniem wyszła dobitnie draĹźniąco. Najbardziej wymownym przykładem „misji racjonalnej inaczej” była sytuacja, gdy w środku nocy (po wyłączeniu przez nas prądu) wszyscy domownicy wstają z łóżek i rozpoczynają patrolowanie rezydencji z latarkami. Misje te (bodajĹźe 2 „duĹźe” i kilka pomniejszych sekwencji przy robieniu zasadzek) wyjątkowo mocno mi się nie podobały. Choć przyznać trzeba, Ĺźe nocne skradanie się przez wielką rezydencję w czasie burzy było dość klimatyczne. Nie oznacza to, Ĺźe gra jest straszna, przeciwnie, wszakĹźe sami sterujemy głównym ĹşrĂłdłem niepokojących wydarzeń. MoĹźna tu pokusić się o zacytowanie pewnego fragmentu z „Pulp Fiction”, ktĂłry tłumaczy nam dlaczego jeden z bohaterĂłw nie lęka się idąc ciemną doliną.

Lucius - recenzja gry