Deus Ex: Bunt Ludzkości

Informacje o grze Nazwa gry: Deus Ex: Bunt Ludzkości Gatunek: hybryda fps i rpg Producent: Eidos Studios Dystrybutor: Cenega Poland Cena: 59,90 PLN Recenzent: Mateusz „Matis” Cholewiak Ocena: 90%

Cyberpunk jest jednym z najciekawszych gatunków artystycznych, jakie można uprawiać w obrębie fantastyki naukowej. Niezbyt optymistyczna wizja przyszłości w połączeniu z wysokim poziomem technologii jest o tyle fascynująca, o ile wydaje się prawdopodobna. W nurt twórczości tego gatunku wpisuje się znakomita seria Deus Ex (zwłaszcza kultowa część pierwsza). Czy nowe dzieło Eidos Montreal dorówna pierwowzorowi stworzonemu przez Ion Storm?

Deus Ex: Bunt Ludzkości, wydany w roku 2011 roku, jest prequelem genialnej „jedynki”. Tłumaczenie polskiego tytułu jest jak dla mnie nietrafione. Oryginalny tytuł brzmi Deus Ex: Human Revolution, a biorąc pod uwagę renesansową stylistykę utworu, duĹźo lepszym byłby przetłumaczenie go właśnie na Renesans Ludzkości. Jeśli miałbym zaklasyfikować grę gatunkowo to byłoby to połączenie FPS z grą RPG. Proporcje są trochę nierĂłwne, wątek „rolplejowy” jest jednak trochę odsunięty na drugi plan, choć cały czas odczuwalny.



W grze wcielamy się w rolę Adama Jensena, byłego policjanta, obecnie szefa ochrony wielkiej korporacji zajmującej się modyfikowaniem i ulepszaniem ludzkiego ciała. W wyniku ataku nieznanych sprawcĂłw na laboratorium główny bohater zostaje śmiertelnie wręcz ranny. Od śmierci ratuje go podjęta bez jego wiedzy operacja, ktĂłra doprowadza do znacznej mechanizacji ciała naszego protagonisty. Chcąc nie chcąc nasz „robocop” wraca do Ĺźywych aby prowadzić śledztwo w sprawie ataku, ktĂłrego omal nie przypłacił Ĺźyciem. Podczas naszej wędrĂłwki zwiedzimy kilka miast. Za pomocą artykułów z gazet i krĂłtkich publikacji z e-bookĂłw w połączeniu z metodami empirycznymi poznamy otaczający nas świat roku 2027. Jest to świat z jednej strony mroczny, ktĂłrym w zasadzie rządzi informacja a nie prawda (nic nowego...), a z drugiej strony bardzo rozwinięty technicznie. Część populacji pędzi za zmianami poddając swoje ciała róşnorakim modyfikacjom, część jest temu przeciwna uwaĹźając to za niezgodne z naturą. Do tego dodajmy wielkie korporacje, ktĂłre zakulisowymi intrygami umacniają swoje pozycje. Klimat cyberpunkowy do bĂłlu wręcz. MoĹźe brzmieć to sztampowo, ale fabuła i cała otoczka (wraz z licznymi smaczkami, jak liczne kopie obrazu „Lekcja anatomii doktora Tulpa” pędzla Rembrandta wiszące w domach niektĂłrych zwolennikĂłw implantĂłw) są bardzo przyjemne w odbiorze i poznawałem je z radością. A to wszystko w dobrej oprawie audio – wizualnej. Dodajmy do tego, Ĺźe przynajmniej u mnie gra działała stabilnie i nie sprawiała problemĂłw.

PrzejdĹşmy do mechaniki. Gra nie daje nam w pełni otwartego wielkiego świata – poszczegĂłlne lokacje to raptem kilka zadań, z ktĂłrych niektĂłre są opcjonalne. Praktyczne kaĹźde chyba zadanie moĹźemy wykonać na wiele sposobĂłw. W ich realizacji pomĂłc moĹźe nam umiejętność negocjacji i perswazji, skradania się lub klasyczne argumenty o duĹźym kalibrze. Ze stylem gry wiąże się nierozerwalnie system ulepszeń. Korzystając ze specjalnych pakietĂłw, ktĂłre moĹźemy dostać w zamian za zadania, kupić lub znaleźć (dostajemy je takĹźe regularnie przy zdobywaniu punktĂłw doświadczenia), odblokowujemy kolejne implanty. Jest ich dość duĹźo, a liczba pakietĂłw jest ściśle ograniczona, więc najlepiej jest ukierunkowywać się od początku. Ulepszenia są bardzo zróşnicowane – od takich drobiazgĂłw jak opancerzenie skĂłry, zwiększenie inwentarza czy błyskawiczny sprint, skończywszy na widzeniu przez ściany, bezgłośnym biegu i integralnym systemie kamuflującym, ktĂłry zapewnia praktycznie niewidzialność. MoĹźemy nawet pokusić się o ulepszenia hackerskie czy implant, ktĂłry na podstawie feromonĂłw określa charakter rozmĂłwcy i pomaga w doborze argumentĂłw. Nie moĹźna twĂłrcom odmĂłwić braku pomysłowości w tej dziedzinie. Dodajmy, Ĺźe większość ulepszeń korzysta z baterii, więc zadbać naleĹźy rĂłwnieĹź o wszczepy, ktĂłre zwiększają ilość maksymalnej mocy.



Jedynym zarzutem jaki przychodzi mi na myśl jest to, że gra bardzo promuje zachowania skryte. Za nieletalne unieszkodliwianie oponentów, przekradanie się kanałami i hackowanie terminali dostaniemy zauważalnie więcej punktów doświadczenia. Nie przeszkadza to o tyle, że system skradania się i chowania za osłonami jest bardzo przyjemny. Gra przechodzi wtedy w widok zza pleców i umożliwia nam nawet przeskakiwanie od jednej osłony do drugiej czy ostrzeliwanie się na ślepo.

Deus Ex: Bunt Ludzkości - recenzja gry