ZERO PARADES: For Dead Spies

Informacje o grze Nazwa gry: ZERO PARADES: For Dead Spies Gatunek: cRPG Producent: ZA/UM Cena: 103,99 PLN Recenzent: „FaultyGear” Ocena: 95%

Implozja kolektywu artystycznego ZA/UM, czyli twórców niezwykłego Disco Elysium to temat na intrygujący dokument. Ojcowie i matki kultowego hitu częściowo rozpierzchli się, tworząc własne studia, w związku z czym mamy na horyzoncie kilka gier aspirujących do miana duchowych następców DE (a także projekty mające iść dalej, jak Red Rooster od Summer Eternal). Jednak ZA/UM istnieje dalej, choć nie jest takie jak przedtem. Choć pracują tam ciągle niektóre z osób, które dały nam Disco, nie da się ukryć, że hasło reklamujące ich najnowszy tytuł jako „od ludzi którzy dali Wam Disco Elysium” jest kontrowersyjne w świetle tego co się stało. Tak więc, to właśnie w takiej niezręcznej atmosferze debiutowało ZERO PARADES: For Dead Spies.

Hershel Wilk, kryptonim CASCADE – szpieg z komunistycznego Suberbloku, zostaje przywrócona to teatru działań po pięciu latach spędzonych w piekle biurokracji organizacji. Od czasu jej wielkiej wpadki przez którą tą nastąpiło zmieniło się dość sporo, a Hershel, dla której szpiegostwo to obecnie całe życie, pragnie odkupienia za błędy które słono kosztowały ją i jej ekipę. Jednakże, nic nie przychodzi łatwo – nowy partner Hersh zostaje wyłączony z akcji jeszcze zanim ta zdąży go właściwie poznać, a nawet… zanim dowie się co jest właściwie jej zadaniem w małym mieście-państwie Portofiro. Co takiego odkryjemy w krętych uliczkach ogarniętej głęboką ekonomiczną stagnacją mieściny? Jakie tajemnice z dyktatorskiej przeszłości Portofiro, a także przeszłości samej Hershel czekają na ujawnienie?

Kocie piękno może zostać rozpoznane tylko przez najbystrzejszych ze szpiegów

Podobnie jak w Disco Elysium mamy do czynienia z RPG zorientowanym przede wszystkim na działanie poprzez dialogi i monologi. Spersonifikowane umiejętności Hershel bez przerwy wcinają się w każdą rozmowę, dając głos aspektom jej osoby które zdecydujemy się pielęgnować. Możemy na przykład zagrać jako analityczka – Hershel, której niestraszne są technologiczne nowinki, szybkie kojarzenie faktów czy nawet orientacja w bardziej ezoterycznych elementach świata. Mamy w sumie po pięć umiejętności z trzech grup – Zdolności Akcji, Relacji i Intelektu. Kombinacji jest sporo, ale jeżeli gramy w tego typu tytuł po raz pierwszy, szczerze polecam wybór jeden z trzech ustalonych archetypów na sam początek. Pomoże nam to ukierunkować nasz przyszły rozwój, ale nie jest tak, że zamyka nam to całkowicie możliwość polepszania cech z pozostałych dwóch grup. Wraz z kolejnymi poziomami doświadczenia możemy polepszyć nasze umiejętności, ale mamy jeszcze dodatkowe dwie możliwości wpłynięcia na nie.

Po pierwsze, w trakcie rozgrywki możemy odkryć najróżniejsze formy uwarunkowania psychicznego – są to pewne myśli które Hersh może zinternalizować, dostając stałe bonusy do umiejętności, ale też inne ciekawe efekty. Jednakże, każde z myśli mają swoje wymagania, których złamanie blokuje pozytywne efekty i nakłada na nas karę na kilka godzin czasu gry, co może skutecznie popsuć nasze plany albo skończyć się katastrofą, gdy naruszenie nastąpi w trakcie kluczowych wydarzeń. Myśli możemy też sami stłumić na dłuższy czas, aby wymienić je na inne, bardziej pasujące do tego co potrzebujemy.

Po drugie, na nasze umiejętności wpływa też założony ubiór. Nie da się znaleźć jednej skutecznej konfiguracji. Wiele z części garderoby, choć polepsza jedne cechy to nakłada kary na inne, przez co musimy starać się odnaleźć odpowiedni balans. Możemy, nawet optymalizować nasz ubiór pod najskuteczniejsze polepszenie konkretnej umiejętności. Jednakże uwaga – ubrania i akcesoria to nie tylko wartości liczbowe. NPC mogą reagować na to jak wyglądamy, także czasem takie akcje jak próby zagadnięcia jakiegoś poczciwca będąc ubranym na przykład w uprząż BDSM, papierową torbę na głowę, lampki choinkowe i stare klapki mogą mieć odwrotny skutek niż zamierzony.

Gra ma dużo drobnych rozwiązań, które nie tylko dopełniają atmosfery, ale czynią też rozgrywkę bardziej intrygującą. Najważniejszym z nich jest zdecydowanie obecność aparatu fotograficznego. Wykorzystujemy go w niektórych zagadkach, ale jego najbardziej istotną funkcją jest oznaczenie wszelakich interesujących miejsc na naszej mapie. Każde zdjęcie umieszczane jest na mapce w miejscy w którym zostało wykonane, co fantastycznie pozwala nam zorientować się co zostawiliśmy za sobą, do czego powinniśmy wrócić i gdzie znajdują się konkretne elementy otoczenia. Mamy pełną swobodę jeżeli chodzi o fotografowanie miejsc na ekranie, możemy też robić zdjęcia konkretnym elementom które gra nam przybliża – jak np. zamkom szyfrowym.

Nie ma to jak osiÄ gnÄ Ä‡ wyĹźszy stan świadomości na rondzie

W trakcie pętli rozgrywkowej Hershel niejednokrotnie zostaje ugodzona karami w postaci wypełniających się trzech pasków – zmęczenia, niepokoju i delirium. Najczęściej dzieje się to przy nieudanych próbach wykonywania jakiś rzutów, ale bywa że wpływają tak na nas rozmaite wydarzenia w trakcie zadań, wykonywanie drobnych prac za pieniądze czy też konsumowanie wszelakich używek. Aby pozbyć się nagromadzenia trzech negatywnych stanów, możemy robić takie rzeczy jak po prostu się przespać, wąchać kwiaty, zrobić coś relaksującego… czy korzystać z używek. Znalezienie harmonii pomiędzy fajkami, kawą i winem marki wino to niezwykłe doświadczenie. Jeżeli jednak nie uda nam się odpowiednio obniżyć trzech wskaźników i przekroczą one pewną wartość… najpierw dostajemy karę do rzutów z przypisanej doń kategorii umiejętności (delirium jest połączone z umiejętnościami intelektu), a potem, jeżeli pokpimy sprawę jeszcze bardziej... musimy na stałe odjąć punkt z jednej z trzech umiejętności z kategorii.

No właśnie, a skoro o rzutach mowa – ponownie mamy tu do czynienia z rzutami wirtualnymi kośćmi, które decydują o tym, czy coś się nam uda czy nie. Część z tych rzutów (oznaczonych na biało), możemy powtórzyć następnego dnia jeżeli nie powiedzie się nam to od razu dostając tylko jakąś karę jak np. zmęczenie. Z kolei te rzuty które oznaczono na czerwono są unikalne i nie możemy ich powtarzać. Co nie znaczy, że ich niepowodzenie kończy naszą rozgrywkę. Ta toczy się dalej, ale dzieje się po prostu coś innego. Czasem dość szalonego.

Jeżeli chcemy, przy każdym rzucie możemy wysilić się nieco bardziej, dodając sobie trzecią kostkę, ale też czyniąc potencjalną porażkę znacznie dotkliwszą. Przy każdych rzutach jesteśmy informowani o procentowych szansach na powodzenie, więc wiemy iż czasem warto zaryzykować. Niestety jednak, jak to powie Wam każdy fan serii XCOM – nawet najlepszą procentową szansę można dokumentnie spartolić.

Gra ma dużo drobnych rozwiązań, które nie tylko dopełniają atmosfery, ale czynią też rozgrywkę bardziej intrygującą. Najważniejszym z nich jest zdecydowanie obecność aparatu fotograficznego. Wykorzystujemy go w niektórych zagadkach, ale jego najbardziej istotną funkcją jest oznaczenie wszelakich interesujących miejsc na naszej mapie. Każde zdjęcie umieszczane jest na mapce w miejscy w którym zostało wykonane, co fantastycznie pozwala nam zorientować się co zostawiliśmy za sobą, do czego powinniśmy wrócić i gdzie znajdują się konkretne elementy otoczenia. Mamy pełną swobodę jeżeli chodzi o fotografowanie miejsc na ekranie, możemy też robić zdjęcia konkretnym elementom które gra nam przybliża – jak np. zamkom szyfrowym.

Prawdziwi szpiedzy poddajÄ pod wÄ tpliwość wszystko, nawet kosmos

Tyle o mechanizmach, ale gra stoi przede wszystkim historią i postaciami. Podobnie jak Disco Elysium stawia na skomplikowany politycznie świat, pełen najróżniejszych mniej lub bardziej skrajnych ideologii oraz ludzi którzy muszą w całym tym bajzlu żyć szarym życiem. Poznajemy mnóstwo intrygujących postaci – od wypluwającego z siebie niezliczoną liczbę teorii spiskowych, prowadzącego niezależny program telewizyjny „Subcomandante” Bagmana, poprzez ultrafanki artystki pop z technofaszystowskiego imperium La Luz, a skończywszy na zafascynowanym ćwiczeniami cardio staruszku. Poznawanie tych osób, rozmowy z nimi i stopniowe uczenie się o skomplikowanej sytuacji Portofiro i reszty świata jest wyjątkowo fascynujące. Dzięki temu jak prowadzimy naszą wersję Hershel oraz elementowi procentowych szans, mamy szansę odkryć tylko część faktów, łatwo jest też ominąć pewne wyjątkowo soczyste kawałki układanki. To sprawia, że ZERO PARADES jest świetną grą do wielu podejść.

Mogę przejść teraz do oprawy. Ktoś mógłby powiedzieć, że ZERO PARADES nie wygląda szczególnie spektakularnie, ale to tylko pozory. Bo choć nie ma co liczyć tutaj na RTX DLLS5 i możliwość policzenia porów na skórze każdego NPC to podobnie jak Disco Elysium wcześniej, ZERO PARADES może pochwalić się świetnym stylem. Portrety postaci są stonowane kolorystycznie ale często, z niespodziewanymi plamami kolorów jak w przypadku Hershel. Ikony reprezentujące umiejętności, bazujące na różnych zwierzętach, przypominają z kolei odznaki. Ilustracje reprezentujące zadania do wykonana czy też myśli które chcemy zinternalizować są niezwykłe i surrealistyczne. Dominująca jest przyjemnie ostra kreska. Gra jest pełna pięknych ilustracji, a izometryczna grafika, choć może wydawać się na pozór prosta, jest również pełna uroku. Portofiro jest pełne szczegółów, nadających miastu szczególnego charakteru. W dodatku zmieniające się na przestrzeni doby światło pięknie podkreśla otoczenie.

Dźwięk zasługuje na szczególną uwagę. Oprócz naprawdę dobrej muzyki (jazzowe utwory of Fernanda Cabrera, tajemnicze ambienty, a nawet… popowe kawałki) prym wiedzie fantastyczny dubbing. Wszystkie postacie, włączając w to szepczące do Hershel umiejętności, są w pełni udźwiękowione. Widać włożony ogrom pracy - dialogi słucha się przyjemnie, wszyscy są zagrani w naprawdę przekonujący sposób. Wracając jeszcze raz do umiejętności Hersh – aktorka głosowa Boo Miller dała z siebie wszystko. Poszczególne umiejętności brzmią różnorodnie, a przyjemnie szorstki szept aktorki przywodzi na myśl ASMR. Osobiście mogłabym słuchać go godzinami, ale jeżeli akurat nam coś w kwestii dubbingu nie przypasuje, możemy bez problemu wyłączyć całość lub tylko jej część.

Słowem podsumowania: ZERO PARADES, mimo powiązanych z ZA/UM kontrowersji jest tytułem wyjątkowym. Niezwykłym doświadczeniem, które dostało swego rodzaju strzał w stopę nie z własnej winy, a z winy włodarzy studia. Jako gra sprawdza się fantastycznie, ale to czy rzeczywiście warto ją kupić (zwłaszcza, że ostatnio pojawiła się na konsolach w wersji Director’s Cut) prawdopodobnie dla wielu osób rozstrzygnie się niezależnie od tego jaką jakość reprezentuje. Mimo wszystko… sama mogę polecić.

Grafika 100% Muzyka 100% Grywalność 95% Ocena końcowa 95%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY mnĂłstwo wyborĂłw

MINUSY czasem dziwność dla samej dziwności jeĹźeli czujecie dyskomfort w zwiÄ zku z sytuacjÄ ZA/UM… to jest to minus

Procesor Intel Core i5-10400, 16 GB RAM, karta graficzna 8 GB GeForce RTX 2070, Windows 11 64-bit.