Cthulhu: The Cosmic Abyss

Informacje o grze Nazwa gry: Cthulhu: The Cosmic Abyss Gatunek: przygodówka Producent: Big Bad Wolf Cena: 170,99 PLN Recenzent: „MG-MAT” Ocena: 65%

Mitologia Cthulhu jest ponadczasowa. Pierwsze książki zaczęły pojawiać się ponad 100 lat temu, a oficjalna nazwa „The Call of Cthulhu” padła w lutym 1928 roku. Oznacza to, że uniwersum świętować będzie100 lat w 2028 roku! Co to oznacza dla nas graczy, widzów i czytelników? Oznacza to, że zgodnie z prawem obowiązującym w USA, uniwersum Cthulhu przeszło do domeny publicznej 1 stycznia 2024 roku (ochrona zarobkowych praw autorskich to maksymalnie 95 lat, licząc od nowego roku kalendarzowego, stąd styczeń 2024), a to oznacza, że każdy może tworzyć gry, rysować, pisać i co tam jeszcze chce robić, a przy tym używać oficjalnego nazewnictwa i nie potrzebuje na to licencji! Taki stan rzeczy zachęcił wielu producentów gier do sięgnięcia po to jakby nie było kultowe uniwersum, a gier na bazie twórczości Lovecrafta mamy obecnie całkiem spory wysyp, co mnie osobiście cieszy.



Kosmiczna Katastrofa

Na kanwie rozkwitu popularności tego uniwersum w ostatnich latach, studio znane z tworzenia horrorów o nazwie Big Bad Wolf, stworzyło grę Cthulhu: The Cosmic Abyss. Niestety na wstępie trzeba powiedzieć, że gra wyszła o około pół roku za wcześnie i pomimo, że narracja oraz pomysł na rozgrywkę są bardzo ciekawe, tak zabrakło ostatnich szlifów, optymalizacji oraz w kilku miejscach twórcy musieli pójść na skróty (np. takie sobie zakończenie). Gra cierpi też na sporo błędów technicznych, co niestety nie przysparza jej zwolenników, a szkoda, bo potencjał był olbrzymi. Prawdopodobnie za ten stan rzeczy odpowiada wydawca, czyli firma Nacon, która niestety znana jest z tego, że nie dba o gry i twórców, a cyferki w Excelu, są dla niej ważniejsze i często wymusza na studiach przedwczesne premiery. Na myśl przychodzi mi tutaj chociażby sprawa gry Sinking City od Frogwares, ale nie tylko. Ciekawe, że po tylu latach w branży nie wyciągnęli oni jeszcze wniosków z wcześniejszych projektów i dalej praktykują przedwczesne wydawanie gier. Nie ważne po czyjej stronie jest wina, faktem jest, że produkt jest niedopracowany! Nie jest to na szczęście katastrofa, a miłośnicy uniwersum docenią historię oraz klimat, ale pod warunkiem, że będą mieć mocny sprzęt oraz wystarczająco cierpliwości, aby walczyć z błędami i niedopowiedzeniami w rozgrywce.



Kosmiczna Głębia

Gra rozpoczyna się w 2053 roku, a my wcielamy się w pracownika agencji Ancile o imieniu Noah. Noah jest agentem nietypowym, bo w jego mózg wszczepiono SI, która pomaga mu analizować otoczenie oraz znajdowane wskazówki. Pomysł doskonały w swojej prostocie, a jednocześnie pozwalający w prosty sposób wytłumaczyć interfejs, dziennik i wszystko inne, co widzimy na ekranie. Key (imię SI) nie tylko pomaga Noahowi w sprawie, ale jest niejako kluczowym narzędziem do rozwikłania wielu zagadek. Jednym z wbudowanych narzędzi jest skaner częstotliwości, który niejako jest głównym narzędziem gracza, do odnajdywania wskazówek w świecie gry. Polega to na tym, że po analizie np. dokumentu, możemy potem ustawić częstotliwość na bazie której Key wykryje wszystkie dokumenty w zasięgu skanu. Podobnie jest ze skałami, metalami itp. Jest to dość nowatorskie podejście do rozgrywki i w połączeniu ze swobodą poruszania się, gra sprawia wrażenie nieomal immersive sima, a nie zwykłej przygodówki chodzonej. Szkoda, że twórcy nie posunęli się trochę dalej i nie zaserwowali nam immersive sima z prawdziwego zdarzenia, ze skradaniem się oraz walką (na to zapewne nie pozwolił budżet), a zamiast tego mamy stety/niestety czystą przygodówkę z iluzją swobody (chociaż większość rozdziałów można przejść na dwa sposoby). Musimy więc chodzić po lokacjach i odkrywać różne poszlaki, czytać dokumenty naukowców z Ocean One, słuchać nagrań i po nitce do kłębka odkryć, jaki cel miała wyprawa badawcza w głębiny morskie oraz jakie tajemnice skrywa ich podwodna baza. Niestety poza bardzo dobrym klimatem oraz niejednokrotnie zapierającą dech w piersi grafiką, gra nie ma też znamion horroru. Owszem, klimat jest gęsty, ale brak jakiegokolwiek zagrożenia, kwalifikuje grę co najwyżej jako thriller. Z innych mechanik, nie zapomniano o spaczeniu (szaleństwie) w które może popaść nasz bohater, jak będzie wybierał rozwiązania prowadzące go prosto w paszczę wielkiego Cthulhu. Prawie każdy rozdział ma dwa rozwiązania i to jest na duży plus dla gry. Oprócz tego podczas eksploracji, znajdujemy tabliczki starszych, które dają nam różne bonusy (np. odległość skanowania) jest więc w grze zaimplementowany prosty rozwój postaci, co jest kolejnym, wyróżniającym ją elementem na tle konkurencji. Grafika oraz muzyka w grze, też jest co najmniej przyzwoita i gdyby tylko ktoś grze poświęcił więcej czasu, to być może mielibyśmy opus magnum w świecie Lovecrafta. Niestety błędy i brak optymalizacji sprawiają, że po tę produkcję sięgną tylko prawdziwi entuzjaści uniwersum, a szkoda.



Podsumowanie

Ostatecznie historia oraz oryginalny system szaleństwa i dedukcji ratują ten tytuł, a potencjał widać gołym okiem. Szkoda, że zabrakło szlifu i błędy obniżają ocenę o co najmniej 1,5 oczka. Polecam tylko zagorzałym fanom uniwersum!

Grafika 85% Muzyka 75% Grywalność 60% Ocena końcowa 65%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY grafika oraz muzyka świetna narracja ciekawy pomysł na rozgrywkę wybory system szaleństwa (spaczenia)

MINUSY optymalizacja gry duĹźo błędĂłw (głównie zwiÄ zanych z dedukcjÄ w pałacu umysłu) pałac umysłu wymaga duĹźo poprawek niektĂłre zadania potrafiÄ się zaciÄ Ä‡ (np. zadanie z rurami) gra wyszła zdecydowanie za wcześnie i wymaga poprawek

Procesor Intel Core i5-12600K/AMD Ryzen 5 7600, 16 GB RAM, karta graficzna 8 GB GeForce RTX 3070/12 GB Radeon RX 6750 XT, 16 GB SSD, Windows 11 64-bit.