O ile „jedynka” oferowała dość zamkniętą historię, której kontynuację można było poprowadzić na wiele różnych sposobów, Assassin’s Creed II kończył się nie lada cliffhangerem. Co to będzie? Co to będzie? – zastanawiali się gracze, obserwując Ezio rozmawiającego z Minervą („Please, wait! I have so many questions!”), a następnie, już oglądając napisy, biorąc udział w ostatnich scenach z udziałem Desmonda. Co ważne, w wydanym roku później Assassin’s Creed: Brotherhood wróciliśmy do obu bohaterów w zasadzie w tym samym momencie, w którym się z nimi pożegnaliśmy; zbieżność mechanik sprawiała zaś, że włączając jedną grę po drugiej, niemal nie odczuwaliśmy, iż obcujemy z inną produkcją.

Sęk w tym, że wcale nie mieliśmy otrzymać dwóch tytułów. Jak w wywiadzie dla Retro Gamera ujawnił Jean Guesdon – projektant „dwójki”, a w momencie premiery Brotherhooda zastępca reżysera kreatywnego marki, obecnie szef ds. treści serii – pierwotnie historia Ezio miała być dalej kontynuowana w Assassin’s Creed II, aż do momentu, gdy bohater zostaje mentorem zakonu, do czego finalnie doszło dopiero pod koniec Bractwa. Twórcy uznali jednak, że byłoby to „zbyt ambitne”, choć proces produkcyjny trwał „luksusowe” dwa lata (kolejne odsłony serii, aż do AC: Syndicate, ukazywały się w rocznych odstępach).

Kiedy projektowaliśmy Assassin’s Creed II, historia Ezio rozgrywała się mniej więcej od momentu jego narodzin do objęcia przez niego funkcji mentora. W praktyce było to jednak zbyt ambitne podejście, aby dało się zrealizować je w jednej grze, opracowywanej w ciągu dwóch lat. Niemniej te oryginalne pomysły pozwoliły nam rozwinąć historię w kolejnych dwóch grach [Brotherhood i Revelations – dop. red.].

Źródło:
Hubert Śledziewski - GRY-OnLine