Smok bez swojego jeźdźca cierpi. Jeździec bez swojego smoka ginie. (Artykuł Pierwszy, Ustęp Pierwszy, Kodeks Jeźdźców Smoków)
Oto brutalny, elitarny świat wojskowej uczelni dla jeźdźców smoków autorstwa bestsellerowej autorki Rebeki Yarros!
Dwudziestoletnia Violet Sorrengail miała trafić do Kwadrantu Skrybów i wieść spokojne życie pośród książek i historii. A teraz głównodowodząca, znana również jako jej bezkompromisowa matka, nakazała Violet dołączyć do setek kandydatów pragnących zostać elitą Navarry – jeźdźców smoków.
Kiedy jednak nie grzeszysz wzrostem, a twoje ciało jest kruche, śmierć czyha tuż za rogiem… ponieważ smoki nie wiążą się z „kruchymi” ludźmi. One ich eliminują.
Smoków chętnych do wytworzenia więzi jest mniej niż kadetów, toteż większość chce zabić Violet, aby zwiększyć swoje szanse. Reszta życzy jej śmierci przez to, kim jest jej matka – na przykład Xaden Riorson, najpotężniejszy i najbardziej bezwzględny dowódca skrzydła w Kwadrancie Jeźdźców.
Violet będzie musiała polegać na swoim sprycie i inteligencji, żeby przetrwać.
Mimo to z każdym mijającym dniem tocząca się na granicach wojna się zaostrza i zbiera coraz większe żniwa, a bariery chroniące królestwo słabną. Co gorsza Violet zaczyna podejrzewać, że dowódcy ukrywają przed wszystkimi straszną tajemnicę.
Przyjaciele, wrogowie, kochankowie… wszyscy uczęszczający do Wojskowej Uczelni w Basgiacie mają swój cel, ponieważ jeśli już się tam znajdziesz, możesz opuścić ją na dwa sposoby… albo ją ukończysz, albo umrzesz.
Tzw. romanse fantasy – dla których ukuto skrótowiec romantasy – to gatunek, który w ostatnich latach święci wielkie triumfy. Zdecydowanie zaś czołową jej przedstawicielką jest
Rebecca Yarros, sprzedająca miliony swych utworów i oczekująca na hollywoodzki debiut ekranizacji swojej prozy. To już wystarczyło, bym sięgnął po jej twórczość, nie wspominając o zachętach płynących z innej strony.
„Fourth Wing. Czwarte skrzydło” nie próbuje sugerować na pierwszych stron, że jest czymś innym, niż w istocie. Również jego fabuła od początku jawi się dość przewidywalnie. Nie ukrywam, że nieco bardziej oczytany odbiorca błyskawicznie dostrzeże inspiracje (a może nawet więcej…) inną popularną literaturą ostatniego ćwierćwiecza, by wskazać na cykl o Harrym Potterze, debiutanckie
opowieści Christophera Paoliniego oraz sukcesem filmowych (nade wszystko)
„Igrzysk śmierci”.
Później zaś… niekoniecznie jest wiele lepiej. Zdecydowanie atutem pióra
Yarros jest wartkość i potoczystość snutej przez niej historii. Gdzieś w tle przez cały czas daje się odczuć atmosferę pewnej tajemnicy, kryjącej się intrygi. Doskwiera jednak pewna jednowymiarowość postaci, ich charakterystyki w biało-czarnej tonacji. Nie pomaga również niezdolność autorki zachowania psychologicznego prawdopodobieństwa – biorąc pod uwagę jak gęsto ścieli się trup i w warunkach jak ostrej konkurencji, nie sposób się nie zdziwić, że postacie nie stanowią zbiorowiska straumatyzowanych kłębków nerwów, jakby spędzili pół roku w okopach Verdun czy Sommy.
Co do wątków miłosnych – są. Erotyczne – ależ naturalnie. Może jednak przemawiają przeze mnie zahamowania wynikłe z wychowania w takim a nie innym społeczeństwie, a może to wyrobienie lekturą
Prousta czy sióstr
Brontë, lecz trudno było mi je uznać za wyrafinowane, czy to pod względem emocjonalnym, czy to pod względem malowniczości opisów.
„Fourth Wing. Czwarte skrzydło” to produkcji niewątpliwie o nastawieniu na powszechnego odbiorcę. Cechuje go warsztatowa biegłość, której nie dostaje artyzm. Pomimo milionowych sprzedaży wątpię, by była to pozycja równie popularna np. za kolejnych 20 lat.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł :
