Barnum i Fred, przyrodni bracia, dorastają w latach sześćdziesiątych w Oslo pod opieką trzech wyjątkowych, niezłomnych kobiet: matki Very, babki Boletty i nazywanej Starą prababki – dawnej gwiazdy kina niemego. Narodziny Freda naznaczone są wojenną traumą, która zdeterminuje życie obu braci. Historię ich relacji, równie bliskiej, co duszącej, opowiada dorosły już Barnum – ceniony scenarzysta filmowy, który nigdy nie uwolnił się od rodzinnego piętna.
Współcześnie wraz z atomizacją życia rodzinnego i upowszechnianiem się modelu, w którym dziecko jest jedynakiem, trochę zatracamy poczucie wyjątkowości relacji między rodzeństwem. Właściwie jednak zawsze była ona traktowana nieco „po macoszemu”, szczególnie w porównaniu do więzi między rodzicami a dziećmi, pozostając zresztą skażoną już choćby opowieścią o Kainie i Ablu. Już więc z tej przyczyny
„Półbrat” może się jawić jako lektura niebanalna.
W dużej mierze omawiana książka stanowi jednak kronikę historii norweskiej, i to traktującej o jej jednej z najmniej znanych powszechnie okresów. Jej akcja niejako rozpoczyna się wraz z końcem drugiej wojny światowej i rozciąga się na pierwszych kilka powojennych dekad, gdy ów kraj jeszcze nie zaznał naftowej prosperity.
Podczas lektury uświadczymy niemałej dozy egzotyki, choć dalekiej od tego, co zwykliśmy z nią utożsamiać. Czeka nas podróż z trupą cyrkową czy odwiedziny w zakątkach położonych już za północnym kołem podbiegunowym. Nie zmienia to jednak faktu, że większość opowieści rozgrywa się w typowych miejskich sceneriach.
Książka ujmuje swoją objętością, lecz nieraz można odnieść wrażenie, iż czytelnik ma jednak do czynienia ze zjawiskiem, które potocznie zwykło się określać mianem przerostu formy nad treścią. Autor bynajmniej nie eksperymentuje z tą pierwszą, nie utrudnia od odbioru swego wywodu, ten wszakże nieraz wydaje się w sumie dość banalny.
„Półbrat” skojarzył mi się z niedawno opisywanym
„Maxem, Mischą i ofensywą Tet”, obie te pozycje cechuje bowiem podobny pomysł, jak i styl realizacji. Lektura omawianej pozycji potrafi uspokoić skołatane nerwy, lecz raczej nie pozostawia czytelnika z jakąś refleksją na dłużej.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł :
