Decyduje się na śmiałe posunięcie i publikuje kontrowersyjne twierdzenie: krowa morska wymarła. To niewiarygodna myśl, by człowiek mógł być dla innego gatunku taką samą plagą jak asteroida czy potop.
W 1741 roku Georg Wilhelm Steller dołącza do słynnej wyprawy Beringa i choć nigdy nie udaje im się dotrzeć do Ameryki, dokonuje przełomowego odkrycia nowego gatunku, który zostaje nazwany krową morską Stellera.
W 1859 roku rosyjski gubernator na Alasce rozpoczyna poszukiwania szkieletu ogromnego morskiego ssaka, który, według plotek, zniknął sto lat temu.
W 1952 roku w Muzeum Historii Naturalnej w Helsinkach zostaje podjęte zadanie odrestaurowania szkieletu słynnej krowy morskiej Stellera zwanej już syreną morską. Gatunku, który wyginął bezpowrotnie.
Na naszych oczach rozgrywa się hekatomba, której większość z nas, nawet uświadomiona ekologicznie, nie dostrzega. Ciesząc się bowiem reintrodukcją wielu gatunków, jak też realnymi sukcesami w ochronie niejednego z nich, nie zapominajmy, że w ostatnim okresie ludzkość wciąż doprowadza do ogromnego zmniejszenia się bioróżnorodności fauny i flory. Nie jest to jednak wyłącznie „osiągnięcie” XX i XXI wieku.
Akcja książki fińskiej autorki rozgrywa się w trzech planach historycznych (a nawet ciut więcej), które przez zdecydowaną większość czytelników zostanie określona mianem przeszłości zamierzchłej bądź w najlepszym razie właściwa dla odległego już okresu lat dziecinnych. Książka jednak w żaden sposób nie traci w ten sposób na aktualności.
Paradoksalnie książka niemal ani przez moment nie stawia w centrum krowy morskiej Stellera (czy syreny morskiej, jak informuje jeden z przypisów). Owa stanowi pewien przyczynek, przydatek do egzystencji opisywanych bohaterów, jakkolwiek nieraz naznaczający ich losy, okazując się dla nich ucieczką od codzienności bądź wręcz pośrednią przyczyną ostatecznej zguby.
Iida Turpeinen nie jest bynajmniej fanatyczką swej religii, raczej cechuje ją przemyślność właściwa dla Pawła z Tarsu niźli straceńcza – przez to nieco odstręczająca, bądź wręcz zrażająca – gorliwość właściwa dla Jana Chrzciciela. Nietrudno o odkodowanie jej myśli, lecz bez zbędnej nachalności, stanowi ona raczej logiczny rezultat refleksji towarzyszących lekturze.
„Żywe istoty” to, oczywiście, książka o ekologicznej wymowie, lecz nie tylko. Stanowi ona portret epok i ich społeczeństw, a zarazem dykteryjkę o przemijaniu. Daleka Północ również potrafi zaoferować frapującą egzotykę, nie mniej atrakcyjną od tej właściwej dla obszarów bliższych równikowi.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł:
