Manako Kajii, wyśmienita kucharka i autorka popularnego bloga o luksusowej kuchni, przebywa w areszcie śledczym w Tokio. Została oskarżona o zabójstwo trzech samotnych biznesmenów. Miała ich uwieść swoim kulinarnym wyrafinowaniem.
Sprawa żywo interesuje opinię publiczną, ale osadzona uparcie odmawia kontaktu z mediami i nie przyjmuje żadnych wizyt. Jednak gdy młoda dziennikarka Rika Machida zwraca się do niej z prośbą o przepis na gulasz wołowy, postanawia zrobić wyjątek.
Rika, jedyna kobieta w redakcji „Tygodnika Shūmei”, każdego wieczoru pracuje do późna, a jej kolacje to najczęściej podgrzewany ramen w kubku. Tymczasem spotkania z Manako, której obiecała rozmowy wyłącznie o jedzeniu i gotowaniu, bardziej niż reporterskie śledztwo zaczynają przypominać profesjonalny kurs kulinarny. Rika się zmienia. Z każdym nowym posiłkiem coś budzi się w jej ciele, a czysto zawodowe zainteresowanie przeradza się w dziwną fascynację.
„Dziedzictwo niematerialne” to pojęcie, które niewątpliwie jest jednym z hitów ostatnich dziesięcioleci, choć niekoniecznie obecnym w codziennym języku. Ale wystarczy już wspomnieć o popularności tzw. „telewizji śniadaniowej” czy programów kulinarnych (szeroko rozumianych), by uświadomić sobie, jak bardzo zmieniło się nasze podejście do kwestii, które dawniej traktowaliśmy w kategoriach banału, takiego jak choćby tytuł książki autorstwa
Asako Yuzuki.
Wcale jednak niekoniecznie banalny może się zdawać zamysł fabuły danej książki. Mamy bowiem do czynienia z opowieścią, która na pierwszy rzut oka może się zdawać formą kryminału, historią dziennikarskiego śledztwa zorientowanego na ustalenie prawdy odmiennej od wynikającej z (dość) oczywistych poszlak. Szybko jednak przeistacza się ona w bardziej osobistą podróż wewnątrz siebie.
Ów obyczajowo-psychologiczny kontekst książki stanowi chyba jej najsłabszy element, niekoniecznie stanowi on bowiem oś zainteresowań czytelnika. Z pewnością łatwo tu jednak uformuje się obóz reprezentujący skrajnie odmienne stanowisko, wskazujące na głębsze tło, jak i forsując tezę, iż rozważania autorki nie stoją w sprzeczności z regułami psychologicznego prawdopodobieństwa.
Na uwadze przez cały czas należy bowiem mieć fakt, że książka jest zakorzeniona, i to dość mocno, w rzeczywistych wydarzeniach, które wzbudzały gorące (medialne) zainteresowanie w Japonii przez długi czas. W związku z tym szkoda nieco, iż autorka dość bezceremonialnie niemal przemilczała ustalenia procesu sądowego.
„Masło” to książka, której odbiór może być utrudniony przez nieznajomość kontekstu. Jest to opowieść, która mogłaby być trudniejsza dla zrozumienia dla człowieka niezmagającego się z tzw. problemami Pierwszego Świata. Wciąż jednak jej lektura potrafi wciągnąć, choć niekoniecznie przekonać.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł:
