Jest XXV stulecie, złoty wiek ludzkości, międzyplanetarnych podróży i rewolucyjnych technologii, ale też wiek kosmicznych rabusiów i wszechwładnych koncernów.
Gully Foyle, samotny rozbitek od miesięcy uwięziony na wraku dryfującym między planetami, marzy o jednym. Przeciętny do bólu, bez wykształcenia, umiejętności i ambicji, chce tylko przeżyć. Gdy w końcu pojawia się nadzieja, przelatujący frachtowiec ignoruje sygnały z wraku i zostawia rozbitka na śmierć.
Lecz Foyle nie popada w czarną rozpacz. Ogarnia go wściekłość. Poprzysięga zemstę załodze frachtowca i jego armatorowi. Gnany żądzą odwetu cudem doprowadza wrak do użytku i rusza w długi pościg, który z przeciętniaka uczyni niemal nadczłowieka…
Pragnienie zemsty jest jednym z najbardziej fundamentalnych dla człowieka, odróżniających go od zwierząt. Niejednokrotnie bowiem jest ono zupełnie nieracjonalne i z perspektywy osoby dążącej ku wywarciu pomsty jest jednocześnie drogą wiodącą w przepaść (mimo że z ewolucyjnej perspektywy strategia „wet za wet” jest jedną z najbardziej optymalnych dla gatunku). Jego potępienie przez chrześcijaństwo stanowi zresztą jeden z największych wyróżników tej religii, utrudniających jego przyjęcie. Zemsta jest wątkiem znanym i zrozumiałym tyleż dla prehistorycznych bajarzy, co i – zdaniem
Alfreda Bestera – nie straci na swej uniwersalności również w odległej przyszłości.
Lektura pierwszych stron znanej książki nieco już zapomnianego amerykańskiego pisarza może u współczesnego czytelnika zrodzić skojarzenia z hollywoodzką
„Zjawą” z
Leonardo DiCaprio w roli głównej, czyli opowieści traktującej niemal od początku aż do samego końca o pościgu przesyconego wyłącznie pragnieniem odwetu. Wspomniana literatura jest jednak dziełem ambitniejszym od wspomnianego blockbustera, albowiem pomsta głównego bohatera w pewnym momencie zaczyna bowiem tracić związek z tym, co można by określić mianem sprawiedliwości. Główny bohater w ramach swej wendetty szybko dopuszcza się bowiem czynów, które zaczynają mierzić czytelnika.
Ale i takie streszczenie niewątpliwie spłycałoby głębię powieści. Autor bowiem umiejętnie wprowadza do kanwy swej historii kolejne i kolejne wątki, fascynujące pod względem instrumentarium właściwego dla literatury sci-fi, i to jej różnych podgatunków. „Prześlizguje się” on tak nad wątkami właściwymi dla „twardej” odmiany fantastyki naukowej, ale i pozwala sobie na pewne spostrzeżenia chociażby socjologicznej natury.
„Gwiazdy moim przeznaczeniem” zarazem stanowią pewnego rodzaju relikt swojej epoki, zdolny wzbudzić zainteresowanie po stronie wnikliwego czytelnika. Nie chodzi bynajmniej wyłącznie o retrofuturystyczne ślady, lecz raczej wrażliwość właściwą dla swej epoki w traktowaniu niektórych tematów, obecnie już przebrzmiałych.
Alfred Bester był pisarzem niespecjalnie płodnym, lecz owej powściągliwości niewątpliwie towarzyszył namysł nad każdym słowem. W przypadku
„Gwiazd moim przeznaczeniem” nie sposób wskazać jakiegokolwiek zbędnego wątku bądź zakwestionować ich ważkość dla całej powieści. To kolejne potwierdzenie tezy, iż warto sięgać po klasyków.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł :
