Wolcen: Lords of Mayhem

Informacje o grze Nazwa gry: Wolcen: Lords of Mayhem Gatunek: action RPG Producent: Wolcen Studio Cena: 142,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 80%

Gry wideo w oczach osĂłb nie mających z nimi bezpośrednio do czynienia, a raczej postrzegających je w kategoriach rozrywki swych pociech czy sympatii, często zwykły się kojarzyć z pozbawioną jakiegokolwiek sensu młócką i „zabawą w zabijanie”. CzytelnikĂłw niniejszego portalu nie muszę przekonywać jak bardzo krzywdzącym i oderwanym od realiĂłw jest to uproszczenie… co jednak wcale nie oznacza, Ĺźe produkcji nastawionych na radosne sianie śmierci i zniszczenia się w ogĂłle nie dopatrzymy. Kolejnym przedstawicielem tego specyficznego gatunku jest Wolcen: Lords of Mayhem.

Tytuł ten jest debiutanckim dziełem studia o zbieĹźnej nazwie i powstał wyłącznie dzięki mocno udanej zbiĂłrce na Kickstarterze (choć jeszcze pod tytułem Umbra). Mogłoby to zwiastować pozycję ograniczoną pod kaĹźdym względem, wpisującą się w estetykę pixel artu, być moĹźe „przyprawioną” nie aĹź taką odrobiną nawiązań do tytanĂłw gatunku – tymczasem nic z tego, mamy bowiem do czynienia z pełnokrwistym hack&slashem.

Feliks Stamm byłby dumny

Na początku musimy dokonać wyboru postaci, którą będziemy kierować na późniejszym etapie rozgrywki, jakkolwiek decyzja ta nie będzie za sobą pociągała żadnych fabularnych odstępstw. Już w tym miejscu należy zauważyć, że autorzy pamiętając o klasyce pozwolili sobie na pewną samodzielność, albowiem oprócz dość typowego bogatego instrumentarium zagłady, którym będziemy mogli się posługiwać, użyczyli nam oni również możliwość posługiwania się bronią palną, tak ręczną, jak i nawet stacjonarnym działkiem automatycznym! Szkoda tylko, że i tak cechują się one skutecznością takiego łuku.

Co jednak istotne, przedmiotowy wybĂłr – jakkolwiek wskazujący na pewne predyspozycje – moĹźe stać się w trakcie zabawy przedmiotem refleksji i naszego tanka moĹźemy przekwalifikować na rewolwerowca tudzieĹź maga, a to wskutek stosownego rozdziału punktĂłw atrybutĂłw, co i pozyskiwania nowych zdolności. Nie mamy Ĺźadnych sztucznych ograniczeń sprawiających, Ĺźe nasza łuczniczka nie będzie mogła sięgnąć po dwuręczny topĂłr, a woj odkryć w sobie mistrza walki kosturem. I dobrze!

Autorom naleĹźy oddać, Ĺźe rozwĂłj postaci uczynili bardzo rozbudowanym – jakkolwiek zdolnym do opanowanie czysto intuicyjnie – procesem. Mało tego bowiem, Ĺźe w sposĂłb typowy dla gatunku moĹźemy rozwijać ich atrybuty, to dodatkowo moĹźemy rozwijać czary/umiejętności, ktĂłrymi się one posługują, od czasu do czasu zaś będziemy uĹźywali tzw. form apokaliptycznych, czyli swego rodzaju przeistoczeń. Rozgrywka jak na standardy gatunku jest naprawdę zróşnicowana!

Bratobójstwo w pięknej oprawie

Szkoda tylko, że nie można tego samego powiedzieć o zróżnicowaniu nazewnictwa oraz wyglądu ekwipunku, jak też samej konstrukcji eksplorowanych przestrzeni. Gra wręcz zalewa użytkownika coraz to nowym i nowym lootem, acz niestety dość wnikliwie należy przyglądać się jego współczynnikiem, rzadko bowiem po samym wyglądzie rozpoznamy, iż mamy do czynienia z prawdziwie epickim przedmiotem (przy założeniu tożsamości podświetlenia).

Z kolei poziomy mają dość sztampową, wręcz linearną strukturę, trudno się w nich w jakikolwiek sposĂłb zgubić, z reguły do celu prowadzi jedna, maksymalnie dwie róşne drogi, moĹźemy więc zapomnieć o jakimkolwiek urozmaiceniu rozgrywki w postaci chociaĹźby przekradnięcia się za plecami niemilcĂłw – kaĹźdorazowo drogę musimy sobie w ten czy inny sposĂłb wyrąbać. Produkcji tej przydałby się generator losowości o stopniu zaawansowania właściwym dla leciwego Diablo II (tak, mam na myśli „dwĂłjkę”).

W okresie okołopremierowym gracze masowo narzekali na zabugowanie tytułu, nie były w stanie mu sprostać dość skromne serwery (albo inaczej – autorom nie przyszło do głowy, Ĺźe ich tytuł moĹźe się spotkać z tak wielką popularnością), ale szereg tych utyskiwań na dzień dzisiejszy jest nieaktualnych. WyraĹşnie widać, Ĺźe autorzy zaplanowali rzeczoną pozycję nawet nie na miesiąca, co lata rozwoju, oferując wysoce satysfakcjonujący tryb endgame (przywodzący po części na myśl własną rezydencję z drugiego Baldura, zawieszając fabułę ordynarnym cliffhangerem, obiecując jednak (bezpłatny) ciąg dalszy.

Z dedykacjÄ dla osĂłb dopatrujÄ cych się w grach ĹşrĂłdeł wszelkiego zła

Odrębny akapit naleĹźy się oprawie – jest bajecznie kolorowo, ale teĹź i estetycznie, tak iĹź feeria barw nie wywołuje u uĹźytkownika odruchĂłw refluksyjnych. I jakkolwiek momentami moĹźna pokręcić nosem nad nie-hiperrealistycznymi animacjami, to co chwilę aĹź się pragnie wykonać zrzut ekranu – co z uwagi na tempo rozgrywki z reguły stanowi fatalną decyzję.

Wolcen: Lords of Mayhem to wbrew utyskiwaniom i debiutanckiemu charakterowi produkt wysoce zaawansowany, mający wszelki potencjał, by stać się hitem sprzedażowym roku. Jego wady trudno uznać za autentycznie poważne, zaś ogrom frajdy, który tytuł ten jest zdolny dostarczyć, nie tylko je rekompensuje, co pozwala niemal zupełnie o nich zapomnieć.

Grafika 85% Muzyka 75% Grywalność 90% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY urozmaicona rozgrywka bardzo sensowny endgame oprawa, nade wszystko graficzna formy apokaliptyczne

MINUSY nieco zbyt randomowy loot i konstrukcja poziomĂłw pomniejsze bugi

Intel Core i7-4770S 3.1 GHz / AMD FX-8320 3.5 GHz, 16 GB RAM, karta grafiki 6 GB GeForce GTX 1060 / 8 GB Radeon RX 570 lub lepsza, 18 GB HDD, Windows 7(SP1)/8.1/10 64-bit