Tajne akta 2: Puritas Cordis

Informacje o grze Nazwa gry: Tajne akta 2: Puritas Cordis Gatunek: przygodĂłwka WWW: www.secretfiles-game.com/geheimakte_2/index.php?lang=eng Producent: Fusionsphere Systems Dystrybutor: Cenega Poland Cena: 89,99 PLN

Puritas Cordis to oparta o mechanikę point&click gra przygodowa, która da ci kolejną możliwość uratowania świata przed niechybną zgubą, nie za pomocą mięśni czy chytrych strategii, ale dzięki talentowi do kombinowania i kojarzenia ze sobą odpowiednich faktów. Kierując poczynaniami Niny i Maksa, pary młodych fanów McGyvera posiadających niezwykły talent do pakowania się w kłopoty (hej, to już druga gra o nich), rozszyfrujesz i pokrzyżujesz plany złowrogiej sekty Puritas Cordis, której głównym celem jest sprowadzenie apokalipsy.

Fabuła gry nie zachwyca. Stanowi banalne połączenie „Kodu Leonarda Da Vinci” z „Indiana Jonesem”, okraszone sporą porcją teorii spiskowych, posypane odrobiną humoru i ironii. Gdyby opowiedziana w Puritas Cordis historia miała być daniem, to byłaby mielonym z ziemniakami. Dialogi są przeciętne, plejada przewijających się przez grę postaci niezbyt interesująca, a humor, choć nie tak toporny jak moĹźna by się po Niemcach spodziewać, mĂłgłby być odrobinę wyĹźszych lotĂłw. Na szczęście, dalej brnąc w kulinarne metafory, scenarzyści z Fusionsphere Systems okazali się sprawnymi kucharzami i zwykłego kotleta odgrzali w taki sposĂłb, Ĺźe nie tylko syci, ale i smakuje. Dzięki podzieleniu fabuły na dwa oddzielne, łączące się dopiero w finałowym rozdziale wątki Niny i Maksa, gra jest ciekawa, a przeskoki między przygodami bohaterĂłw dodają rozgrywce dynamiki.



Podstawą zabawy, mięsem, z ktĂłrego zlepiony został kotlet, jest rozwiązywanie łamigłówek polegających na umiejętnym wykorzystaniu i łączeniu pozyskanych przedmiotĂłw. Ich poziom budzi mieszane uczucia. Z jednej strony większość zagadek jest pomysłowa, oparta na sensownym i logicznym wykorzystaniu zaleĹźności i wymagająca myślenia a przy tym niezniechęcająca. Z drugiej strony większość z nich jest ewidentnie wpleciona w rozgrywkę na siłę i w „rzeczywistych” sytuacjach nie miałaby prawa bytu. Co naleĹźy zrobić, aby przywołać skrywającego się w czeluściach kanciapy portiera? Według projektantĂłw łamigłówek najlepiej skonstruować prowizoryczny dzwonek, choć zapewne niektĂłrzy nieśmiało zwrĂłciliby uwagę, Ĺźe zdecydowanie łatwiej byłoby zawołać. Co zrobić aby nakarmić pogrążonego w apatii cukrzyka batonikiem, bez ktĂłrego nie jest w stanie funkcjonować? Najłatwiejszym sposobem jest rozpalenie ogniska przy wykorzystaniu linii wysokiego napięcia, ugotowanie batonika na morskiej wodzie i wtłoczenie apetycznej nalewki w gardło nieszczęśnika? Śmiem wątpić. JeĹźeli jednak uda się odgadnąć „co autorzy mieli na myśli” i na jakim poziomie abstrakcji funkcjonowały wtedy ich mĂłzgi, to zabawy z inwentarzem i Ĺźonglerka przedmiotami sprawia sporo satysfakcji.

Zabawę urozmaicają nieliczne, ale ciekawe i wywaĹźone pod względem poziomu trudności łamigłówki, polegające na wykorzystaniu wskazĂłwek zawartych w zaszyfrowanych wiadomościach. W grze pojawiają się dwie sekwencje, podczas ktĂłrych moĹźna swobodnie „przełączać” się między parą bohaterĂłw, kiedy to kluczem do sukcesu jest odpowiednia interakcja między postaciami i wymiana ekwipunku. Pomysłowe i sprawnie zrealizowane wzbogacają zabawę, szkoda jedynie, Ĺźe autorzy nie zdecydowali się wykorzystać tego modelu rozgrywki w większym stopniu.



Największą zaletą Puritas Cordis jest oprawa graficzna, ktĂłra niczym przemiła, śliczna i uśmiechnięta, trzepocząca rzęsami kelnerka odciąga uwagę od nieszczęsnego kotleta. Ratowanie świata wymaga zwiedzenia wielu interesujących miejsc, od pokładu wycieczkowego statku, przez indonezyjską dĹźunglę, ruiny średniowiecznego francuskiego miasteczka, do mniej uczęszczanych rejonĂłw ParyĹźa. Wszystkie lokacje cieszą oko, na ktĂłrego pierwszy rzut widać, Ĺźe zostały dobrze przemyślane i dopracowane. Nie tylko miło się na nie patrzy, ale i nie ma się wątpliwości na co się spogląda, dzięki czemu nie ma konieczności uskuteczniania polowań na piksele celem ustalenia czym właściwie są te trzy niebieskie kropeczki połączone zielonym paskiem. Bardzo ładnie prezentują się teĹź zgrabnie wyreĹźyserowane, na modłę hollywoodzkiego kina akcji oczywiście, przerywniki filmowe wyświetlane w przełomowych momentach gry. Trochę gorzej wypadają niezbyt szczegółowe modele postaci, ale nadrabiają całkiem zgrabną animacją. Mimo wszystko warto pamiętać, Ĺźe to „jedynie” kelnerka ( bez urazy, uwielbiam kelnerki, a wygląd zewnętrzny nie jest najwaĹźniejszy) a nie wymalowana, wyszkolona supermodelka. Oprawa graficzna Puritas Cordis technologicznie nijak nie moĹźe konkurować z najnowszymi superprodukcjami spod znaku akcji, jednak jak na przygodĂłwkę prezentuje się znakomicie.

Efekt psuje bufetowa, ktĂłra zachrypłym głosem wrzeszczy: „Mielony z ziemniakami raz!”. Aktorzy podkładający angielskie głosy pod bohaterĂłw gry nie popisali się specjalnym kunsztem: dialogi brzmią sztucznie, a symulowane akcenty denerwują zamiast bawić.



Na szczęście Fusionsphere Systems zapewnia swej klienteli srebrne sztućce, dzięki którym krojenie kotleta jest miłe, proste i przyjemne. Interfejs gry jest intuicyjny, kursor myszy zmienia kształt po wskazaniu nim interaktywnego elementu lokacji, prawy klawisz służy do oglądania, lewy do działania, ot ukoronowanie rozwoju myśli przewodniej przygodówek point&click. Dodatkowo w grze istnieje możliwość podświetlenia wszystkich, interesujących z punktu widzenia rozgrywki, elementów danej lokacji oraz dziennik wraz z wbudowanym systemem podpowiedzi, przydatny podczas rozwiązywania bardziej wymagających łamigłówek.

Tajne Akta 2: Puritas Cordis to przyjemna produkcja. Ma swoje wady i niedociągnięcia, ale podczas gry łatwo o nich zapomnieć. Słaby dubbing nie irytuje tak bardzo gdy głowę masz zaprzątniętą myślami na temat tego jak za pomocą spinacza i świecy stworzyć helikopter, zabawny komentarz Niny czy niespodziewany zwrot akcji często daje podstawę do wybaczenia scenarzystom banalnej fabuły. Tajne Akta 2: Puritas Cordis to dobrze przygotowany i sycący kotlet, któremu do ambrozji daleko, jednak wygłodniali fani przygodówek powinni spałaszować go ze smakiem.

Grafika 80% Muzyka 50% Fabuła 60% Grywalność 80% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY urozmaicone, ciekawe i dopracowane lokacje intuicyjny, bezbłędny interfejs sprawna reżyseria przystępna cena

MINUSY banalna fabuła stanowiÄ ca zlepek cudzych pomysłów marny angielski dubbing

Pentium III 1 GHz, 512 MB RAM, karta grafiki 64 MB (GeForce 3 Ti200 lub lepsza), 2 GB HDD, Windows XP.