Syberia 3

Informacje o grze Nazwa gry: Syberia 3 Gatunek: przygodĂłwka Producent: Microids/Anuman Interactive Dystrybutor: CDP Cena: 139,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 65%

Urokiem faktu, iż pokolenie graczy nie tylko osiągnęło pełnoletność, lecz atrakcyjność ekonomiczną w postaci przekroczenia 30 roku życia i związanym z tym z reguły faktem uzyskiwania pewnych zauważalnych dochodów jest fakt, że nagle w oczach deweloperów i wydawców stało się ponownie atrakcyjne wznawianie marek już dawno porosłych mchem, nieraz porzuconych z uwagi na rozczarowujące wyniki finansowe. Nie oszukujmy się, tego rodzaju produktem jest Syberia 3. Czy jednak pomimo ekonomicznych walorów skrywa ona w sobie magię właściwą dla poprzedniczek?

Cóş, nie da się ukryć, Ĺźe początek fabularny gry ma niewiele wspĂłlnego z zakończeniem „dwĂłjki”, choć przynajmniej nie stoi w sprzeczności z nim. Na lodowo-śnieĹźnym odludzi naszą umierającą Kate Walker odnajduje „pigmejskie” plemię Jukoli, ktĂłre zawraca ją z drogi ku wieczności… po czym budzi się ona w szpitalu o dość wiekowej architekturze, lecz typowo sowieckim instrumentarium oraz podejściu do pacjenta. Jak nietrudno się domyśleć, naszym pierwszym zadaniem jest uciec, później zaś udać się w wędrĂłwkę do mitycznej krainy.

XX wiek zasłynÄ Ĺ‚ niebywałym postępem w zakresie medycyny

Pierwszą zmianą rzucającą się w oczy jest fakt, iĹź twĂłrcy odeszli od techniki ręcznie rysowanych teł na rzecz pełnego – przynajmniej teoretycznie – trĂłjwymiaru. Na początku nie sposĂłb nie odnieść się wobec tej zmiany z wyrozumiałością, a nawet aprobatą, lecz owe ciepłe uczucia szybko topnieją pod wpływem obcowania ze sterowaniem gry. Nie chodzi o to, Ĺźe jest ono dziwaczne – przeciwnie, mieści się w kanonach gatunku (WSAD) – lecz jest dość skomplikowane z uwagi na niezbyt udolną pracę kamery. Właściwie jest to eufemizm, gdyĹź gracz nie ma Ĺźadnej kontroli nad poszczegĂłlnymi ujęciami, tymczasem zakodowane przeskoki są wysoce kontrowersyjne, zmuszając tak naprawdę do radykalnej zmiany zaordynowanego wcześniej kierunku poruszania się. Konieczność niejednokrotnego powtarzania banalnych, zdawałoby się, czynności takich jak wejście na schody potrafi być nie tylko irytująca, nawet nie frustrująca, co wywołująca zaĹźenowanie oraz wściekłość.

Autorom naleĹźy oddać, Ĺźe przynajmniej podjęli oni prĂłbę wykorzystania dobrodziejstw trĂłjwymiaru. PoszczegĂłlne lokacje są dość obszerne, zawierając wiele kompletnie zbędnych fabularnie zakątkĂłw. Przy okazji potrafi to sfrustrować w sytuacji zaklinowania się – nie wiadomo, czy w danym miejscu nie jest gdzieś ukryta istotna interakcja, czy teĹź stanowi ona li tylko „ozdobnik”. Co więcej, przedłuĹźa to czas przemieszczenia się między istotnym punktem A a punktem B. Niemniej jednak ostatecznie uwaĹźam, Ĺźe jest to zaleta produkcji – twĂłrcy podjęli prĂłbę „uwiarygodnienia” świata, uczynienia go w mniejszym stopniu obracającym się wokół głównej bohaterki. No i poza tym potrafi bywać naprawdę pięknie.

Cthulhu?!

Niestety, powyĹźsze felery w mechanice rozgrywki nie są jedynymi. Bardzo zirytować potrafi fakt braku moĹźliwości swobodnego zapisu stanu gry, zwłaszcza Ĺźe te zaplanowane przez twĂłrcĂłw nie są tak częste jak gracz by pragnął. W co najmniej jednym przypadku mogło to jednak doprowadzić do zgrzytania zębĂłw – mianowicie po kilku godzinach rozgrywki moĹźemy natknąć się na buga wyrzucającego nas z gry. Po jej ponownym uruchomieniu i załadowaniu zapisu nagle się okazuje, Ĺźe jesteśmy pozbawieni moĹźliwości jakichkolwiek interakcji. Tymczasem jako Ĺźe kaĹźdy zapis nadpisuje się na poprzednim, to pozostaje zacząć nową rozgrywkę – co oznacza konieczność zmarnowania kilku godzin. W swej przyrodzonej przemyślności zwykłem backupować save’y co jakiś czas, tak Ĺźe dysponowałem stosownym plikiem utworzonym szczęśliwie kilka minut rozgrywki wcześniej, co okazało się – ktĂłry to juĹź raz? – wybawieniem.

Fabuła niestety nie sprawia wraĹźenia porywającej, opowieść nie porusza, jak w przypadku losĂłw VoralbergĂłw w odsłonach klasycznych. Przeciwnie, sprawia ona wraĹźenie właściwej dla budĹźetowego produkcyjniaka, chwyty fabularne są dość oklepane. Razi rĂłwnieĹź miszmasz w podejściu do historii danego miejsca – z jednej strony usłyszymy o bolszewikach, z drugiej zaś moĹźemy odnieść wraĹźenie obcowanie z alternatywną rzeczywistością. Momentami jednak natkniemy się na jakiś inteligentny dowcip, bardziej o charakterze sytuacyjnym, nieoczywisty w swym komizmie.

Sowiecka wariacja w temacie krasnoludĂłw

Największym atutem gry miała być jej oprawa audiowizualna – tymczasem nie oferuje ona niczego szczegĂłlnie porywającego. Inon Zur poniĹźej pewnego poziomu nie schodzi, lecz na adekwatnym stopniu wyzwania nie stanął BenoĂŽt Sokal. Znakiem rozpoznawczym pierwszych odsłon były bowiem animacje róşnorakich mechanizmĂłw – ktĂłrych w trzeciej Syberii uświadczamy w iście aptekarskich ilościach.

Syberia 3 nie oczarowała mnie, nie w takim stopniu, jak miało to miejsce w przypadku pierwszych dwóch odsłon. Śmiem jednak twierdzić, że nie jest to li tylko efekt posunięcia się przeze mnie w latach, lecz raczej ograniczenia się przez twórców do dawnych klisz i pomysłów. Gra nie jest produkcją fatalną, lecz niemal niczym nie wyróżnia się z szeregu innych pozycji.

Grafika 80% Muzyka 85% Grywalność 50% Ocena końcowa 65%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY czasami inteligentnie zabawna muzyka momentami potrafi przyciÄ gnÄ Ä‡ oko pełna lokalizacja

MINUSY praca kamery fabularna i dialogowa miałkość brak uroku pierwowzoru niewygodny system zapisu stanu gry haniebne bugi

Intel Core i3 2.6 GHz, 4 GB RAM, karta grafiki 2 GB GeForce GTX 550 Ti/Radeon R7 260X lub lepsza, 45 GB HDD, Windows 7 64-bit