Seven: The Days Long Gone

Informacje o grze Nazwa gry: Seven: The Days Long Gone Gatunek: cRPG Producent: Fool's Theory Dystrybutor: Cenega Cena: 99,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 80%

Pamiętam mroczne czasy, gdy zagrywanie się w polskie produkcje uchodziło za najwyĹźszy akt patriotyzmu, a to z tej prostej przyczyny, Ĺźe były to gry słabe, siermiężne, niejednokrotnie wręcz tandetne. Naturalnie generalizacja ta jest krzywdząca dla szeregu perełek, niemniej z reguły wręcz recenzenckim obowiązkiem było doszukiwanie się plusĂłw w morzu wad. JakĹźe pięknie czasy się zmieniły, tak iĹź współcześnie moĹźna pozwalać sobie na generalizacje w rodzaju „dobre, bo polskie”! Potwierdzeniem tego hasła jest Seven: The Days Long Gone.

Pozycja ta była anonsowana jako nietypowy role-play osadzony w realiach science-fiction, i z grubsza moĹźna stwierdzić, Ĺźe marketingowcy nie dopuścili się kłamstwa, lecz nie sposĂłb im odmĂłwić gruuubego niedomĂłwienia. W istocie jest to bowiem absolutny miszmasz miszmaszĂłw i kolaĹź kolaĹźy. Co wbrew pozorom wcale nie musi być wadą…

Pierwsze skojarzenia to choćby taki Torment: Tides of NumenĂŠra, lecz jest to luĹşna asocjacja, mająca swoje ĹşrĂłdło w konstrukcji świata, ktĂłry swe najlepsze chwile ma za sobą, mianowicie doznał on swoistego kolapsu, wskutek ktĂłrego mnĂłstwo wiedzy i osiągnięć zostało utraconych, niczym niezwykłym nie jest zaś łączenie niezwykle zaawansowanych technologii z rozwiązaniami właściwymi dla głębokiej przeszłości. Swoją drogą, to dość popularny ostatnimi czasy motyw, by wskazać chociaĹźby na taki Elex…

Jazda na linie to popularny sport w przyszłości

Drugie skojarzenie to Gothic (pierwszy) – szybko uświadamiamy sobie, Ĺźe nasza swoboda ogranicza się do więziennej wyspy, gdzie właściwie sami jesteśmy sobie prawem (choć w granicach), głównym celem jest zaś – niespodzianka! – wydostanie się zeń. Prawda, Ĺźe brzmi znajomo?

Tego rodzaju uczuć dĂŠjà vu jest duĹźo, duĹźo więcej, moĹźna odnieść wraĹźenie, iĹź przepis twĂłrcĂłw na grę sprowadzał się do hasła „nie wymyślajmy zbyt wiele nowego, tylko wymieszajmy wszystko ze wszystkim” – i o dziwo nie wychodzi z tego zakalec czy inny zbuk, lecz wcale strawne danie.

Wbrew pozorom bowiem twórcy sięgając po wcześniej opracowane elementy układanki mogli się w większym stopniu skupić na ich dopieszczeniu, tak że całość jest dużo, dużo bardziej koherentna niźli wiele pierwowzorów. Widać, że twórcy wcześniej jako gracze uświadczyli mniejszych bądź większych frustracji i dorwawszy się do kodowania postanowili wyprostować parę rzeczy.

Atutem produkcji jest jej rozbudowanie – poszczegĂłlne lokacje obfitują w róşnorakie moĹźliwe interakcje, graczowi nie towarzyszy uczucie pustki, taniego efekciarstwa, pozbawionego głębszego dna. Przejawia się to rĂłwnieĹź w samej mechanice rozgrywki – nie przepadam za roguelike’ami, lecz sporej frajdy dostarczało mi odnajdywanie alternatywnych rozwiązań, polegających na dotarciu do zakamarka, o ktĂłrym wcześniej nawet by się nie pomyślało.

Skradanie skradaniem, ale bez (częstej) walki się nie obejdzie

Zresztą poniekąd jest to konieczne, mechanika walki jest bowiem w znacznej mierze zręcznościowa, właściwa raczej dla róşnorakich action-rpg-Ăłw (z naciskiem na „action”), ucieczka niejednokrotnie jest jedynym sensownym rozwiązaniem, posunięcie zaś fabuły do przodu wymaga zaś „alternatywnego podejścia”. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych wada – rozwiązania czysto siłowe bądĹş wybitnie dyplomatyczne z reguły nie są opcją jako taką.

Niestety, Seven boleje na nie w pełni przemyślany i dopracowany kod. Nie raz i nie dwa zazgrzytać można zębami nad niedoskonałą optymalizacją, jak też szwankującą kamerą. Sporo do życzenia pozostawia również sztuczna inteligencja, z którego to feleru w kontekście przeciwników można korzystać, lecz sprawia to pewien niesmak. Również faza testów nie przebiegła idealnie, w grze dopatrzyć można się niejednego bugu.

Gra cechuje się urokliwą oprawą graficzną, choć wiążącą się – jak wspomniano wyĹźej – z niezwykle wysokimi wymaganiami sprzętowymi, zbyt wysokimi jak na taką jakość. Niestety, rĂłwnieĹź muzyka nie trafiła w mĂłj gust, choć nie określiłbym jej mianem irytującą, w Ĺźadnym zaś razie kakofonicznej.

Seven: The Days Long Gone to dość ryzykowne posunięcie ze strony twĂłrcĂłw, jakkolwiek więcej niĹź strawne. Przypomina nieco swą konstrukcją - i tylko nią – pierwszego WiedĹşmina, niepozbawionego wad, lecz skrywającego w sobie więcej niĹź ziarna wielkości.

Bardzo dziękujemy serwisowi GOG.com za udostępnienie kodu recenzenckiego w celu umożliwienia powstania niniejszego tekstu - https://www.gog.com/game/seven_the_days_long_gone

Grafika 90% Muzyka 65% Grywalność 80% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY dziwaczny świat przyszłości przekonuje do siebie nacisk na poszukiwanie rozwiÄ zań alternatywnych oprawa wizualna

MINUSY bugi dość miałka i pretensjonalna fabuła zręcznościowe walki to nie to, za czym przepadajÄ wszyscy miłośnicy role-playĂłw (choć gdyby grę potraktować jako action-rpg...)

Intel Core i5-2400 3.5 GHz/AMD FX-8320 3.5 GHz, 4 GB RAM, karta grafiki 2 GB GeForce GTX 660/Radeon 7850 lub lepsza, 10 GB HDD, Windows 7/8.1/10 64-bit