S.T.A.L.K.E.R.: Czyste Niebo

Informacje o grze Nazwa gry: S.T.A.L.K.E.R.: Czyste Niebo - Clear Sky Gatunek: hybryda rpg i fps WWW: http://stalker.deepsilver.com/ Producent: GSC Game World Wydawca: CD Projekt Cena: 99,90 PLN

S.T.A.L.K.E.R.: Cień Czarnobyla jest grą moim zdaniem wyjątkową. Świetny klimat, duże możliwości, innowacyjność. Produkt GSC Games brutalnie wyrwał wiele godzin z mojego życiorysu. Gdy tylko do moich uszu dotarły pierwsze informacje o sequelu, a raczej prequelu, odliczałem z niecierpliwością dni do premiery. Obejrzałem chyba wszystkie dostępne trailery, zapoznałem się z większością materiałów prasowych. Czekałem, by powrotem przenieść się do Zony. Pooddychać wirtualnym skażonym powietrzem Czarnobyla. Niestety, po tych wszystkich dniach oczekiwania okazało się, że Czyste Niebo, szybko uległo zachmurzeniu.

Akcja S.T.A.L.K.E.R.: Czyste Niebo rozpoczyna się około rok przed wydarzeniami znanymi z pierwszej części. Gra przedstawia historie alternatywną, w ktĂłrej mały miejsce dwa wybuchy w Czarnobylu, w odstępie 20 lat. Obszar dookoła jest otoczony ciasnym kordonem, strzeĹźonym przez wojsko. W tym momencie pojawiają się stalkerzy – ludzie, ktĂłrzy z róşnych pobudek wdzierają się w czeluście Zony. Jedni chcą artefaktĂłw – przedmiotĂłw napromieniowanych, osiągających na czarnym rynku niebotyczne wartości. Inni szukają wyzwań. Część chce prowadzić na napromieniowanym obszarze badania nad mutantami i anomaliami. Wszyscy jednak naraĹźeni są na podobne niebezpieczeństwa. Głównego bohatera poznajemy, gdy jako przewodnik prowadzi grupę naukowcĂłw w głąb Zony. W pewnym momencie dochodzi do nieoczekiwanej emisji energii. Bohater traci przytomność. Budzimy się na bagnach, w tajnej siedzibie frakcji Czyste Niebo. Okazuje się, Ĺźe zabĂłjcze dla wszystkich organizmĂłw Ĺźywych promieniowanie nie zabiło naszego herosa, tylko „lekko uszkodziło” jego układ nerwowy (niezwykle pocieszające). Naukowcy podejrzewają, Ĺźe Szrama (taki pseudonim nosi nasz stalker) jest w stanie wytrzymać jeszcze kilka takich zabĂłjczych emisji, zanim jego układ nerwowy odmĂłwi mu posłuszeństwa, doprowadzając zmiany w roślinkę/trupa (niepotrzebne skreślić). Za sprawą wręcz magicznej odporności na niszczące fale Szrama zostaje uwikłany w skomplikowaną intrygę w samym środku wojny pomiędzy frakcjami. Fabuła nie wgniata w fotel, przynajmniej na początku. Historia opowiedziana w pierwszej części wydaje mi się bardziej przemyślana, aczkolwiek jest to moje subiektywne zdanie.



S.T.A.L.K.E.R.: Czyste Niebo stanowi, podobnie jak Cień Czarnobyla mieszankę gry FPP z RPG. OprĂłcz setek wystrzelonych pociskĂłw mamy tutaj wiele zadań – głównych i pobocznych i swoistą wolność. W odróşnieniu od poprzedniczki rozbudowano wątek organizacji. MoĹźemy przystąpić do jednej z kilku frakcji, by działać w jej imieniu. PrĂłcz wykonywania zadań mamy nowy motyw – „Wojny frakcji”. Adwersarze szturmują wzajemnie swoje terytoria i odpierają ataki. Całość przypomina I Wojnę Światową: atak, obrona, atak, obrona, tylko okopĂłw brakuje. Watek potyczek mĂłgł być ciekawym urozmaiceniem, za sprawą licznych bugĂłw jest jednak tylko nudnym utrudnieniem. Przeciwnicy czasami pojawiają się znikąd za naszymi plecami, czasami zadania obrony punktu wykonują się same – nieraz biegniemy przez pół mapy (walcząc z licznikiem czasu), by dowidzieć się, Ĺźe nasi sojusznicy poradzili sobie sami. Czasami przeciwnicy nie pojawiają się, i zadanie kończy się z nieznanych przyczyn klęską ( a powinien być walkower...).



Praca dla Czystego Nieba, na początku rozgrywki jest swoistym tutorialem dla wątku wojennego. Jest to dla wielu graczy zarazem najtrudniejszy moment gry. Dysponujemy kiepska bronią. Nasi przeciwnicy teĹź, ale co z tego – niektĂłrzy dysponują celnością strzelca wyborowego i potrafią zafundować naszemu wirtualnemu alter ego trzecie oko, za pomocą tak „precyzyjnych” broni jak pistolet Makarova i dubeltĂłwka, z odległości z jakiej pociski wystrzelone przez nas z tej samej broni po prostu ich nie dosięgają. Od premiery Cienia Czarnobyla przeszli chyba takĹźe gruntowne szkolenie wojskowe. Nauczyli się działać w grupie, chować za zasłonami, strzelać bez odkrywania się zza osłony i rzucać granatami. Do perfekcji zwłaszcza opanowali tą ostatnia dyscyplinę – ciskają nimi swobodnie na odległość 50 metrĂłw i wyliczają trajektorię tak (dyplom ukończenia wyĹźszej uczelni matematyczno-fizycznej się kłania), Ĺźe Ăłw metalowy przedmiot ląduje idealnie pod naszym nogami. Nawet, jeśli ukrywamy się za murkiem. Rentgen w oczach jest rĂłwnie przydatny. Czasami wśrĂłd naszych oponentĂłw trafiają się wyjątkowi twardziele. Nie chodzi mi tu o wojskowych odzianych w kevlar, tylko zwykłych bandytĂłw, ktĂłrzy czasami potrafią „przyjąć na klatę” 8 pociskĂłw z pistoletu mniejszego kalibru. Dodatkowe dziury w klatce piersiowej nie przeszkadzają im w biegu i prowadzeniu zadziwiająco celnego ostrzału. W przeciwieństwie do naszego herosa, ktĂłry potrafi się wykrwawić po małym draśnięciu. Co ciekawe – apteczki przywracają punkty Ĺźycia, a bandaĹźe stopują krwawienie. Fajny system, tylko niech ktoś mi wyjaśni czemu w Ĺźadnej apteczce (odpuścimy sobie nawet model podstawowy, spĂłjrzmy na apteczkę wojskową, czy „naukowcĂłw”, bo takowe teĹź występują) nie ma bandaĹźy, tylko trzeba je nabywać osobno? Gdyby takiego stalkera dopadła polska drogĂłwka, to skończyłoby się mandacikiem.

Wracając do oponentĂłw – ci sami geniusze taktyki, będący krzyşówką Rommla z Simo Häyhä i terminatorem nie reagują na zapalone światło latarki nahełmnej naszego bohatera, tudzieĹź potrafią czasami pozabijać się nawzajem, w myśl doktryny „friendly fire”. Wydaje mi się, Ĺźe fakt, iĹź czasami nie widzą wręcz naszego bohatera jest swoistym „dawaniem forĂłw” . Dla takiego ukraińskiego twardziela nasz bohater nie stanowi większego wyzwania, tudzieĹź , aby dać nam choć odrobinę szans, symulują ślepotę.



Problemy z przeciwnikami kończą się, gdy zdobędziemy pierwsze rodzaje broni automatycznej. Celowo nie uĹźyłem słowa znajdziemy – nie opłaca się wierzyć w szczodrość twĂłrcĂłw, lepiej wziąć sprawy we własną myszkę ( i klawiaturę) i zaatakować jakiś wojskowy patrol/posterunek. Skończy się to prawdopodobne serią szybkich wczytań gry, jednak gdy juĹź przez to przejdziemy problemy z turbo-bandytami się skończą. Pojawią się za to nowe. Im lepszy sprzęt, tym częściej się zacina. Według twĂłrcĂłw promieniowanie Zony jest tak silne, Ĺźe nawet nowsze wersje karabinku Kałasznikowa potrafią się nam zaciąć w najmniej oczekiwanym momencie. Na szczęście, w przeciwieństwie do pierwszej części, gdzie broń po zuĹźyciu naleĹźało zutylizować, moĹźemy zabrać ją do mechanika w celu naprawy/konserwacji.

Ten sam mechanik, moĹźe pomĂłc nam ulepszyć nasze cudeńko, wymieniając lufy, zamki, suwadła, spusty i całą gamę innych drobiazgĂłw. Oczywiście nie za darmo. Ulepszenie broni ma formę „drzewka” – niektĂłre ulepszenia blokują inne, a prowadzą do kolejnych, więc przed zakupem warto się chwilkę zastanowić. NiektĂłrzy mechanicy mają określone specjalizacje, a co za tym idzie mogą zamontować w określonym typie broni określone unikatowe ulepszenia. Liczba modyfikacji jest dość znaczna, gdyby doszła moĹźliwość zmiany barwy broni i lakieru, to moĹźna by Czyste Niebo sprzedawać jako S.T.A.L.K.E.R.: Need for weapons – Underground. A propos broni – nasz magiczny Stalkerski plecaczek pozwala nam nosić 50(!) kg sprzętu bez większych problemĂłw (po prostu pasek wytrzymałości szybciej nam spada przy biegu). PowyĹźej tej granicy moĹźe dojść do sytuacji, Ĺźe utracimy moĹźliwość poruszania się, do czasu małego remanentu w ekwipunku. Na wzmiankę zasługuje takĹźe AI mutantĂłw. Stwory te, owszem, atakują stadami, czasami prĂłbują flankować – lecz cóş to da w momencie, gdy wyĹźej wymienione stwory boją się pomieszczeń, i niekiedy nie przechodzą nawet przez szerokie drzwi baraku, skąd moĹźna bezkarnie do nich strzelać. Niestety, nasz bohater nie jest lepszy – niekiedy klinuje się w dziwnych miejscach, czasami ma straszliwe problemy z wyjściem ze stawu, ktĂłrego woda sięga mu w najlepszym wypadku do kolan. Dodając do tego, Ĺźe większość zbiornikĂłw wodnych jest napromieniowana, uzyskujemy obraz jak łatwo moĹźna przyprawić się o iście Tantalskie męki.



Obszar Zony podzielony jest na szereg sektorĂłw, podobnie jak w części pierwszej. Dodatkowo, w porĂłwnaniu z poprzedniczką, moĹźemy zwiedzić min. Czerwony Las (klimatyczny!), Limańsk (ciekawy) i Podziemia Prypeci (chwała sile wyĹźszej, przygoda z Prypecią w Cieniu Czarnobyla była zdecydowanie za krĂłtka) Nasza wolność jest znacznie ograniczana przez obszary napromieniowane. Nie posiadając odpowiedniego kombinezonu i duĹźej ilości środkĂłw przeciwpromiennych, nie mamy szans przeĹźyć w takim obszarze więcej niĹź kilkanaście sekund. Aby zdobyć odpowiedni kombinezon potrzebujemy odpowiedniej ilości gotĂłwki, i czasu – lepsze uniformy zdobywamy w późniejszej fazie gry. Osobną kwestią pozostają artefakty – przedmioty napromieniowane. W Cieniu Czarnobyla poznawaliśmy je po świecącej obwĂłdce. Teraz musimy korzystać ze specjalnego wykrywacza. Ustrojstwo to nasze wirtualne alter ego trzyma w jednej ręce, więc w drugiej moĹźemy trzymać broń jednoręczną, np. pistolet. Odkrycie takiego przedmiotu to tyko pół sukcesu. Często znajdują się one na terenie nie dość, Ĺźe napromieniowanym, to jeszcze z róşnorakimi anomaliami. Anomalie są to róşne przemiłe zjawiska natury grawitacyjnej (rozrywanie), biologiczno-chemicznej (dziwne trująco-Ĺźrąco-pochłaniające substancje), wybuchowej (niespodziewane eksplozje spod ziemi), etc. Takie niespodzianki często są niewidoczne gołym okiem. Jedynym sposobem by je wykryć (prĂłcz nieświadomego wpakowania się w nie) jest rzucanie śrubek. W naszym słynnym stalkerskim plecaczku mamy ich nieskończoność, więc moĹźemy miotać nimi na prawo i lewo.



Nasza rozgrywka jest stale urozmaicana przez róşne bugi. Do najciekawszych należą znikanie wszystkich postaci na mapie, brak chęci do współpracy osĂłb związanych z questami, itp. Ciekawie prezentuje się mapa w naszym pda (skrzyĹźowanie notesu z gps) – widzimy na niej oprĂłcz questĂłw i lokacji ruchy naszych przeciwnikĂłw i mutantĂłw. Niezwykle pomocne i klimatobĂłjcze – osobiście w czasie gry starałem się unikać tego sprzętu ile mogłem.

Grafika stoi na niezłym poziomie. Efekty są ładne, detale szczegółowe. Gra obsługuje DirectX 8, 9.0c i 10 – więc dla kaĹźdego coś miłego. Niestety, przeĹźyłem srogi zawĂłd. TwĂłrcy zapowiadali polepszenie grafiki i zarazem zoptymalizowanie kodu gry. W Cień Czarnobyla grałem na Geforce 5500 FX, czyli na ledwo Ĺźe spełnionych wymaganiach minimalnych. Czyste Niebo uruchomiłem na Radeonie 2600 XT, 512 mb gddr. Nie szalałem z ustawieniami. Czas ładowania jest długi, gra nie powala płynnością. Ostatecznie gram na ustawieniach niewiele lepszych niĹź w poprzedniej części, z niewiele większą szybkością działania, i ze znacznie dłuĹźszym czasem „loadingĂłw”. Co najgorsze, gra systematycznie wykopuje do Windowsa bez wyraĹşnej przyczyny. NiektĂłrzy uwaĹźają, Ĺźe jest to wina Radeona, z ktĂłrym wiele gier się „gryzie”. Niestety, znajomi, ktĂłrzy grali w ta grę na Geforcach (serii 8 i 9) rĂłwnieĹź narzekają na brak stabilności. Patche nie dają za wiele (oprĂłcz braku kompatybilności z zapisanymi grami z poprzednich wersji). Jeśli tak według GSC Game Word wygląda „optymalizacja”, to następną część S.T.A.L.K.E.R.-a poproszę w wersji alpha. Muszę niestety z przykrością stwierdzić, Ĺźe Call of Duty 4 i MOH: Airborne wyglądają lepiej (przynajmniej w wersji DX 9) i działają stokroć szybciej i stabilniej.



Na pochwałę zasługuje za to ścieĹźka dĹşwiękowa – niewiele zmieniła się od części pierwszej, więc to w sumie plus – muzyka i dĹşwięki w Cieniu Czarnobyla były najwyĹźszej klasy. Skoro nikt ich nie „optymalizował”, to w tej materii nie ma miejsca na krytykę. Dialogi słyszymy w języku rosyjskim, wraz z polskim lektorem. Nie jestem zwolennikiem „lektorstwa” w grach i filmach, jednak znany z części pierwszej Mirosław Utta spisuje się tutaj tak fenomenalnie, Ĺźe jestem gotĂłw zmienić swoje przyzwyczajenia.

Z jednej strony otrzymujemy produkt rozbudowany, wielowątkowy, nietuzinkowy. Z drugiej strony z powodu ilości błędĂłw wręcz chwilami niegrywalny. Mamy do czynienia z dziełem klimatycznym, choć klimat ten niszczony jest przez bugi – większe i mniejsze. Cóş nam po nowych moĹźliwościach, kiedy Czyste Niebo mĂłwi do nas jasno „jestem ofiarą dystrybucji, wydaliście mnie o kilka miesięcy za wcześnie”. Gra ta ma podobnie jak poprzedniczka olbrzymi potencjał, ktĂłry został zmarnowany. Cień Czarnobyla posiadał około 8 zakończeń, a w przypadku Czystego Nieba nie jestem pewien, czy jest więcej niĹź jedno. MoĹźe to wina fanĂłw, ktĂłrzy po zasmakowaniu atmosfery Zony odliczali dni do premiery. MoĹźe jakieś inne czynniki zmusiły twĂłrcĂłw do szybszego zakończenia prac nad grą. PĂłki co moĹźemy rozpaczać i czekać na kolejne patche. Albo zacisnąć zęby i grać. Mimo tych wszystkich słów krytyki, jakie przelałem na papier (monitor?) Czyste Niebo przylepiło mnie do monitora na wiele godzin. Gra na tle tych wszystkich wad ma w sobie to coś, ten „duch Czarnobyla”. Nie podejmę za Was decyzji czy kupić tą grę. Jeśli posiadacie silną wolę, jesteście fanami poprzedniej części – moĹźecie. Jeśli nie graliście w Cień Czarnobyla – zacznijcie od niego swoją przygodę z Zoną, a później myślcie nad prequelem – koneksje fabularne są znaczne... i godziny spędzone nad poprzedniczką na pewno ułatwią odbiĂłr Czystego Nieba.

Osoby nieobawiające się inwazji bugów, i niestabilności mogą sobie zwiększyć ocenę końcową o co najmniej 25%.

Grafika 70% Muzyka 90% SI 80% Grywalność 60% Ocena końcowa 65%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY klimat! oprawa dźwiękowa multum opcji, duży obszar gry

MINUSY bugi bugi bugi? niestabilność

Core 2 Duo 2.13 GHz, 1.5 GB RAM, karta grafiki 256 MB (GeForce 7600 lub lepsza), 10 GB HDD, Windows XP/Vista.