Record of Lodoss War: Deedlit in Wonder Labyrinth

Informacje o grze Nazwa gry: Record of Lodoss War: Deedlit in Wonder Labyrinth Gatunek: metroidvania Producent: Team Ladybug Cena: 71,99 PLN Recenzent: „FaultyGear” Ocena: 70%

Japońskie niezaleĹźne studio Team Ladybug ma prosty przepis na grę – wystarczy jakaś licencja, a potem moĹźna zrobić platformĂłwkę 2D albo wręcz metroidvanię. Wykorzystując Mogura Engine zespół był w stanie przygotować kilka najwyraĹşniej całkiem przyjemnych tytułów. Od anime „Kono Subarashii Sekai ni Shukufuku o!” (znanego pod skrĂłtową nazwą jako KonoSuba), aĹź po serię Shin Megami Tensei – studio wydaje się być w stanie przystosować do swojej ulubionej formuły praktycznie cokolwiek. Tym razem zaś padło na „Record of Lodoss War” – serię książek high fantasy autorstwa Ryu Mizuno. Choć w Polsce raczej nieznana, ta stara seria doczekała się róşnorakich adaptacji w postaci mang, anime, słuchowisk a takĹźe oczywiście gier. Innymi słowy, to kawał dobrego materiału na kolejne podejście do stworzenia gry.

Wydarzenia z Record of Lodoss War: Deedlit in Wonder Labyrinth mają miejsce przed najnowszą odsłoną cyklu książkowego o podtytule Diadem of the Covenant. Obejmujemy pieczę nad znaną z poprzednich książek elfką wysokiego rodu o imieniu Deedlit. Budzi się ona w tytułowym Labiryncie, osamotniona i zdezorientowana. Usiłując dociec jak znalazła się w tym tajemniczym miejscu zaczyna z naszą pomocą mozolnie przedzierać się przez poplątane korytarze, spotykając swoich dawnych towarzyszy podróży oraz największych wrogów.



W kwestii wstępu nie ma jak widać za wiele do napisania. Jest on dość nagły, gra po intrze składającym się z kilku linijek tekstu wyrzuca z siebie kilka plansz wyjaśniających sterowanie i oddaje nam wolną rękę w kwestii eksploracji. Choć doceniam przejście do konkretĂłw, to nie mogę się oprzeć wraĹźeniu, Ĺźe tytuł oparty na słynnych książkach zasługuje na nieco bardziej spektakularny (a przynajmniej treściwy) wstęp. Podobny problem pojawia się teĹź przy zakończeniu. Historia w kaĹźdym razie jest tutaj raczej pretekstem do walki i eksploracji niĹź główną siłą przyciągania gry. Widząc wcześniej metroidvanie z bardziej rozbudowaną historią i ciekawym lore mogę tylko powiedzieć, iĹź szkoda Ĺźe w Deedlit in Wonders Labyrinth potraktowało swoją własną tematykę nieco po macoszemu, niczym skĂłrkę dla… klona gry Castlevania: Symphony of the Night.

Przy mechanikach nie ma za wielu odkrywczych rozwiązań, z jednym małym odświeĹźeniem jako wyjątkiem (ale o tym później). Zdobywamy doświadczenie i awansujemy na kolejne poziomy co zwiększa naszą siłę. W przypadku oręża mamy do wyboru broń białą, łuk i magię. Broń biała i łuki mogą zostać znalezione bądĹş kupione, opisują je dwie statystyki – szybkość i siła. NiektĂłre bronie mogą mieć dodatkowy efekt jak przypisany Ĺźywioł lub nakierowywanie pociskĂłw na wroga. Mamy moĹźliwość zadawania ciosĂłw bronią białą ktĂłrą aktualnie dzierĹźymy w ośmiu kierunkach, zaś w przypadku łuku moĹźemy celować nieco dokładniej, co przydaje się do usuwania z drogi przeszkĂłd i uĹźywania moĹźliwości rykoszetowania strzał. Magia jest dodatkową akcją zgrupowaną razem z przedmiotami leczącymi. MoĹźemy w kaĹźdej chwili zmienić przypisany do klawisza czar/przedmiot, przytrzymując go i przewijając listę gdy gra zostaje dla nas spauzowana.



Wydawałoby się Ĺźe to najwaĹźniejsze podstawy, podebrane od innych metroidvanii, ale Team Ladybug postanowiło dobrać jeszcze jeden element z gier innych gatunkĂłw. Mowa tutaj o swoistej „polaryzacji”. Na samiutkim początku rozgrywki znajdujemy dwa duchy – powietrzną Sylf (kolor jasny niebieski) i ognistą Salamandrę (kolor pomarańczowy). Sylf nadaje naszym atakom aspekt Ĺźywiołu wiatru i sprawia Ĺźe takieĹź ataki absorbujemy jako manę, zaś Salamandra działa podobnie ale z Ĺźywiołem ognia. Duch powietrza pozwala nam dodatkowo lewitować, co przydaje się do omijania przeszkĂłd. MoĹźemy natychmiast przełączać się między nimi, co pozwala nam na omijanie kolorowych barier oraz absorbowanie części atakĂłw przeciwnikĂłw. Jest to mechanika kluczowa nie tylko w eksploracji, ale teĹź w walkach z bossami lub pomniejszymi przeciwnikami ktĂłrzy chętnie korzystają z polaryzowanych atakĂłw lub odporności. Dodatkowo oba duchy moĹźna wzmocnić do trzeciego poziomu poprzez udane ataki, ale kaĹźdy oberwany cios kosztuje nas obniĹźenie poziomu.

Podobnie jak w kaĹźdej metroidvanii stopniowo odblokowujemy dodatkowe zdolności lub klucze ktĂłre pozwalają na odkrycie niezbadanych wcześniej obszarĂłw mapy. Jest to w głównej mierze klasyka taka jak ślizg, podwĂłjny skok czy oddychanie pod wodą. Niestety miejsc w ktĂłrych niektĂłre z nich się przydają potrafi być zaskakująco mało. Przykładowo, oddychanie pod wodą przydało mi się o ile dobrze pamiętam ledwie w dwĂłch miejscach, z czego jedno było nieobowiązkowe. Większość sekretĂłw i skrĂłtĂłw jest dla nas zamknięta najzwyklejszymi bramami do ktĂłrych musimy znaleźć przycisk. Mają one róşne kolory – gdy otworzymy przyciskiem bramę danego koloru wtedy wszystkie bramy tejĹźe barwy na mapie są juĹź otwarte. To szczerze powiedziawszy dość smutne rozwiązanie, zwaĹźywszy na to jak pięknie „otwierają się” wraz z nowymi zdolnościami nowe obszary w konkurencyjnych metroidvaniach jak np. Hollow Knight.



Mapa podzielona jest na kilka „biomĂłw” ktĂłre odsłaniamy wraz z kolejnymi rozdziałami. Róşnią się one oczywiście nie tylko wyglądem i ścieĹźką dĹşwiękową, ale oczywiście teĹź bestiariuszem. Trzeba przyznać, Ĺźe jest on całkiem róşnorodny: mamy tutaj zarĂłwno stwory malutkie, ale z gatunku tych ktĂłre potrafią napsuć krwi (w tej roli na przykład ondyny i ogniki), oraz całkiem mocarne bestie, jak potężne bazyliszki. Bossowie to w większości postaci kluczowe z cyklu Record of Lodoss War – począwszy od potężnych wojownikĂłw i magĂłw, a skończywszy na smokach i demonach. Walki są ciekawe, ale… zaskakująco łatwe. Gdy juĹź opanujemy przełączanie miedzy duszkami Ĺźywiołów niewiele walk jest nam strasznych, a niektĂłre czary czynią je wręcz banalnymi (pozdrowienie dla zaklęcia niewidzialności). Czasem utrudnieniem w walce (i eksploracji) mogą być jednak sprawiające wraĹźenie nie do końca dobrze osadzonych hitboxy oraz znane z Castlevanii „odskoki” postaci po oberwaniu. Po otrzymaniu obraĹźeń Deedlit odlatuje na dobre kilka metrĂłw w tył, nierzadko pakując się prosto w następną przeszkodę lub przeciwnika… To dobry sposĂłb na zaklęty krąg kiedy prĂłbujemy wstać i natychmiast obrywamy, kiedy skończą się nam invincibility frames – i tak w kółko.

Obszary które zwiedzamy wyglądają całkiem przyzwoicie. Wiadomym jest, iż skoro mamy do czynienia z labiryntem, to nie uświadczymy zbyt wielu otwartych terenów, ale jest całkiem ok. Mamy lochy, coś co przypomina wnętrza posiadłości i sale balowe, porośnięte pnączami ruiny, zalane lawą jaskinie czy wreszcie zasypane piaskiem grobowce. Wyjątkowo pojemny labirynt, prawda? Mapa funkcjonuje również dość dobrze, każdy biom jest oznaczony kolorem, mamy też oznaczenie naszej pozycji oraz specjalnych pomieszczeń (sklep, punkt zapisu, portal itd.). Mapa nie pokazuje oczywiście tajemnych przejść ukrytych za spękanymi ścianami i choć czasem można wywnioskować na podstawie pustych obszarów mapy, że gdzieś jest coś do znalezienia, to trzeba się mieć na baczności.



Jak w wielu grach z gatunku nie mamy tutaj zapisu w dowolnym momencie, zamiast tego zapisujemy w pomieszczeniach przy odpowiednich statuach. Jako iż mapa, choć nie tak duża, jest dość poplątana, to przydaje się system szybkiej podróży. Niestety miałam czasem wrażenie, iż portale nie były rozmieszczone w do końca przemyślany sposób. Niejednokrotnie aby teleportować się gdzieś trzeba przejść pół strefy od miejsca zapisu do portalu, co zajmuje sporo czasu. Na szczęście miejsca do zapisu są za to rozmieszczone dość dobrze, często też tuż przed walką z bossem.

Odnośnie ogĂłlnych wraĹźeń z grafiki – nie da się nie zauwaĹźyć pewnych nawiązań do wspomnianego wcześniej w tym tekście Castlevania: Symphony of the Night. Czołowym przykładem, oprĂłcz sposobu walki z bronią białą, jest to Ĺźe Deedlit poruszając się zostawia po sobie powidok niczym Alucard. Poza tym w kwestii grafiki trzeba wspomnieć, iĹź wygląda ona naprawdę ładnie. Zwłaszcza przeciwnicy (w szczegĂłlności olbrzymie bestie!) sprawiają świetne wraĹźenie, co zresztą dobrze widać na załączonych screenshotach. Wszystko jest ponadto bardzo porządnie animowane. Niestety brakuje troszkę jakiś bardziej spektakularnych cutscenek. Zamiast tego mamy linijki tekstu lub dialogi, okraszone niestety dość pospolitą i z lekka niepasującą do atmosfery gry retro czcionką. Oprawa muzyczna z tego co odsłuchałam plasuje się rĂłwnieĹź gdzieś pomiędzy Castlevanią a ścieĹźką dĹşwiękową z ekranizacji Record of Lodoss War, więc nie jest Ĺşle. Problemem muzyki jednak są dość krĂłtkie utwory, przez co zapętlając się mogą szybko nuĹźyć. Ponadto nie jest ich zbyt wiele. W grze nie uświadczymy teĹź voice actingu, ale to akurat nie musi być dla kaĹźdego minus.



Podsumowując – Record of Lodoss War: Deedlit in Wonder Labyrinth to całkiem kompetentna, ale teĹź nie do końca wyróşniająca się z tłumu krĂłtka i łatwa metroidvania. Ma swoje mankamenty, nie do końca wykorzystuje materiał ĹşrĂłdłowy ale teĹź nie sprawia wraĹźenia kompletnie bezdusznego produktu. Retro klimaty, licencja, pomysł na wykorzystanie „polaryzacji” niczym w Ikarudze oraz paradoksalnie krĂłtkość czynią ten tytuł całkiem niezłym, ale nie obowiązkowym.

Grafika 75% Muzyka 60% Grywalność 70% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY ładna grafika i animacja przyjemna eksploracja urozmaicony system walki bardzo miło spędza się przy niej czas

MINUSY niski poziom trudności jak na grę z tego gatunku miejscami dziwne hitboxy i zabójczy odskok nieco potraktowana po macoszemu licencja słabiutkie intro/outro i brak ładnych cutscenek

Intel Core 2 Duo 2 GB RAM karta grafiki Intel HD lub lepsza 50 MB HDD Windows 2000/XP/Vista/7/8/10