TwĂłrcy dali nam takĹźe moĹźliwość stoczenia „cyber bitew”. Te rozegramy po to, aby przejąć kontrolę nad jakimś obszarem zabezpieczonym przez wieĹźyczki obronne, strzelające do nas bez opamiętania. Bitwy polegają na przejęciu kontroli nad wszystkimi procesorami przeciwnika. Mamy do dyspozycji jedną jednostkę mogącą tego dokonać, oraz kilka innych, ktĂłre powinny ją osłaniać. Przeprowadzamy zorganizowane akcje na cyber planszy, przejmujemy wieĹźyczki strzelające i procki przeciwnika i w ten sposĂłb torujemy sobie drogę w prawdziwym świecie. Jest to ciekawe urozmaicenie, ktĂłre na pewno uatrakcyjnia rozgrywkę. Kolejną czynnością jaką będziemy stosować jest „cyber kradzieĹź”. Dzięki niej zdobędziemy klucze kodowe do niektĂłrych drzwi i skrzyń oraz ciekawe informacje. RĂłwnieĹź tym razem naszym celem staną się postacie, ktĂłre owe klucze posiadają. Aby wszystkie czynności z przedrostkiem „cyber” wykonywać lepiej, zainwestujemy swoje neuroaksony w umiejętność programowania.

Projektowanie natomiast wiąże się z inną ciekawą nowalijką. Podczas gry bowiem zbierzemy całe tony rupieci, ktĂłre byłyby bezuĹźyteczne gdyby nie skopiowane lub skradzione przez nas schematy. Dzięki nim właśnie dowiemy się jak z kawałka drewna i stali zbudować kuszę, a z zardzewiałej rury i nakrętni – kij. Będziemy mogli nawet stworzyć sobie hełm i pancerz, przecieĹź nie moĹźna chodzić po podziemiach pełnych mutantĂłw bez ochrony. Wspomniałem wcześniej o uzbrojeniu ale teraz przyjrzymy mu się nieco lepiej. Walczyć będziemy noĹźami, kijami, kuszami, strzelbami, a nawet elektrycznymi poraĹźaczami. Jednak przez większość gry biegać będziemy z czymś co strzela. Tutaj natomiast pojawia się problem z amunicją, ktĂłrej nigdy nie jest za duĹźo. Pomimo tego, Ĺźe moĹźemy poskładać ją z róşnych klamotĂłw zawsze mamy jej lekki deficyt. Denerwuje to strasznie, zwłaszcza gdy wszyscy kupcy nie mają juĹź ani jednego naboju. OprĂłcz jedzenia, broni i złomu będziemy mieli takĹźe do dyspozycji implanty i super implanty. Te pierwsze podniosą jedną z naszych umiejętności o 1 punkt, ale niestety obniżą inną. Drugie natomiast dają premię i nie biorą nic w zamian (to prawie tak jak szefowie w pracy ;)). Aby jednak nie było zbyt pięknie, jednocześnie moĹźemy nosić po jednym implancie, co w praktyce wiąże się z posiadaniem w plecaku całego kompletu i zmiany zestawu w odpowiednim momencie.

Cyber bitwa, a te największe czerwone to procesory

PrzeciwnikĂłw, ktĂłrych przyjdzie nam „posłać do piachu” jest naprawdę sporo. Oczywiście mĂłwię tu o ilości, bo wszystkich rodzajĂłw mutantĂłw jest dokładnie 14. Jedne strzelają, inne biją cię po głowie, a jeszcze inne szczypią po nogach. Są zarĂłwno wielkie powolne dinozaury, jak i humanoidalne poczwary. Swoją drogą zabijanie mutantĂłw moĹźe podnieść nam poziom adrenaliny. Gdy idąc w pustym korytarzu nagle, z sufitu wyskoczy na ciebie przerośnięty robal z wielkimi szczypcami, moĹźe zrobić się nieciekawie. Wszystkie potwory mogą napsuć nam sporo krwi oraz uszkodzić pancerz, dlatego najlepiej wszystkie załatwiać z dystansu. Gdy juĹź dojdzie do walki w zwarciu, musimy biegać w kółko i uderzać przeciwnika, co nie zawsze się udaje. Nie ma tutaj niestety technik obronnych. KaĹźde trafienia odbiera nam punkty zdrowia i pancerza. Czasem zdarzało mi się teĹź, Ĺźe gra w stresujących momentach potwornie się zacinała, a to nie wpływało dobrze na zdolność do unikania ciosĂłw. Na pewno nie była to wina mojego sprzętu, ktĂłry zdecydowanie przewyĹźsza wymagania systemowe gry. I tak przechodzimy do kwestii technicznych…

Otóş grafika w Neuro Hunterze prezentuje się raczej średnio. Rozgrywka naleĹźy do gatunku FPP, tak więc świat oglądamy oczami bohatera. Jako, Ĺźe akcja rozgrywa się w podziemiach nie uświadczycie tu Ĺźadnych kwiatkĂłw, ani błękitnego nieba. Korytarze wyglądają ponuro ale znośnie, a postacie i potwory dokładnie tak samo – nic nadzwyczajnego. Czasami zdarzyć się mogą przekłamania typu martwy potwĂłr do połowy zanurzony w ścianie lub lewitujący człowiek, ale nie zdarza się to często. Znacznie lepiej ogląda się przerywniki filmowe. Te prezentują się bardzo ładnie, a szczegĂłlnie łysina naszego bohatera ;). W warstwie dĹşwiękowej produkcja Media Artu trzyma poziom reszty. Jednym słowem jest średnio. Za to polonizacji, ktĂłrej podjęła się firma TopWare nie mam prawie nic do zarzucenia. Teksty zostały przetłumaczone w sposĂłb poprawny. Wszystkie głosy zostały podłoĹźone pod poszczegĂłlne postaci, co zasługuje na kolejną pochwałę. Tylko gdzieniegdzie pojawiają się małe literĂłwki lub krzaczki zamiast polskich znakĂłw. To samo tyczy się instrukcji, jest wykonana schludnie i bez błędĂłw. TopWare po raz kolejny sprostało zadaniu. Cena 49 złotych rĂłwnieĹź mieści się w przedziale środka.

Latać każdy może

Podsumowując, Neuro Hunter to gra solidna, mająca jednak pewne wady. Niewątpliwym jej atutem jest ciekawa fabuła, oraz wprowadzone „urozmaicenia rozgrywki” typu „cyber bitwy”. Niestety moĹźe ona po pewnym czasie znuĹźyć. Więc, jeĹźeli jesteś fanem gier akcji z elementami RPG, lubisz klimaty science fiction i chcesz zapolować na Hackera jest to pozycja dla ciebie. Jeśli natomiast preferujesz rozwiązania dyplomatyczne, tylko w ostateczności sięgasz po broń lub po prostu nie jesteś cyber punkiem, sięgnij po coś innego.

Grafika 55% Muzyka 55% Poziom trudności 50% Grywalność 60% Ocena końcowa 55%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY wciÄ gajÄ ca fabuła ciekawe pomysły przerywniki filmowe

MINUSY może znudzić średnia oprawa audio-video schematyczność rozgrywki

Pentium 4 2 GHz, 1GB RAM, 128MB akcelerator 3D, 1.4 GB HDD, Windows 2000/XP.