Gone Home

Informacje o grze Nazwa gry: Gone Home Gatunek: przygodĂłwka Producent: The Fullbright Company Dystrybutor: brak Cena: 19,99 € Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 60%

Niespecjalnie potrafię wyjaśnić fenomen popularności triumfalnego marszu w ostatnich latach gatunku tzw. walking simulatorów, może z wyjątkiem prostego faktu, że sam je sobie bardzo upodobałem i zapewne niemała część graczy podziela moje gusta. Jednym z klasycznych reprezentantów tego rodzaju jest Gone Home.

Wcielamy się w postać dziewczyny stojącej na progu dorosłości – niejakiej Kaitlin Greenbriar – ktĂłra w późnych godzinach wieczorowo-nocnych, w warunkach burzy dookoła wraca do rodzinnego domu po europejskich wojaĹźach (zwanych studiami, dobre sobie). I to właśnie ten dom jest w istocie głównym bohaterem rzeczonej pozycji, stanowiąc nie tylko miejsce akcji, ale i jednego z podstawowych jej aktorĂłw.

Nie tak znowu szczęśliwa rodzinka

Eksploracja zaczyna się niewinnie, ot, znajdujemy klucze do drzwi ukryte tam, gdzie szukałby ich nie tylko każdy gracz, ale i złodziej, po czym możemy udać się od razu schodami na pierwsze piętro, lecz rzecz jasna rozpoczynamy eksplorację parteru. Szybko natkniemy się na różnorakie notatki, listy i inne dokumenty i materiały, które pozwalają nam odkryć głębsze pokłady, niekoniecznie zgodne ze stereotypowym wyobrażeniem amerykańskiej rodziny.

Od czasu do czasu natkniemy się na materiały związane także z naszą młodszą siostrą Sam, która w istocie jest najbardziej intrygującą postacią, różną od naszych oczekiwań, jak też całego świata wokół. Szybko odkrywamy w niej kluczową protagonistkę.

Nasza młodsza siostrzyczka ma nieco dziwne zainteresowania

Gra roi się od różnorakich tajemnic, zmuszając gracza do łamania kodów do sejfów, czy odkrywania tajemnych przejść, nie sposób jednak jej uznać za stuprocentowo typową przygodówkę. W istocie jakieś intensywne główkowanie nie jest konieczne.

Atutem gry jest jej silnik, pozwalający nam przemieszczać mnóstwo elementów, przerzucać je czy bezcelowo gromadzić w jednym miejscu. Każdy śmieciarz winien być zachwycony potencjalną ilością bałaganu możliwego do sprokurowania.

Bałagan pozwala w końcu poczuć atmosferę rodzinnego domu

Oprawa audiowizualna nie razi, cieszy tak oko, jak i ucho, zwłaszcza jeśli idzie o symulację warunków atmosferycznych, którymi raczone jest alter ego gracza. Twórcom jednak było stosunkowo łatwo osiągnąć ten efekt, mamy bowiem do czynienia z zamkniętą przestrzenią. Co gorsza, niejednokrotnie konieczne jest przeczesywanie pikseli w poszukiwaniu tego jednego aktywnego.

Największą wadą oprócz jednak natrętnej statyczności jest krótkość gry. Bez większego spocenia się możliwy jest speedrun w około cztery-pięć minut, co stanowi jednak wynik dość bulwersujący. Właściwa rozgrywka nie jest wiele dłuższa, jednorazowe godzinne posiedzenie winno być zasadniczo wystarczające.

Gone Home jest grą starannie wykonaną, acz nużącą, zabrakło jej tej nieuchwytnej „miodności”, ktĂłra nie pozwala się oderwać od ekranu monitora. Przyczyną tego jest tyleĹź ubĂłstwo środkĂłw, co i treści. Nie jest to gra kiepska, ale nie dorĂłwnująca tuzom gatunku.

Grafika 70% Muzyka 65% Grywalność 50% Ocena końcowa 60%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY oprawa wizualna burza silnik gry potrafi przestraszyć bez sięgania po tanie chwyty

MINUSY statyczność bardzo krótka błędy logiczne

Procesor 1.80 GHz, 2 GB RAM, karta grafiki 512 MB VRAM, 2 GB HDD, Windows XP/Vista/7