RĂłwnieĹź konstrukcja otaczającego nas świata nie jest zbyt satysfakcjonująca. Biorąc pod uwagę stopniem jego nasycenia róşnorakimi zdziczałymi ghulami, bandytami oraz supermutantami aĹź dziw bierze, Ĺźe jest w nim moĹźliwe prowadzenie jakiejkolwiek farmy dłuĹźej niĹź przez tydzień – „Ĺşli” przecieĹź teĹź muszą coś jeść, a pracą się brzydzą. W ogĂłle nie sposĂłb nie uznać tego za feler serii – od czasu gdy przeszła ona w trĂłjwymiar – autorzy z drugiej strony musieli przecieĹź w jakiś sposĂłb zapewnić graczowi akcję, przyciągnąć jego zainteresowanie. Niemniej jednak całość coraz bardziej trzeszczy w szwach.

Dodatki czyniÄ grę bardziej fascynujÄ cÄ , choć momentami rĂłwnieĹź absurdalnÄ

Dla weteranĂłw cyklu jest to oczywista oczywistość, warto jednak podkreślić, iĹź nieodmiennie gra pozostaje produkcją adresowaną do graczy pełnoletnich – otaczający nas świat jest okrutny, nie tylko z uwagi na wszechobecną przemoc, lecz rĂłwnieĹź język postaci, jak teĹź elementy seksu (ktĂłry jednak „ma miejsce” a nie jest pokazywany, amerykańska pruderia mimo wszystko daje o sobie znać). Śmiem jednak twierdzić, Ĺźe w przypadku poprzednich odsłon, szczegĂłlnie tych rozgrywających się w perspektywie rzutu izometrycznego, twĂłrcĂłw w większym stopniu zajmowała nie tyle pełnoletność gracza, co jego dojrzałość.

W rzeczonej produkcji zgodnie z tradycją znajdziemy mnĂłstwo nawiązań do znanej nam (pop)kultury, weterani serii uświadczą zaś niemałej liczby „mrugnięć oka” wobec poprzedniczek. MoĹźe brakuje róşnorakich prawdziwie ciekawych „losowych wydarzeń”, ale niejako w zamian świat gry sprawia wraĹźenie Ĺźyjącego niezaleĹźnie od nas.

Fryzura i fatałaszki nawet „po” muszÄ być nienaganne

Atutem gry jest oprawa wizualna, choć niestety raczej dzięki różnorakim ujęciom specjalnym niźli ogólnej mechanice. Tytułem przykładu moment, gdy odpowiednikiem helikoptera lecimy nad walczącym bądź pogrążonym w nocy Bostonem sprawia, że szczęka jest bliska opadu, podobnie jak animacja naszego psiego towarzysza. Niestety jednak to są tylko detale, gra stosunkowo nieznacznie różni się od poprzedniczek, bazuje na tym samym silniku, nie stanowi takiej wizualnej rewolucji jaką Obliviona.

Zabrakło z kolei nowych rozpoznawalnych ścieĹźek muzycznych. Owszem, klasyczne motywy Marka Morgana nieodmiennie sprawiają się świetnie, jednakĹźe rĂłwnieĹź „trĂłjwymiarowe” odsłony potrafiły dodać coś od siebie – ale nie Fallout 4. Najbardziej zaś zirytowało mnie pozbawienie gracza długiej sekwencji „slajdĂłw końcowych” podsumowujących jego wpływ na losy otaczającego świata – moĹźemy zapomnieć o rozwoju bądĹş upadku poszczegĂłlnych siedlisk, frapujących historiach naszych towarzyszy etc…

Cykl zatoczył koło, czyli pewne rzeczy sÄ niezmienne

Fallout 4 to gra wywołująca ambiwalentne uczucia. Z jednej strony nie moĹźna nie docenić pewnych nowości, urody rzeczonego dzieła, z drugiej jednak nie sposĂłb nie odnieść wraĹźenia, iĹź gros wysiłku twĂłrcĂłw został włoĹźony w elementy, ktĂłre dla weteranĂłw serii miały drugorzędne znaczenie. Wojna, wojna nie jest taka sama, nie jak drzewniej bywało…

Grafika 85% Muzyka 80% Grywalność 65% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY dobrze pomyślany wÄ tek główny nie takie głupie frakcje poboczne oprawa audiowizualna, mimo wszystko świat sprawia wraĹźenie ĹźyjÄ cego pomimo gracza pancerze wspomagane

MINUSY odwaga przy reformie systemu S.P.E.C.I.A.L. nie przełoĹźyła się na jakość brak pomysłów na ciekawe zadania poboczne, zwłaszcza pochodzÄ cych od towarzyszy adresowana do gracza pełnoletniego, ale juĹź niekoniecznie dojrzałego

Intel Core i5-2300 2.8 GHz/AMD Phenom II X4 945 3.0 GHz, 8 GB RAM, karta grafiki 2 GB GeForce GTX 550 Ti/Radeon 7870 lub lepsza, 30 GB HDD, Windows 7/8/10 64-bit