Edge of Eternity

Informacje o grze Nazwa gry: Edge of Eternity Gatunek: jRPG Producent: Midgar Studio Cena: 99 PLN Recenzent: „FaultyGear” Ocena: 70%

Nie raz i nie dwa zdarzało się, że studia z szeroko rozumianego Zachodu pragnęły naśladować japońskie gry RPG. Tytuły takie jak Sudeki czy stareńkie Septerra Core: Legacy of the Creator próbowały uchwycić magię serii Dragon Quest, Final Fantasy czy innych słynnych marek z Japonii. Najczęściej nie do końca się to udaje, ale produkt końcowy zwykle i tak jest całkiem interesujący. Tym razem próbę podjęli pasjonaci z maleńkiego Midgar Studio z Francji.

Historia rozpoczyna się od przedstawienia nam zajawki wieloletniego konfliktu – kraina Heryon jest raz po raz nękana przez przybyłych z przestrzeni kosmicznej ArchelitĂłw. Choć przybysze byli na samym początku pokojowo nastawieni, sytuacja dawno się zmieniła, a relacje zepsuły kiedy od HeryończykĂłw zażądano kryształów mających dla nich niebywałe znaczenie religijne i nie tylko. Od tego czasu Archelici i ludy Heryonu są w stanie wojny, a w dodatku przybysze najwyraĹşniej wypuścili broń biologiczną aby osłabić oponentĂłw. Tak zwana „Korozja” pochłania wszystko co Ĺźywe i skaĹźa teren, zmieniając ludzi, zwierzęta i rośliny w potworne, na wpół organiczne i na wpół mechaniczne maszkary.

Body horror zawsze mile widziany w jRPG

W takiej sytuacji zastajemy Daryona, naszego głównego bohatera będącego jednym z wielu żołnierzy na froncie. W wyniku całego łańcucha tragedii chłopak jest świadkiem traumatycznych wydarzeń, które przekonują go ostatecznie do zdezerterowania i powrotu do domu na prośbę siostry. Dziewczyna bowiem posłała mu wcześniej wiadomość o tym, iż ich przybrana matka została zarażona Korozją. Rodzeństwo wkrótce wyrusza na poszukiwania lekarstwa na skażenie, mając ledwie kilka tropów i całe mnóstwo niebezpieczeństw przed sobą.

W swojej prezentacji gra naśladuje nowe jRPG. Mamy widok z trzeciej osoby, zza plecĂłw bohatera (najczęściej jest to Daryon) w czasie eksploracji. MoĹźemy zbierać skarby, minerały i rośliny. MoĹźemy teĹź skorzystać w większości lokacji z wierzchowca w postaci stworzenia zwanego nekaroo. Te olbrzymie kotki o dwĂłch ogonach są miejscowym zamiennikiem chocobosĂłw. Nie dość, Ĺźe są przesłodkie to jeszcze mogą wykrywać i odkopywać skarby w terenie. Jako Ĺźe większość lokacji jest dość spora, korzystanie z nekaroo znacząco ułatwia sprawę – zwłaszcza Ĺźe moĹźna zbierać zasoby i otwierać skrzynie nawet będąc na jego grzbiecie.

Inspiracja Final Fantasy jest widoczna gołym okiem

Zbieranie roślinek i minerałów ma ważne znaczenie, ponieważ gra korzysta z systemu dzięki któremu możemy konstruować przedmioty użytkowe (pułapki, mikstury, granaty), bardziej zaawansowane materiały oraz oczywiście pancerze i bronie. Niepotrzebne przedmioty możemy też rozbijać aby odzyskać zasoby. System craftingu niestety bywa potwornie uciążliwy, głównie przez składniki które można zdobyć na przeciwnikach - te wymagają typowego grindu, zwłaszcza w przypadku rzadszych przedmiotów.

Poza eksploracją i oczywiście odkrywaniem historii, mamy element gry ktĂłry jest w tej produkcji wyjątkowy. Są to róşnorodne i dopracowane walki. Walka jest przeprowadzona w systemie Active Time Battle, ale teĹź na polach składających się z sześciokątĂłw. KaĹźda postać na polu bitwy ma pasek gotowości do wykonania akcji, ktĂłry napełniając się decyduje o tym czyj ruch następuje. Postaci mogą wykorzystać swoją kolej na ruch po planszy, obronę lub inną akcję - wykorzystanie umiejętności, przedmiotĂłw, czy w końcu zwykły atak. Wykorzystanie swojej pozycji i terenu na ktĂłrym się znajdujemy jest kluczowe – nierzadko na polach bitew poniewierają się machiny oblężnicze, pułapki czy kryształy ktĂłrych moĹźna uĹźyć aby przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę. TwĂłrcy w dodatku pokusili się o rozmaite wariacje tegoĹź podstawowego systemu walki, wprowadzając sekwencje w ktĂłrych bronimy jakiegoś punktu przed kolejnymi falami wrogĂłw, przeciwnikĂłw z kategorii puzzle boss, czy wreszcie po prostu łamigłówki w ktĂłrych musimy otworzyć sobie przejście w określonej liczbie tur. Taka zabawa juĹź i tak naprawdę przyjemnym systemem gwarantuje, Ĺźe jest on zdecydowanie najmocniejszym elementem całości. Jest to zdecydowanie osłoda na sytuację z grindem.

Kicia-wierzchowiec ma przeurocze idle animation

Na eksplorację i walkę wpływa ponoć pasek wytrzymałości druĹźyny, ale szczerze powiedziawszy w czasie swojej rozgrywki nie miałam sytuacji aby zszedł on poniĹźej 50%, nawet z intensywnym uĹźyciem specjalnych, ładowanych atakĂłw (na wzĂłr sławnych Limit Break z serii Final Fantasy). Wedle gry wraz z duĹźym zmęczeniem druĹźyny tracimy np. bonusy ktĂłre zyskujemy w czasie odpoczynku w tawernach. Pasek ten jak dla mnie jest pomysłem ktĂłry z powodzeniem moĹźna było wyrzucić bez większej szkody, bo szczerze mĂłwiąc zwiększenie jego znaczenia mogłoby podnosić ciśnienie części graczy. Skoro zaś wspomniałam o tawernach i słabo zaimplementowanych pomysłach – kolejnym elementem, ktĂłry jednak dla odmiany moĹźna by było znacznie bardziej rozwinąć są rozmowy postaci przed właściwym odpoczynkiem. Pomysł zdaje się jest krewnym skitĂłw będących wizytĂłwką serii Tales, ktĂłre to są fantastycznym sposobem na przybliĹźenie graczom postaci z druĹźyny, dodatkowe nakreślenie relacji między nimi i przemycenie drobnych informacji o świecie gry. W Edge of Eternity niestety pomysł został potraktowany nieco po macoszemu. Konwersacje są, ale jest ich niewiele – sprawia to w dodatku wraĹźenie jak gdyby w trakcie produkcji ktoś zapomniał o tym elemencie. Jest to dość przykre, zwaĹźywszy na to Ĺźe te niezobowiązujące rozmowy między członkami druĹźyny ktĂłre się zachowały naprawdę dobrze spełniają swoją rolę.

Na tą chwilę dużym problemem gry są miejscami uciążliwe błędy - począwszy od utknięcia na częściach terenu, poprzez niezgadzające się między sobą napisy i głosy, a skończywszy na błędzie który wyglądał jak coś wyjęte żywcem z creepypasty. Warto jednak zaznaczyć, że twórcy bardzo poważnie traktują łatanie wszelkich problemów. Gra ma nie tylko odpowiednie opcje do implementowania modów, ale też gotową opcję w menu pozwalającą na raportowanie problemów, włącznie z wysłaniem zrzutu ekranu. W trakcie mojej własnej rozgrywki zaobserwowałam, iż problemy które zgłosiłam były także naprawdę szybko łatane. To jest zdecydowany plus, choć oczywiście lepiej by było aby gra wyszła w lepszym stanie technicznym.

NiektĂłre lokacje potrafiÄ być naprawdę ładne

Odnośnie oprawy graficznej – gra wygląda zaskakująco ładnie jak na projekt malutkiego studia, choć miejscami bardzo widać, Ĺźe Midgar miało problemy nie tylko z co ambitniejszymi elementami ale teĹź rzeczami bardziej podstawowymi. Ale po kolei – obszary ktĂłre zwiedzamy potrafią być przepiękne, z naprawdę ładnymi miejscĂłwkami. Chodzące stadka zwierząt i potworĂłw, wszechobecne kryształy, tajemnicze ruiny i roślinność dodają uroku. Mamy teĹź kilka bardzo dobrych dynamicznych sekwencji. JednakĹźe z drugiej strony widać takie kwiatki jak niedopracowaną lawę, mimo wszystko pustawe obszary oraz szczerze powiedziawszy czasem naprawdę drewniane animacje. Niszczy to dość mocno imersję, odbierając pewnym sekwencjom powagi i czyniąc niektĂłre ataki specjalne zabawnymi zamiast imponującymi. MoĹźliwe, iĹź wiele problemĂłw wynika z wykorzystanego silnika Unity, ale mimo wszystko sprawia to zawĂłd przy grze ktĂłra najwyraĹşniej prĂłbowała czerpać inspiracje graficzne od Final Fantasy XIII, Final Fantasy XV czy teĹź Xenoblade.

DĹşwiękowo gra jest całkiem niezła, muzyka jest bardzo dobra, zaś nagrane wypowiedzi postaci są w większości zaskakująco nieĹşle zagrane. Na plus liczą się rĂłwnieĹź przesłodkie dĹşwięki wydawane przez nekaroo. Wracając do dialogĂłw – jak juĹź wspomniałam wcześniej jednym z problemĂłw jest występująca miejscami dziwna niezgodność pomiędzy napisami a nagraniami. MoĹźliwe, iĹź w grze znajdują się rĂłwnieĹź stare wersje dialogĂłw (z czym spotkałam się podczas wspomnianego dziwnego „creepypastowego” błędu) co powoduje tenĹźe problem.

Podsumowując – gra jest całkiem niezłym debiutem, choć widać iĹź Midgar miało problemy ze zbyt wielkimi ambicjami, oraz zbytnią chęcią dorĂłwnania klasykom gatunku. Nie wszystko oczywiście się udało, ale gra ma wystarczająco duĹźo ciekawych elementĂłw aby przykuć uwagę. Historia w niej zaprezentowana kończy się teĹź w sposĂłb zapowiadający sequel lub DLC, tak więc pozostaje czekać co z tego wyniknie. Osobiście, chętnie poczekam co Midgar Studio uczyni dalej.

Bardzo dziękujemy serwisowi GOG.com za udostępnienie kodu recenzenckiego w celu umożliwienia powstania niniejszego tekstu - https://www.gog.com/game/edge_of_eternity

Grafika 60% Muzyka 70% Grywalność 80% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY dajÄ cy się lubić bohaterowie wspaniale zaprojektowany system walki przyjemna historia cudny wierzchowiec zaskakujÄ co duĹźo nagranych wypowiedzi, w dodatku całkiem nieĹşle zagranych

MINUSY trochę za bardzo stara się być jak klasyki duĹźe niedociÄ gnięcia w oprawie graficznej napisy i nagrania nie zawsze się zgadzajÄ , plus inne błędy niewykorzystane lub niepotrzebne drobne elementy

Intel Core i7-8600 3.1 GHz 12 GB RAM karta grafiki 8 GB GeForce GTX 1070 lub lepsza 20 GB HDD Windows 10 64-bit