Pod względem samej mechaniki rozgrywki bynajmniej nie mamy do czynienia z „typowym rolplejem”, jakkolwiek by definiować dane pojęcie. Po pierwsze, zwrócić uwagę należy na zupełnie unikalny charakter każdego z członków drużyny, niespotykany w innym produkcjach. Trudno którąkolwiek z postaci uznać za archetyp buildu wojownika, tanka czy czarodzieja, zawsze bowiem pojawia się jakieś istotne „ale”, nieraz wzbogacone o szereg dodatkowych zastrzeżeń.

Atmosfera smutku teĹź jest tutaj normÄ

Jakby tego było mało, to twórcy zdecydowali się również urozmaicić sam zamysł turowych starć. Otóż nie liczy się jedynie umiejętne operowanie zdolnościami postaci, jak też wykorzystywanie pierwszeństwa w kolejności, lecz przyda się również… spostrzegawcze oko, wyczucie rytmu i zręczne palce. Wykonywanie uników bądź parowania wymaga bowiem wciśnięcia stosownego klawisza we właściwym momencie, a niemałą sztuką jest wypatrzenie właściwej chwili, jak i przedsięwzięcie właściwej reakcji. Niewątpliwie jedni gracze pokochają dany tytuł za wspomnianą nowalijkę, dla innych będzie to jednak cecha wręcz o dyskwalifikującym charakterze.

Niewątpliwym atutem omawianej produkcji jest oprawa wizualna. Mamy bowiem do czynienia z lokacjami tyleż wręcz mieniących się fantastycznymi kolorami i strukturami, co i bardzo zróżnicowanymi, przywodzącymi na myśl a to twórczość Dalego, a to (choć w znacząco mniejszym stopniu i po prostu delikatniej) Beksińskiego. Skojarzenia z malarstwem zresztą są jak najbardziej trafne i zamierzone.

Prawie jak Myst

Pociągnijmy jednak ten wątek nieco dalej. Francuscy twórcy garściami czerpią z własnego dziedzictwa belle époque i fin de siecle’u, nie trzeba być znawcą dysponującym dyplomami z historii sztuki, by dostrzec oczywiste nawiązania. Jednakże mimo obecności gdzieś na horyzoncie struktury jako żywo przywodzącej na myśl wieżę Eiffela gracz niemal natychmiast jest konfrontowany z uniwersum zaludnionym przez latające wieloryby czy unoszące się w powietrzu wyspy. Do tej pory mogło się wydawać, iż to mogli wymyślić jedynie Japończycy.

Wiele ciepłych słów należy również skierować pod adresem muzyki. Właściwie ani przez moment nie wysuwa się ona na pierwszy plan, żaden z wiodących motywów nie wpada w ucho tak łatwo, by nieopatrznie zacząć go później nucić pod prysznicem. Mimo tego – a może właśnie z tej przyczyny – jest ona bardzo istotnym elementem współtworzącym atmosferę.

Nieraz nawet powaĹźni przeciwnicy sprawiajÄ niepowaĹźne wraĹźenie

Clair Obscur: Expedition 33 to produkcja bardzo nietypowa, wręcz nie do pomyślenia w przypadku tytułów AAA od wielkich korporacji. Cechuje ją jednak nie tylko niewątpliwy artyzm, lecz i duża doza grywalności. Z pewnością jest to pozycja, która będzie pamiętana jeszcze za wiele, wiele lat.

Grafika 90% Muzyka 85% Grywalność 80% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY oprawa graficzna i muzyczna poruszajÄ ca fabuła niepozbawiona sensu atmosfera przerywniki filmowe dość nowatorskie mechaniki rozgrywki

MINUSY nieco zagmatwana i przepełniona sztucznościÄ konstrukcja poziomĂłw niektĂłrzy nowalijki w zakresie mechaniki mogÄ uznać za niestrawne czasami kwestionowalny komizm

Procesor Intel Core i7-12700K/AMD Ryzen 7 5800X, 16 GB RAM, karta graficzna 8 GB GeForce RTX 3060 Ti/16 GB Radeon RX 6800 XT, 55 GB SSD, Windows 11 64-bit