Black Geyser: Couriers of Darkness

Informacje o grze Nazwa gry: Black Geyser: Couriers of Darkness Gatunek: cRPG Producent: GrapeOcean Technologies Cena: 107,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 80%

Moje pierwsze kontakty z grami cRPG przypadły na lata premiery pierwszych FalloutĂłw, serii Baldur’s Gate, Planescape: Torment czy Arcanum (wcześniejsze kontakty z róşnorakimi Isharami etc. pomijam, miały one bowiem w duĹźej mierze dziecięcy charakter widza), co uwaĹźam za jedną z podstawowych przyczyn mojego zakochania się w tym gatunku. Jestem daleki od utyskiwań na współczesność, wiele setek godzin skradły mi (czego nie Ĺźałuję w najmniejszym stopniu) rĂłwnieĹź imponujące produkcje Bethesdy i szereg innych produkcji, nie ukrywam jednak, Ĺźe gdzieś z tyłu głowy zawsze kołacze mi myśl, Ĺźe „najbardziej erpegowymi erpegami” są te o rzucie izometrycznym, najlepiej z odrobiną „heroicznego” posmaku. Z pewnością nie jestem odosobniony w tej perspektywie, gdyĹź Black Geyser: Couriers of Darkness z pewnością nie powstało z myślą wyłącznie o mnie.

Zaczynamy od tego, co kaĹźdy tygrysek lubi najbardziej – czyli stworzenia postaci od podstaw, a więc swobodnie wybierając spośrĂłd ras (oczywiście, Ĺźe krasnolud!), klas czy płci (choć tu twĂłrcy są klasycznie konserwatywni), jak teĹź rozdzielając punkty pomiędzy klasyczne atrybuty, w końcu decydując się na takie czy inne biegłości. Autorzy nie zdecydowali się na sięgnięcie po Ĺźaden ze znanych (czyt. kosztownych) systemĂłw, lecz wykreowali swĂłj własny, dzięki czemu mogli sobie pozwolić na odrobinę samodzielności (np. przez implementację fantazyjnych ras, jak feldegugowie), z drugiej jednak zmagając się z koniecznością samoograniczania.

MogÄ sobie być feldegugi, a i tak zakończy się na krasnoludzie

Historia zaczyna się zgodnie z „baldurowym” wzorcem, by nie rzec, Ĺźe wręcz mrugnięciem oka wobec klasyka – a mianowicie śmiercią ojca wskutek napaści, i to dosłownie chwilę po tym, jak owo ojcostwo zostało nam ujawnione. Śmiem jednak twierdzić, iĹź nie wszystkie pomysły fabularne okazały się trafne i wykorzystane do końca – moĹźna odnieść wraĹźenie, Ĺźe część z nich uległa modyfikacji w trakcie prac, czasami zaś zapomniano o „wyczyszczeniu” pozostałości. Nieco bardziej „współczesnym” elementem jest z kolei moĹźliwość wyboru takiego czy innego zakończenia (choć bez przesady).

Generalnie scenariusz nie jest najmocniejszym elementem gry – dialogi rażą przeciętniactwem, konstrukcja zadań pobocznych nieraz jest zaś nudna jak flaki z olejem i w pewnym momencie przyłapałem się na tym, iĹź najzwyczajniej nie chciało mi się ich realizować. Owszem, czasami w ten sposĂłb moĹźna przeoczyć moĹźliwość przyłączenia do druĹźyny nowej postaci (Morska WiedĹşma się tu kłania), niemniej jednak nieraz po zakończeniu rozgrywki zastanawiałem się, czy nie zmarnowałem znacznej ilości czasu.

Żeby młodość wiedziała, żeby starość mogła...

Wpływ na powyższe utyskiwanie ma też ewidentny feler całości, jakim są absolutnie monstrualne i kompletnie niezrozumiałe czasy ładowania poszczególnych obszarów. Mój sprzęt bez problemu generował w czasie rzeczywistym na najwyższych ustawieniach uniwersa Cyberpunka, Red Dead Redemption 2 czy Elden Ring, ale w przypadku Black Geyser nieraz musiałem się nastawiać na obserwację planszy w czasie liczonym nawet nie w dziesiątkach sekund, co minutach.

Black Geyser: Couriers of Darkness - recenzja