Baldur's Gate: Siege of Dragonspear

Informacje o grze Nazwa gry: Baldur's Gate: Siege of Dragonspear Gatunek: crpg Producent: Beamdog Dystrybutor: brak Cena: 19,99 € Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 70%

Seria Baldur’s Gate jest w moich oczach obiektem kultu, moĹźe nie bezrefleksyjnego i ślepego na jej niedoskonałości, lecz tym mocniejszego właśnie pomimo świadomości tychĹźe. W pierwszym „Baldurze” zakochałem się juĹź od pierwszej zapowiedzi, a Ĺźadna z „pełnoprawnych” pozycji opatrzonych tą marką nie była dla mnie rozczarowaniem (Tron Bhaala uwaĹźam za dodatek doskonały i najlepsze moĹźliwe zwieńczenie). Traktując upadek studia Black Isle w kategoriach dziejowej niesprawiedliwości z bynajmniej nie sceptycyzmem, lecz wręcz przekonaniu o zamierzonym obrazoburstwie potraktowałem zapowiedzi wydania Siege of Dragonspear przez Beamdog, trudniący się odcinaniem kuponĂłw od „wersji podretuszowanych” klasykĂłw. Czy moje obawy były słuszne?

Pierwszą wpadkę twĂłrcy zaliczyli juĹź na samym starcie. Grę moĹźemy bowiem rozpocząć bądĹş importując postać z właściwego pliku (np. w pełni wyposaĹźoną jak w zakończeniu kampanii właściwej, co jest w sumie logiczne), bądĹş teĹź tworząc nową, o ekwipunku właściwym dla robotnika sezonowego u chłopa pańszczyĹşnianego (co w przypadku Bohatera WrĂłt Baldura sensowne juĹź nie jest), bądĹş teĹź dokonując importu z uprzedniego zapisu stanu gry, wtedy jednak zostaniemy obdarzeni całą w pełni wyposaĹźoną druĹźyną (co w sumie jest najspĂłjniejsze intelektualnie). Nietrudno teĹź nie zauwaĹźyć, Ĺźe te ostatnie rozwiązanie stanowi znaczące ułatwienie…

To dopiero poczÄ tek

Ale o co chodzi? Otóş początkowo skupiamy się na wytępieniu niedobitkĂłw po Sarevoku, ktĂłrzy wypłakując nam swoje Ĺźale nad złamaną karierą pozwalają nam odświeĹźyć wspomnienia o (nie tak) dawnych dokonaniach. Szybko jednak uświadamiamy sobie, Ĺźe przeciwnik jest kimś znacznie większym, mianowicie paladynką Caelar Argent wiodącą krucjatę, dla ktĂłrej my – dziecię Bhaala – jesteśmy największym złem. Jakbyśmy dotychczas mieli juĹź za łatwo…

Pierwsze misje stanowią swego rodzaju nostalgiczny powrĂłt do przeszłości, gdy przyjdzie nam odwiedzić kilka znanych z oryginalnej części lokacji (niestety jednak „przetworzonych” na nowo), a nade wszystko przy tej okazji zwerbować druĹźynę, nade wszystko z wcześniej znanych kompanĂłw. NiektĂłrzy się zgodzą, inni odmĂłwią, ciekawostką będzie jednak juĹź samo śledzenie ich losĂłw.

Wbrew pozorom już się znamy

Później jednak gra zaczyna się stawać samodzielną pozycją, oferując zupełnie nowe lokacje oraz zadania. I właśnie wtedy zaczyna ona pokazywać swĂłj rzeczywisty potencjał. Trzeba bowiem przyznać, iĹź twĂłrcy znakomicie wywaĹźyli „nasycenie” poszczegĂłlnych miejsc – moĹźemy bowiem wykonywać zadania poboczne, nie zostaniemy jednak przytłoczeni taką ich ilością, iĹź zupełnie stracimy z oczu wątek główny – co stanowiło swego rodzaju atut, ale i słabość gier z serii The Elder Scrolls.

Jak na heroic fantasy nie sposĂłb nie zauwaĹźyć, Ĺźe twĂłrcy zaprezentowali nam nieco bardziej dojrzałe Zaginione Krainy. Przez internety przelała się fala jadu związana z transseksualizmem jednej z (mało istotnych) postaci, ale choćby kreacja takiej kluczowej towarzyszki jak Corwin – matki samotnie wychowującej dziecko – jest juĹź zupełnie nietypowa dla gatunku, a przecieĹź tego rodzaju sytuacje w quasi-średniowiecznych realiach, gdzie wojny były czymś masowym, nie powinno dziwić.

Szkoda że podobnej dojrzałości twórcy nie wykazali w kreacji większej ilości czy to postaci, czy zadań, brakuje wyraźnie szarości właściwych dla przenajdoskonalszego Planescape: Torment, choć na plus trzeba oddać autorom, iż podejmowali liczne próby ucieczki od liniowości, pozwalając wiele wyzwań rozegrać na co najmniej dwa sposoby. Jednakowoż główne zło i tak ma charakter ze wszech miar osobowe, gracz nie dysponuje zaś żadną (no, prawie) możliwością czy to nawrócenia go ze złej drogi, czy też przyłączenia się doń. Miecze i tak będą musiały pójść w ruch, słowo faktycznie okaże się lżejsze od pióra.

Trzeba przyznać, iĹź ludzie z Beamdoga dość zręcznie połączyli swoją produkcję z Cieniami Amn, choć niestety dobra pamięć przywołująca wstęp doń niestety nie pozwalała mi nie dostrzec pewnych niespĂłjności. Autorzy chyba starali się być zanadto „papiescy”…

Cienka granica dzieli miłość od nienawiści

Siege of Dragonspear na chwilę obecną nie zostało spolonizowane chociaĹźby kinowo, jakkolwiek gra oferuje moĹźliwość włączenia trybu nadwiślańskiej mowy. Ta ostatnia jednak ogranicza się do elementĂłw z „podstawki”, co skutkuje tym, Ĺźe taka Jaheira jako „sługa natury słucha”, tymczasem rozmowy z innymi postaciami wiedzie juĹź po angielsku. Czasami wywołuje to nawet komiczne efekty („good dzień”), pozostaje liczyć, Ĺźe w okresie późniejszym – zapewne dzięki fanom – feler ten zostanie wyeliminowany. Warto bowiem pamiętać, Ĺźe Baldur’s Gate był właściwie pierwszą polonizacją na taką skalę, to od niego właściwie wszystko się zaczęło.

Muszę przyznać, Ĺźe nie przypadła mi do gustu „odświeĹźona” oprawa graficzna, paradoksalnie niĹźsza rozdzielczość czyniła całość bardziej namacalną, mniej sztuczną (co zweryfikowałem uruchamiając na leciwym sprzęcie wersję oryginalną), a opcja zoomu w tym przypadku nie jest Ĺźadnym substytutem. Ot, klasyczny przykład na to, Ĺźe lepsze jest wrogiem dobrego. Inni wszakĹźe mogą powiedzieć, Ĺźe po prostu jestem nostalgiczny i przemawia przeze mnie właściwe dla staruszkĂłw przekonanie, iĹź dawniej – w czasach ich młodości – wszystko było lepsze.

Jeśli idzie o udĹşwiękowienie, to twĂłrcy nie podjęli się wyzwania i zasadniczo poprzestali na klasycznych utworach, od czasu do czasu decydując się na wplecenie jakichś nowych wątkĂłw – i słusznie, efekt końcowy winien przypaść do gustu tak starszym graczom, jak i nowym.

Prawie jak Planescape: Torment. Prawie

Największą wadą gry na chwilę obecną jest jej zabugowanie. Czasami mamy do czynienia z usterkami o charakterze technicznym, czasami zaś skutkami braku wyobraźni, uniemożliwiającym dokończenie questów z tej prostej przyczyny, że gracz odwiedza lokacje nie w tej kolejności, w której twórcy to przewidywali. Żaden z tych baboli nie jest na tyle poważny, by uniemożliwiał rozgrywkę, potrafią jednak one ograniczyć satysfakcję z rozgrywki.

Baldur’s Gate: Siege of Dragonspear szczęśliwie okazało się nie być świętokradztwem i poniekąd moĹźna go uznać za pozycję rĂłwnorzędną Opowieściom z WybrzeĹźa Mieczy, co moĹźna traktować tyleĹź jako komplement – było to bowiem dzieło autorstwa Black Isle – co i przytyk – był to bowiem twĂłr tejĹźe Czarnej Wyspy najsłabsze. Nie jest to ordynarna prĂłba wyłudzenia pieniędzy bazująca na modzie na retro, nie jest to jednak takĹźe pozycja, ktĂłra wśrĂłd miłośnikĂłw kanonu wywoływałaby ekscytację.

Grafika 65% Muzyka 85% Grywalność 70% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY duch opowieści pomysł towarzyszÄ cy niektĂłrym nawiÄ zaniom trochę dojrzałości zawitało na WybrzeĹźu Mieczy całkiem sensowna długość statyczne cut-scenki sÄ dość przemyślne i estetyczne

MINUSY liczne bugi jestem zwolennikiem klasycznej oprawy wizualnej, gra zaś nie oferuje jej wĹ‚Ä czenia wymagania sprzętowe nieodmiennie zadziwiajÄ na chwilę obecnÄ szczÄ tkowa lokalizacja wręcz bawi

Pentium 4 1 GHz, 512 MB RAM (1 GB RAM - Vista/7), karta grafiki 128 MB (GeForce 5900 lub lepsza), 2 GB HDD, Windows XP/Vista/7.