Arkham Horror: Mother's Embrace

Informacje o grze Nazwa gry: Arkham Horror: Mother's Embrace Gatunek: przygodĂłwka z elementami walki turowej Producent: Asmodee Digital Cena: 71,99 PLN Recenzent: „FaultyGear” Ocena: 55%

Choć Cthulhu i reszta Yogsototherii już dawno na stałe zagościli w popkulturze, trzeba przyznać iż nie zawsze do końca mają oni szczęście do filmów, komiksów czy też wreszcie gier. Jednym z naprawdę świetnych przykładów wykorzystania menażerii Lovecrafta jest za to cały szereg gier planszowych, takich jak Znak Starszych Bogów, Posiadłość Szaleństwa czy też właśnie Horror w Arkham. Jako iż przenosiny planszówek do formy gier komputerowych są niezmiennie popularne, studio Asmodee Digital nie omieszkało skorzystać z okazji.

To nie jest pierwsza gra Asmodee Digital na podstawie planszówki, mają w swoim dorobku między innymi adaptację uroczego Takenoko, Carcassone czy Terraformacji Marsa. W przypadku Horroru w Arkham, co ciekawe, studio poszło w nieco innym kierunku i zamiast klasycznej planszówki mamy grę będącą miszmaszem gier przygodowych, szczątkowych elementów RPG i walki turowej niczym w serii XCOM.



Historia zaczyna się gdy zostajemy jako nasz badacz/badaczka (wybĂłr z kilku dostępnych postaci) zaproszeni do posiadłości pani profesor Tillinghast – zasłuĹźonej pani naukowiec z uniwersytetu Miskatonic. Specjalnością profesor jest astronomia, a obecnie zajmuje się ona badaniem przelatującej w pobliĹźu Ziemi komety. Przybywszy na miejsce nasza postać odkrywa, iĹź Tillinghast padła ofiarą rytualnego mordu, zaś w jej posiadłości kręcą się tajemniczy kultyści. Wraz z napotkanym agentem FBI rozpoczynamy poszukiwania ktĂłre zabiorą nas w najróşniejsze miejsca, od Uniwersytetu Miskatonic, poprzez przytułek dla psychicznie chorych, aĹź po bagna Luizjany i Nowy Orlean. Gdyby tylko profesor Tillinghast nie była (często niezamierzenie komiczną) komentatorką wydarzeń to moĹźna by nawet poczuć Ĺźe bierze się udział w prawdziwym mrocznym śledztwie.

Rozgrywka naturalnie czerpie garściami z Horroru w Arkham, o widoczne jest chociaĹźby przy postaciach. Postaci ktĂłre mamy do wyboru przy rozpoczęciu rozgrywki, oraz te ktĂłre dołączają do naszej druĹźyny w trakcie przygody to nie kto inny jak badacze znani z gry planszowej, co na pewno ucieszy osoby grające regularnie w oryginał. Przeniesiona jest oczywiście mechanika punktĂłw zdrowia i poczytalności, pojawia się teĹź „zegar zagłady”, choć w nieco zmodyfikowanym wydaniu. W trakcie rozgrywki wskazĂłwki tegoĹź zegara postępują w wyniku pewnych wydarzeń – przy rozpoczynaniu kolejnych tur w trakcie walki, bądĹş teĹź wybieraniu błędnych akcji przy badaniu otoczenia. Gdy wskazĂłwki zatoczą koło w danej misji aktywowany jest losowy efekt MitĂłw. Efekty te są najróşniejsze, ale zawsze negatywne – to rzeczy takie jak na przykład znikająca amunicja, wzmocnieni przeciwnicy i większe ryzyko utraty punktĂłw poczytalności.



Wspomniałam o badaniu otoczenia – otóş mamy w grze okazję rozwiązywać pewne zagadki, a takĹźe przy pomocy naszych towarzyszy dokonywać pewnych akcji przy wyznaczonych miejscach do interakcji. Mogą to być na przykład szafki lub dokumenty do przeszukania. Nasze postaci mogą wesprzeć nas podpowiedzią ktĂłra opcja jest właściwa, jeĹźeli dana akcja wymaga wiedzy ktĂłrą akurat posiadają, ale większość czasu musimy zgadywać. Jak juĹź wspomniałam, kaĹźda zła decyzja przesuwa wskazĂłwki „zegara zagłady”, na szczęście jednak nie sprawia Ĺźe nie moĹźemy wybrać innej z dostępnych opcji. Mimo wszystko jednak często okazuje się Ĺźe wybieramy na ślepo, poniewaĹź nie zawsze moĹźna na logikę wywnioskować co jest potrzebne. Dlaczego czasem pobieĹźne przejrzenie jest lepsze od dokładnego przeszukania? Dlaczego czasem potrząśnięcie pudłem jest lepsze od sprawdzenia zamka? Na te pytania próşno szukać odpowiedzi. Same zagadki zaś gdy tylko się pojawiają są wyjątkowo proste.

Warto wspomnieć jak wygląda w tej adaptacji sprawa poczytalności. Punkty poczytalności nasze postaci mogą tracić na najróşniejsze sposoby, czy to przez działanie przeciwnikĂłw, czy teĹź przy eksploracji otoczenia. Tak, niektĂłre rzeczy ktĂłre sprawdzamy mogą znienacka pozbawić nas cennych punktĂłw, przybliĹźając poczytalność naszych postaci do zera – nie oznacza to bynajmniej jednak końca rozgrywki, a nabycie traumy. KaĹźda postać ma trzy rodzaje traumy ktĂłre moĹźe nabyć, zaś jeĹźeli „złapiemy je wszystkie” to po kolejnym wyzerowaniu poczytalności jedna z traum pogarsza się. Są to przypadłości takie jak uzaleĹźnienie od nikotyny, monofobia czy samookaleczanie. W praktyce większość z tych problemĂłw ma dość nieduĹźy wpływ na rozgrywkę, zaś jeĹźeli zaleĹźy nam na posiadaniu w miarę zdrowych na umyśle badaczy moĹźemy dać im po prostu odsapnąć między misjami z naszym biurze, co leczy jedną losową traumę. Ponoć kończenie misji postaciami z pełnym zestawem traum moĹźe sprawić Ĺźe dostaniemy alternatywne jej zakończenie w ktĂłrym postaci robią coś pod wpływem szaleństwa, ale doświadczyłam osobiście tego tylko raz, wobec czego nie mam do końca pewności czy nie było to coś oskryptowanego. Zachowanie jasności umysłów postaci jest zaskakująco łatwe, nawet w trakcie misji w ktĂłrych otaczają nas zewsząd koszmarne stwory i interakcje odbierające poczytalność.



No i dochodzimy do gwoździa programu, czyli walki turowej. Jest to uproszczona wersja tego co możemy znać z gier taktycznych. Nasza drużyna badaczy (max. 3 osoby) staje naprzeciwko wrogom mając do rozdysponowania pięć punktów akcji na osobę. Można wykorzystać je na ruch, atak, użycie przedmiotu, przesunięcie postaci w kolejce, przeniesienie przedmiotu od jednej postaci do drugiej, przeładowanie broni palnej (o ile ją mamy) lub czuwanie. Różne bronie wymagają ponadto różnej liczby punktów akcji, wobec czego musimy dobrze planować nasze postępowanie. Jednakże trzeba pamiętać, że w zależności od sprawności naszych postaci w posługiwaniu się danymi rodzajami broni mogą one mieć zmniejszone wymagania i być skuteczniejsze. W dodatku należy wspomnieć iż każda broń posiada stopnie zużycia, aczkolwiek gra nie sygnalizuje dobrze co i w jaki sposób je zużywa. Dlatego też większość czasu paradujemy z zapchanym ekwipunkiem (ledwie cztery sloty na postać) i usiłujemy jakoś pogodzić to z próbą podniesienia nowych, rzadkich broni/przedmiotów. Co zabawne, przechowywanej osobno amunicji zawsze mamy pod dostatkiem, nawet korzystając z niej naprawdę często.

Walki nie są tutaj specjalnie trudne, aczkolwiek w pewnym momencie natrafiamy na wyjątkowo irytujących wrogów w postaci mało wytrzymałych, ale bardzo szybkich wybuchowych potworków posiadających w zanadrzu kilka paskudnych negatywnych efektów. W późniejszych etapach jesteśmy nimi wręcz zasypywani, co na początku może bawić gdy używamy ich do wysadzania pozostałych przeciwników i zdobycia paru achievementów, ale potem zaczyna irytować.



Tym samym dochodzimy do prawdziwych problemĂłw gry – na początek zaś z brakiem napięcia czy grozy. Nędzny poziom trudności zagadek, słabe walki i ograniczony, mało wyszukany dobĂłr wrogĂłw, czy wreszcie raczej denerwujące i tanie metody odbierania punktĂłw poczytalności postaciom w rozpaczliwej prĂłbie stworzenia wyzwania nie pomagają w budowaniu klimatu. Nie ma tu niczego co wywoływałoby napięcie, czy budowało atmosferę. Wiadomym jest, iĹź większość mediĂłw sięgających po dzieła Lovecrafta ma olbrzymią trudność uchwycić ten typ grozy w ktĂłrym pisarz celował (sama gra planszowa Horror w Arkham teĹź nie była w stanie tego uczynić), ale jest w stanie przynajmniej stworzyć doświadczenie z interesującym klimatem. Arkham Horror – Mother’s Embrace nie daje sobie z tym rady.

Z całą pewnością w uzyskaniu odpowiedniej atmosfery nie pomaga zestaw denerwujących błędĂłw nawiedzających rozgrywkę. Najczęstszym, ale teĹź momentami najgorszym, jest zmiana kamery na statyczną. Czasami po interakcji z przedmiotami czy postaciami, czy teĹź obejrzeniu cutscenki kamera zawiesza się, prezentując nagle otoczenie w formie przypominającej gry takie jak stare części Resident Evil. MoĹźna by to pomylić z prĂłbą budowania atmosfery grozy, gdyby nie fakt iĹź czyni to grę niemoĹźliwą – kamera nie przechodzi za nami do innych pomieszczeń. MoĹźna to naprawić zapisując grę i wczytując. JeĹźeli jednak mamy wyjątkowego pecha, kamera zawiesi się w trakcie cutscenki, blokując całkowicie dostęp do menu i uniemoĹźliwiając całkowicie dalszą rozgrywkę! Jedynym ratunkiem wtedy jest wymuszenie zamknięcia gry. Najgorsze jest jednak to, iĹź tego typu błędy pojawiają się kilka, a nawet kilkanaście razy na misję, a częstotliwość ich występowania wydaje się rosnąć wraz z naszymi postępami w historii. JeĹźeli jest to celowy zabieg twĂłrcĂłw w celu budowania atmosfery to gratuluję – udało im się osiągnąć absolutny festiwal frustracji.



JeĹźeli chodzi o grafikę – nie jest to nic ambitnego, ale moĹźe się podobać. Wszystko jest w miarę czytelne, ale teĹź nie ma Ĺźadnego zachwytu – wszystko wygląda trochę jak plastikowe modele. Zawodzą projekty potworĂłw – nie tylko jest ich mało, ale wyglądają teĹź po prostu słabo, swoją aparycją przywodząc na myśl rozpuszczoną plastelinę. Nie da się teĹź nie zauwaĹźyć niechlujności w animacji – mĂłwiąc postaci otwierają bez sensu usta w kompletnym braku synchronizacji ze swoimi wypowiedziami, wyglądając przy tym niczym wyjęte z wody ryby. Kiedy zaś przeprowadzamy interakcję z jakimś przedmiotem nasza postać drepcze z uporem maniaka w miejscu jak gdyby usiłowała naporem ciała scalić się z tym co ma przed sobą. Cutscenki w trakcie rozgrywki, te ktĂłre nie są okraszone ilustracjami (skądinąd ładnymi), są wykonane przy pomocy modeli z gry… i wyglądają jak kilka slajdĂłw na krzyĹź. Efekt miał chyba pierwotnie budować napięcie – nagłe przejścia pomiędzy kolejnymi kadrami, straszne dĹşwięki itd. JednakĹźe sprawia to raczej nędzne wraĹźenie.

DĹşwięk za to jest trochę lepszy. Muzyka nie wyróşnia się absolutnie niczym, po prostu moĹźe być. Mamy tutaj za to nagrane w pełni wypowiedzi postaci. Brzmi to całkiem kompetentnie, z wyjątkiem wypowiedzi Tillinghast pomiędzy misjami – nagrania te są Ĺşle zaimplementowane, początek jej monologu zawsze jest ucięty! Wracając do samej Tillinghast – wykorzystanie jej jako swoistej narratorki mogło być całkiem niezłym pomysłem, gdyby nie to co wspomniałam wcześniej – większość z jej wypowiedzi wprowadza zapewne niezamierzony komediowy ton, co pozbawia grę resztki atmosfery. Zwłaszcza, Ĺźe komentuje ona praktycznie wszystko. Narrator z Darkest Dungeon to to nie jest.



Podsumowując, Arkham Horror – Mother’s Embrace zawodzi na wielu płaszczyznach, dostarczając nam raczej średnie doświadczenie z powaĹźnymi błędami i absolutnym brakiem klimatu. Tym smutniejsze jest, iĹź jest to pierwsza adaptacja jednej z lepszych gier planszowych wykorzystujących mitologię Cthulhu. MoĹźna zagrać, ale tylko gdy nie ma absolutnie niczego innego do roboty. Zamiast adaptacji polecam planszowy Horror w Arkham, ktĂłry choć drogi to jest warty swojej ceny i w przeciwieństwie do Mother’s Embrace nie jest tytułem na raz.

Bardzo dziękujemy serwisowi GOG.com za udostępnienie kodu recenzenckiego w celu umożliwienia powstania niniejszego tekstu - https://www.gog.com/game/arkham_horror_mothers_embrace

Grafika 55% Muzyka 65% Grywalność 50% Ocena końcowa 55%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY mitologia Cthulhu elementy znane z gier planszowych momentami nieĹşle wyglÄ dajÄ ce tła/cutscenki niezły voice acting

MINUSY kapryśna kamera niechlujne animacje poważne błędy gra na raz

Intel Core 2 Duo E4700 2.6 GHz / AMD Phenom X4 9950 2.6 GHz 4 GB RAM karta grafiki 1 GB GeForce GTX 460 / Radeon HD 5770 lub lepsza 5 GB HDD Windows 7 64-bit