Vikram Chandra - Święte gry

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Święte gry (Sacred Games) Autor: Vikram Chandra (विक्रम चन्द्र) Ilość stron: 900 Wydawnictwo: Marginesy Rok wydania: 2019 Cena: 59,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2019-05-28 Ocena: 80/100

Sartadź Singh najlepsze lata ma już za sobą. Jest czterdziestokilkuletnim rozwiedzionym policjantem, cynicznym, bez perspektyw zawodowego rozwoju. Jednak gdy dowiaduje się, że w mieście przebywa jeden z najbardziej nieuchwytnych przywódców mafijnego półświatka, Ganeś Gaitonde, a kryjówka, w której się zabarykadował, jest szczelnie otoczona przez policję, zaczyna wierzyć w odmianę losu. Ale Gaitonde popełnia samobójstwo, zostawiając masę brudnych pieniędzy i więcej pytań niż odpowiedzi. Choć oficjalnie sprawa zostaje zamknięta, na polecenie służb wywiadowczych Sartadź zaczyna dociekać przyczyn owego samobójstwa. Ślady prowadzą go w głąb ciemnych podziemi metropolii, w świat przestępczości zorganizowanej i powszechnej korupcji.

„Shantaram” na nowo odkryło dla zachodniego czytelnika specyfikę indyjskiego Subkontynentu, zamieszkujących go społeczności, ktĂłrej euroatlantyckie wyobraĹźenia stanowią wciąż przebitki kart wychodzących spod piĂłra Kiplinga. W związku z tym powstała nowa moda na „smak curry”. Z natury rzeczy nie wszystkie propozycje wydawnicze są w stanie mu zadośćuczynić, gdyĹź książka Gregory’ego Davida Robertsa stanowiła po prostu znakomitą literaturę. Czy więc „Święte gry” stanowią przykład usiłowania „odcięcia kuponĂłw”, czy teĹź niosą za sobą swoją własną jakość?

Wydawnictwo Marginesy zdecydowało się na dość niestandardowy krok, albowiem wyżej wskazywana publikacja niejako wpisywała się w nurt literatury z czasów kolonialnych, przedstawiającej egzotykę oczami przedstawiciela Zachodu. Tymczasem rzeczony wydawca uznał, iż warto zadać sobie pytanie jak samych siebie postrzegają sami Indusi.



„Święte gry” to publikacja, ktĂłrej akcja rozgrywa się na kilku planach, tak chronologicznych, jak i geograficznych. Choć początkowo zabieg ten moĹźe być konfudujący, czytelnik szybko zyskuje w nim orientację, albowiem związek pomiędzy nimi został ujawniony właściwie na samym początku. PoszczegĂłlne rozdziały są dość długie i czytelnik kaĹźdorazowo z pewną ulgą przyjmuje zmianę „otoczenia”, konstrukcja całości jest dobrze przemyślana i wywaĹźona.

Wydawca przy tłumaczeniu zdecydował się na dość ryzykowny zabieg, tłumacząc część fraz, a jednocześnie inne pozostawiając w formie oryginalnej (choć z transkrypcją). Recenzowana pozycja bynajmniej nie pozostawia ich bez tłumaczenia czy swego rodzaju skorowidzu, niemniej trochę zaburza to płynność lektury. Z jednej strony czytelnik może sobie lepiej uświadomić specyfikę indoeuropejskiej rodziny językowej (maderćod i wszystko jasne), z drugiej sprawia to wrażenie nieco sztucznej bariery. Ale znowu, decyzję tą można obronić chociażby poprzez wskazanie na heterogoniczność społeczności Bombaju-Mumbaju i całego Subkontynentu, również językową.

„Święte gry” to lektura wciągająca, nieco bardziej realistyczna niĹź wspomniana na wstępie publikacja, zarazem nie pozbawiona pewnej baśniowości, jakkolwiek stroni ona raczej od nurtĂłw magicznych. NiektĂłre jej wątki mogą wzbudzać lĹźejszą czy głębszą zgagę czytelniczą, niemniej jednak całościowo jawi się ona jako wcale apetyczna, uświadamiając jak bardzo przy swym zróşnicowaniu jesteśmy zarazem takimi samymi ludĹşmi.