Terry Pratchett, Stephen Baxter - Długa wojna

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Długa wojna (The Long War) Autor: Terry Pratchett, Stephen Baxter Ilość stron: 448 Wydawnictwo: PrĂłszyński i S-ka Rok wydania: 2014 Cena: 32 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2014-02-08 Ocena: 80/100

Długa Ziemia stoi otworem. Ludzkość rozprzestrzeniła się po niezliczonych światach, a flotylle sterowców łączą je, wspomagając wyprawy badawcze, wymianę handlową i rozwój kultury. Jednak gdy cała ludzkość kształtuje Długą Ziemię, ona sama też wpływa na ludzi. A zbliża się punkt kolizji kilku ważnych kryzysów.

Ponad milion krokĂłw od oryginalnej Ziemi Podstawowej, wyrasta nowa Ameryka – młody narĂłd, ktĂłry dość ma słuchania Podstawowego Rządu.

Trolle – pełne gracji stworzenia obdarzone świadomością zbiorową, ktĂłrych pieśń rozbrzmiewała kiedyś na całej Długiej Ziemi – wobec niepowstrzymanego marszu ludzkości zaczynają milknąć... i znikają.

To Joshua ValientĂŠ, ktĂłry – w towarzystwie wszechwiedzącej istoty znanej jako Lobsang – przed laty zbadał te rĂłwnoległe światy. I do Joshuy ValientĂŠ Długa Ziemia zwraca się teraz o pomoc. PoniewaĹź pojawia się całkiem realna groĹşba wojny... ...wojny, jakiej ludzkość jeszcze nie prowadziła.

Wiele lat musiała dręczyć duszę i sny Terry’ego Pratchetta wizja światĂłw alternatywnych, (z reguły) podobnych, lecz pozbawionych zasadniczego czynnika w postaci ludzkości, skoro kilka dekad po swoim opowiadaniu (wydanym na naszym rynku w „Mgnieniach ekranu”) powrĂłcił do niej, przy zapewne niemałej pomocy Stephena Baxtera, w „Długiej Ziemi”. Jak to jednak bywa, gdzie jest ludzkość, tam teĹź pojawia się i wojna.

Od razu jednak muszę przestrzec – miłośnicy róşnorakich wizji batalistycznych poczują się srodze zawiedzeni, albowiem w „Długiej wojnie” nie uświadczymy takowych. Wojny bowiem rozgrywają się nie tylko na polach bitew z rozciągniętymi drutem kolczastym i zrytymi nawałą artyleryjską, lecz takĹźe, w clausewitzowskim duchu, w zaciszu gabinetĂłw politycznych, kancelarii księgowych, świątyniach i laboratoriach naukowych.



Autorzy chętnie drażnią się z pewnymi utartymi kliszami, czyniąc postaciami pozytywnymi zdeklarowanych ateistów, jak też anglikańskich pastorów czy katolickie zakonnice, lesbijki, jak też osoby niewątpliwie heteroseksualne, mężczyzn oraz kobiety. Tylko zło ma zawsze tę samą twarz, a mianowicie facjatę głupoty.

Akcja powieści rozgrywa się około 10 lat po wydarzeniach przedstawionych w pierwszej części cyklu, zaś jej zakończenie, jakkolwiek bynajmniej nie cliffhangerowe, rodzi więcej niĹşli tylko nadzieję na kontynuację. Paradoksalnie to ono właśnie jednak jest najbardziej kliszowe, nietrudno tu bowiem dostrzec chociaĹźby powtarzania wątkĂłw właściwych dla „Pieśni czasu” Iana MacLeoda.

Pewną przesadą jest także fakt, że wciąż mamy do czynienia z wszystkimi postaciami (choć nie tylko z nimi) właściwymi dla poprzedniczki, zważywszy na fakt, iż niektóre z nich pozostawały wtedy na skraju śmierci bądź wychodziły jej naprzeciw.

Wciąż się zastanawiam, na ile jest to książka Baxtera, na ile zaś Pratchetta. Biorąc pod uwagę fakt, Ĺźe ukazała się ona tak szybko po „Długiej Ziemi” – wobec juĹź pewnej niemocy tego ostatniego wskazywałoby to na przewaĹźającą rolę pierwszego z BrytyjczykĂłw. Z drugiej strony jednak, wciąż raczeni jesteśmy zbitkami erudycyjno-humorystycznymi właściwymi dla drugiego z nich.

„Długa wojna” okazała się lekturą zaskakująco przyjemną, mimo Ĺźe jej tytuł zdawał się obiecywać niĹźej podpisanemu miłośnikowi historii, strategii i batalistyki czym innym, niĹşli ten się spodziewał sięgając po nią. Nazwisko Pratchetta nigdy nie słuĹźyło (wyłącznie) sięgnięciu do kieszeni konsumenta, zawsze zaś gwarantowało takĹźe wysoką jakość – i tak zostało do chwili obecnej.