Salman Rushdie - Quichotte

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Quichotte Autor: Salman Rushdie Ilość stron: 424 Wydawnictwo: Rebis Rok wydania: 2020 Cena: 49,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2020-12-22 Ocena: 65/100

Sam DuChamp, drugorzędny autor thrillerĂłw szpiegowskich, zainspirowany dziełem Cervantesa tworzy postać Quichotte’a, szarmanckiego akwizytora o zmąconym umyśle i obsesji na punkcie telewizji, ktĂłry niedorzecznie zakochuje się w telewizyjnej gwieĹşdzie, Salmie R. W towarzystwie (wymyślonego) syna Sancza Quichotte wyprawia się w awanturniczą podróş przez Amerykę, by udowodnić, Ĺźe jest godny jej ręki, i dzielnie stawia czoło tragikomicznym niebezpieczeństwom ery Wszystko Się MoĹźe Zdarzyć. Tymczasem jego twĂłrca musi się zmierzyć z własnymi, nie mniej palącymi problemami.

Atutem książek Salmana Rushdiego zwykła być juĹź sama ich sceneria, egzotyczna dla czytelnika z Północy, nawet jeśli gros akcji osadzony był w realiach bardziej mu znanych. Przy okazji „Quichotte’a” postanowił on jednak podążyć inną drogą, owszem, od czasu do czasu zabierze on czytelnika w podróş na Subkontynent, będą to jednak swoiste „występy gościnne”, pozbawione zresztą smaku curry rodem z bazarĂłw.

Przedmiotowa książka jest nade wszystko poświęcona Stanom Zjednoczonym Ameryki – i Zachodowi – jako takim, co zresztą autor mocno eksponuje, a to poprzez konsekwentne operowanie liczbami mieszkańcĂłw mijanych miejscowości, co jest tyleĹź zgodne z manierą gringos, co rĂłwnieĹź uświadamia czytelnikowi pewien bezmiar tego kraju, pełnego całkiem ludnych – choćby z polskiej perspektywy – miejscowości, o ktĂłrych nigdy on nie słyszał.



Jeszcze w większym stopniu, niĹşli to miało miejsce w przypadku „Złotego domu GoldenĂłw” pisarz podejmuje wątki związane z pulsującymi między Atlantykiem a Pacyfikiem napięciami na tle rasowym, pewnym zmęczeniem koncepcją „tygla narodĂłw”, przymuszonym co prawda do wstydliwego spuszczania głowy przy wystąpieniach publicznych, lecz przy wyłączonych kamerach wciąż zdolnym prowadzić do przemocy.

Autor nie stroni również od wplatania w kanwę swej opowieści iście fantastycznych wątków, daleko im jednak do czarowności właściwej chociażby dla jego wcześniejszych dzieł, przeciwnie, sprawiają one wrażenie wymuszonych. Co gorsza, dość łatwo się pogubić w historii, a odzyskanie jej koherentnej wizji okazuje się później niemożliwe.

„Quichotte” to książka wysoce specyficzna i mimo talentu indyjsko-brytyjsko-amerykańskiego pisarza dość rozczarowująca, ktĂłrej pisaniu chyba zbyt często towarzyszyło spoglądanie w lustro wzrokiem nie wolnym od zachwytu. Dzieło to jest istnym połączeniem smakĂłw właściwych dla róşnych historii, kultur i geografii, zaś efekt końcowy będzie strawny tylko dla czytelnika o guście wyrobionym, jakkolwiek wciąż otwartym na nowe doznania.