Robert M. Wegner - Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód-Zachód

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Opowieści z meekhańskiego pogranicza. WschĂłd-ZachĂłd Autor: Robert M. Wegner Ilość stron: 680 Wydawnictwo: Powergraph Rok wydania: 2010 Cena: 32,99 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2013-01-18 Ocena: 80/100

Robert M. Wegner nie pozwolił długo czekać na drugą część swego cyklu opowiadań, których akcja rozgrywała się na pograniczu (czy też raczej pograniczach) fantastycznego Imperium Meekhańskiego. Choć właściwie należałoby raczej powiedzieć, że nie pozwolił czekać czytelnikom na weryfikację miary swego talentu, zdolności do powtarzalności, utrzymywania poprzeczki nieodmiennie wysoko zawieszonej.

Zgodnie z tytułem akcja książki, wzorem „Północy–Południa” jest podzielona na dwa odrębne wątki, osadzone na kolejnych dwĂłch najdalej wysuniętych krajach wspomnianego państwa. Choć… cóş, to nie do końca prawda, fabuła drugiego z nich, „Zachodu” rozgrywa się na obszarze, ktĂłry juĹź wypadł spod kurateli (jest to bliĹźsze prawdy od stwierdzenia, Ĺźe się spod takowej uwolnił) Meekhanu, co zresztą wcale nie było konieczne dla spĂłjności opowiadanej historii, a na czym jednak nieco traci zwartość konstrukcji.

WschĂłd wedle Wegnera to rozciągające się po horyzont i daleko dalej stepy, jakkolwiek moĹźe nie zupełnie jednolite, jak nie przymierzając na amerykańskim Środkowym Zachodzie, bliĹźej im bardziej do Środkowej Azji. Zresztą ludy zamieszkujące te obszary, ich tradycje i styl Ĺźycia wskazują, Ĺźe skojarzenie te bliskie było rĂłwnieĹź autorowi – porĂłwnania do Mongołów aĹź same się wysuwają na pierwszy plan.



Z kolei Zachód to nietypowy rodzaj terytorium granicznego, bo opierającego się o morze. Jakkolwiek więc linie graniczne zdawałby się wyznaczać brzeg, to w istocie jest zupełnie odwrotnie, przebieg tych ostatnich jest czymś trudno uchwytnym i nieustannie zmiennym, wraz z przemieszczającymi się statkami i okrętami oraz strefami wpływów. Czytelnikowi jednak nie grozi nabawienie się choroby morskiej, zasiedzi się on bowiem w mieście portowym i te wszystkie morskie zmagania będzie śledził z perspektywy szczura lądowego.

Obie części recenzowanej pozycji róşni takĹźe czasookres zdarzeń – o ile w przypadku „Wschodu” te ostatnie rozgrywają się na przestrzeni, jak się zdaje niĹźej podpisanego, raczej miesięcy, o tyle w przypadku „Zachodu” właściwa jest perspektywa lat, choć ich ilość sprowadza się do jednocyfrowej sumy.

Co jednak istotne, wyraĹşnie widać, Ĺźe poszczegĂłlne wątki wzajemnie się zadzierzgują, „WschĂłd” łączy się z „Północą”, „ZachĂłd” zaś z „Południem” (przy czym zaznaczyć naleĹźy, iĹź znajomość poprzedniej odsłony serii nie jest – pĂłki co – konieczna) i chyba jednak nie zasłużę na miano współczesnego Einsteina wyraĹźając podejrzenie, Ĺźe w trzeciej części cyklu dojdzie do połączenia tych par.

„Opowieści z meekhańskiego pogranicza. WschĂłd–ZachĂłd” zachowały klimat poprzedniczki, ustrzegłszy się od kilku słabości literackiego debiutu Wegnera. Odpowiadając więc na pytanie zadane na wstępie (choć bez znaku zapytania) uwaĹźam, iĹź autor udowodnił, Ĺźe poprzednia odsłona cyklu była przejawem „fuksa debiutanta”, a on sam rozwija się jako pisarz.