Robert Jordan, Brandon Sanderson - Pomruki burzy

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Pomruki burzy (The Gathering Storm) Autorzy: Robert Jordan, Brandon Sanderson Ilość stron: 1056 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2011 Cena: 49 PLN

Wielkimi krokami zbliĹźa się Tarmon Gai’don, Ostatnia Bitwa. A ludzkość nie jest gotowa…

Powoli nabierają tempa wydarzenia, w ktĂłrych epopeja znajdzie swe dramatyczne zwieńczenie. Rand al’Thor prowadzi polityczne i militarne działania, mające na celu zjednoczenie rozdrobnionych krĂłlestw i odnowienie sojuszy na czas Ostatniej Bitwy. Kiedy on za wszelką cenę prĂłbuje powstrzymać pochĂłd Seanchan na północ i dąży do czasowego przynajmniej zawieszenia broni z najeĹşdĹşcami, jego przyjaciele i sojusznicy z przeraĹźeniem obserwują Cień, ktĂłrego ĹşrĂłdłem wydaje się być samo serce Smoka Odrodzonego.

Egwene al’Vere, Zasiadająca na Tronie Amyrlin zbuntowanych Aes Sedai, zostaje uwięziona w Białej WieĹźy, a potem wydana na łaskę i niełaskę tyrańskich kaprysĂłw jej władczyni. Dni powoli mijają, nieuchronny, przepowiedziany przez nią atak Seanchan jest coraz bliĹźej, trwa mozolna praca nad zjednoczeniem skłóconych frakcji Aes Sedai w obliczu wspĂłlnego zagroĹźenia. Od cierpliwej walki Egwene zaleĹźy nie tylko los Aes Sedai i Białej WieĹźy, ale takĹźe całego świata…

Cykl „Koło Czasu” jest jednym z najbardziej niezwykłych, jakie dane mi było przeczytać. Bynajmniej nie chodzi mi tylko o jego imponujące rozmiary, moĹźna by było bowiem wskazać choć kilka innych serii porĂłwnywalnych pod tym względem, lecz raczej o niezwykle przeze mnie cenioną spĂłjność, wewnętrzną koherencję jego kolejnych odsłon, ktĂłrą wraz z kolejnymi odsłonami jest coraz trudniej utrzymać. I jakkolwiek nie zawsze Jordanowi udawało się zachować psychologiczne prawdopodobieństwo zachowań i decyzji kreowanych przez siebie postaci, cała linia fabularna w Ĺźadnym razie nie wzbudzała wątpliwości. Jak to jednak z wielkimi cyklami niejednokrotnie bywa, autorowi nie starczyło Ĺźycia na jego ukończenie. W konsekwencji zgodnie z ogĂłlną wolą zmarłego i bardziej precyzyjną decyzją jego małżonki zadanie – i zaszczyt – jego ukończenia przypadło niejakiemu Brandonowi Sandersonowi.



Osobiście uwaĹźałem ten wybĂłr za bardzo rozsądny z tego choćby względu, iĹź wspomniany amerykański pisarz jest juĹź niewątpliwie gwiazdą młodego pokolenia twĂłrcĂłw literatury fantasy, ale teĹź co niezwykle istotne, wyróşnia się wśrĂłd pozostałych oryginalnością, brakiem poszanowania dla utartych schematĂłw i juĹź pokrytych patyną konwencji, a właściwie kaĹźda jego książka – by wspomnieć chociaĹźby „Elantris”, „Siewcę wojny” czy cykl poświęcony zrodzonym z mgły – jest dziełem nie tylko udanym, co autentycznie wciągającym i dostarczającym duĹźo satysfakcji z lektury. Co jednak rĂłwnie istotne, Brandon Sanderson osobiście jest takĹźe miłośnikiem „Koła Czasu”.

Nieco obawiałem się, Ĺźe róşne swoje nawyki – jak choćby skłonność do przedstawiania scen makabrycznych czy masowego uśmiercania bohaterĂłw swych książek – przetransponuje on rĂłwnieĹź na świat Randa al’Thora, niemniej okazało się to na szczęście płonną obawą. Sanderson we wstępie wprost wskazał, Ĺźe Jordan przed śmiercią przygotował bardzo szczegółowe notatki, wręcz niewolące jego następcę odnośnie linii fabularnej, by nie wspomnieć o przygotowaniu juĹź całego zakończenia. Ten zaś poddał się temu konceptowi, sprowadzając swą rolę do ubrania idei Jordana we własne słowa. I trzeba przyznać, Ĺźe nie jest to li tylko kurtuazyjna deklaracja, lecz autentycznie jest to odczuwalne przy kaĹźdym rozdziale.

Oczywiście nie oznacza to, iż Sanderson wyzbył się swego stylu bądź stał się zwykłym copywriterem, co to, to nie! W konsekwencji rzadziej jesteśmy raczeni komizmami sytuacyjnymi, którymi lubił nas raczyć Jordan, mam też wrażenie, iż pewnemu pogłębieniu uległy rysy charakterologiczne co najmniej niektórych postaci. Niemniej jednak Mat Cauthon wciąż przeklina i rozdziały o nim przypominają nieco w duchu twórczość Pratchetta, podczas gdy fragmenty poświęcone Smokowi Odrodzonemu wręcz zieją smutkiem.

„Pomruki burzy” to jakoby nie samodzielna część cyklu, lecz „tylko” pierwszy tom takowej, co raczej naleĹźy traktować wyłącznie w kategoriach semantycznych, czy to zwaĹźywszy na jej objętość, czy teĹź i samo zakończenie – zresztą nie mam większych wątpliwości, iĹź kolejna odsłona zacznie się klasyczną frazą o wietrze i początku. Niemniej jednak daje się juĹź odczuć, Ĺźe cykl zmierza juĹź ku końcowi, a to poprzez zamknięcie (tudzieĹź zdecydowanie się ku takowemu zbliĹźenie) wątkĂłw towarzyszących czytelnikowi niemal od samego początku. I choć książka ta nie wyszła spod piĂłra pomysłodawcy „Koła Czasu”, to jest jednak w pełni zgodna z jego duchem. Miłośnicy serii się nie rozczarują!