Richard Morgan - Upadłe anioły

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Upadłe anioły (Broken Angels) Autor: Richard Morgan Ilość stron: 544 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2018 Cena: 39 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2018-08-29 Ocena: 70/100

Upowłokowiony w uszkodzone ciało bojowe Klina, Takeshi Kovacs służy jako najemnik w sponsorowanej przez Protektorat, brutalnej wojnie domowej, mającej zdławić rewolucję na Sanction IV.

Korzystając z szansy dołączenia do potajemnej ekspedycji, mającej zabezpieczyć znalezisko archeologiczne, Takeshi wpada w wir zdrady i oszustw, przy których front zdaje się być miłym wspomnieniem. Poszukiwany obiekt jest bezcenny i niesie ze sobą niezliczone zagrożenia. To znalezisko, dla którego korporacje będą zabijać. Odkrycie, które zmieni ludzkość.

Lektura „Modyfikowanego węgla” wywołała u mnie ambiwalentne uczucia – kilka niegłupich pomysłów autora zostało bowiem przemieszanych z dość miałkimi kliszami, literacka sprawność nie raz została zaś przypudrowana warsztatowymi sztuczkami. Czy „Upadłe anioły” są w stanie zmienić ten obraz?

Akcja książki ma niewiele wspĂłlnego – bo niemal wyłącznie główną postać – z pierwszą odsłoną cyklu, do ktĂłrej nawiązania mają charakter szczątkowy. Z drugiej strony trudno uczciwie czerpać z jej lektury przyjemność bez znajomości uniwersum i całego towarzyszącego mu instrumentarium, gdyĹź pisarz zaniechał jakichkolwiek prĂłb ich ponownego przybliĹźania…



…co całości wyszło na dobre. Rzeczona pozycja nie cechuje się bowiem tego rodzaju pretensjonalnością, ktĂłra towarzyszyła przepełnionymi egzystencjalnymi rozterkami bohatera części pierwszej, w większym stopniu wypełnia ją akcja, a niewątpliwie jest to sfera, w ktĂłrej tak Richard Morgan, jak i Takeshi Kovacs czują się swobodniej.

Nie oznacza to bynajmniej, Ĺźe czytelnik zostanie zwolniony z konieczności – a przynajmniej moĹźliwości – snucia jakichkolwiek głębszych refleksji, są one jednak mniej pretensjonalne, przynajmniej przy załoĹźeniu znajomości klasyki gatunku. Ceną za to jest ich potencjalna mniejsza waĹźkość, ale tak naprawdę stanowi ona raczej bardziej realistyczną ocenę własnych moĹźliwości.

„Upadłe anioły” to raczej dość rzadki przedstawiciel sequelu lepszego od pierwowzoru. Nie oznacza to bynajmniej, Ĺźe książka ta zasługuje na określenie jakimikolwiek epitetami w stopniu najwyĹźszym. Mimo wszystko jest to „produkcyjniak”, lecz więcej niĹź zręczny.