Orson Scott Card - Goście

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Goście (Visitors) Autor: Orson Scott Card Ilość stron: 448 Wydawnictwo: PrĂłszyński i S-ka Rok wydania: 2016 Cena: 38 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2016-10-04 Ocena: 55/100

W pierwszym tomie Rigg połączył siły z innym rĂłwnie utalentowanym nastolatkiem, by odnaleźć siostrę i zrozumieć na co naprawdę go stać. W drugim – stanął przed zadaniem odczytania ścieĹźek przeszłości przed przybyciem nieznanych Niszczycieli, zamierzających unicestwić Ĺźycie na jego planecie. Trzeci, finałowy tom to monumentalne widowisko, w ktĂłrym następuje spełnienie wszystkich dotychczasowych wątkĂłw, a Rigg musi przekroczyć granice własnych moĹźliwości i odbyć podróş nie tylko na inne planety, ale i w inne czasy, od pradziejĂłw ludzkości po koniec ziemskiej cywilizacji, by uratować dwa światy i na zawsze zakończyć wojnę.

Jeśli czytelnik czytał poprzednią odsłonę cyklu w okresie bliskim jej premierze, przystępując do lektury „Gości” moĹźe mu towarzyszyć uczucie zagubienia i dezorientacji. Autor bynajmniej w Ĺźaden sposĂłb nie odświeĹźa jego pamięci, całość stanowi ciąg dalszy rejsu po głębokim morzu.

W odróşnieniu jednak od poprzedniczek akcja „Gości” rwie do przodu niczym nurt gĂłrskiego potoku po kilkudniowych opadach. Bohaterowie nieustannie się przemieszczają – tak w czasie, jak i przestrzeni – w skali dotychczas niespotykanej.

Nie sposób jednak nie odnieść wrażenia, że szereg wątków i rozdziałów ma charakter niejako wymuszony, sztuczny, nie dotykając w jakikolwiek sposób esencji, przeciwnie, stanowiąc tylko atrakcyjne poletko dla erudycji autora i jego pragnienia zaprezentowania własnych przypuszczeń, jeśli wręcz nie tez.



Całą książkę, a w niemałym stopniu i cały cykl, można bowiem uznać za przeintelektualizowany, co w ustach niżej podpisanego miłośnika lektur poświęconych astrofizyce czy wyzwaniom stojącym przed współczesną matematyką jest dość poważnym zarzutem. Śledzenie dyskusji między głównymi bohaterami wymaga bowiem daleko posuniętej koncentracji.

Co gorsza jednak, nie jest to normalna dysputa, lecz raczej słowny pojedynek pomiędzy wszystkimi zaangaĹźowanymi weń podmiotami, skupionymi na tym, by nie przegapić choć jednej okazji do wetknięcia szpilki pozostałym interlokutorom. Jeśli więc „Ruiny” jawiły się jako pewna aberracyjna wariacja na tle Endera, o tyle „Goście” stanowią posunięcie się o kolejny rząd wielkości dalej.

Główną poszkodowaną jest zaś fabuła, a szkoda, bo Orson Scott Card jest naprawdę zdolnym i interesującym pisarzem, ktĂłry nie potrafi jednak zapanować nad potokiem myśli, nawet starając się ująć go w zgrabne formy. Jak się zdaje, amerykański pisarz sam sobie zdał sprawę, iĹź rzetelne pociągnięcie wszystkich wątkĂłw wymagałoby cyklu znacznie bardziej rozbudowanego, a z takich czy innych – nie twierdzę, Ĺźe niesłusznych – przyczyn, zdecydował się tego nie czynić.

„Goście” to pozycja ze wszech miar wymagająca, pomimo relatywnej prostoty języka i konstrukcji. Pomimo jej zdatności do szybkiej lektury nie jest to jednak posunięcie poprawne, a widok ostatniej strony czytelnik wita z radością i uczuciem głębokiego przesytu. Co jest tym bardziej paradoksalne, gdyĹź odczuwa on takĹźe autentyczny brak.