Marc Pastor - Bioko. Wyspa Białych Potworów

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Bioko. Wyspa Białych PotworĂłw (Bioko) Autor: Marc Pastor Ilość stron: 392 Wydawnictwo: Bellona Rok wydania: 2016 Cena: 34,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2016-07-07 Ocena: 65/100

Klasyczna historyczna powieść przygodowa z elementami thrillera. Tym razem akcja książki rozpoczyna się pod koniec XIX wieku. Młody i zbuntowany żołnierz Moisés Corvo, pełniący służbę w hiszpańskim oddziale stacjonującym w północnej Afryce zostaje oskarżony o naruszenie dyscypliny wojskowej, kradzież oraz zdradę (potajemnie wynosił z koszarów broń i sprzedawał Arabom) i wysłany do karnej kolonii na wulkanicznej wyspie Fernando Poo (dawniej i w obecnych czasach zwanej Bioko), dalekim hiszpańskim terytorium znajdującym się w Zatoce Gwinejskiej, u zachodnich wybrzeży Afryki. Wyspa, która wcześniej należała do Korony Brytyjskiej, stanowi nie tylko tygiel europejskich kupców i przedsiębiorców, ale jest kolonią karną, w której przez wiele lat zsyłani byli kubańscy i hiszpańscy dysydenci. Niesubordynowany Moises Corvo po długiej podróży statkiem w bardzo różnorodnym towarzystwie (zesłańcy, kupcy, biznesmeni, niewolnicy itp.) i przez cały czas naruszając w taki czy inny sposób spokój i dyscyplinę na pokładzie, dociera do wyspy, z której w zasadzie nie ma ucieczki.

Recenzowana książka stanowi powiew świeżości już z racji samego swojego istnienia. Bioko czy Fernando Po(o) stanowi bowiem dla polskiego czytelnika praktycznie zupełnie nieznany termin, tak jak dla niejednego Azjaty takowym byłaby Gotlandia, a dla Australijczyka Sołowki. Tymczasem są to krainy także posiadające swoją historię, jak też i legendy.

Atutem przedmiotowej książki jest takĹźe fakt, iĹź jej głównymi bohaterami nie są postacie zaliczające się do anglosaskiego – czy choćby północnoeuropejskiego – kręgu kulturowego, co dla autora było wszakĹźe dość naturalne, gdyĹź pisał o swoich krajanach. Nie oznacza to bynajmniej, Ĺźe nie natkniemy się chociaĹźby na wzmiankę o takim Juliuszu Verne.



Akcja powieści nie jest początkowo zbyt porywające, prezentowane w niej zdarzenia nie zazębiają się od razu we wciągającą fabułę, po trosze zarzut ten moĹźna postawić i dalszym jej fragmentom. Ĺťe jednak nie ma się do czynienia z typową powieścią przygodowo-kostiumową zaliczającą się do konwencji „białego człowieka w tropikach” czytelnik uświadamia sobie dość szybko po lekturze celowo krĂłtkich interludiĂłw, wskazujących na znacznie bardziej fascynujące tło, sugerujące podróşe w czasie.

Główny bohater wykreowany przez Pastora nie jest Ĺźadnym herosem czy teĹź (anty)bohaterem – jest inteligentny, momentami błyskotliwy, ale nie wszechwiedzący czy nieomylny, przeciwnie, stanowi on konglomerat róşnorakich zalet i wad, pozwalając czytelnikowi się z nim zidentyfikować – bądĹş wzbudzając u tego ostatniego irytację.

„Bioko. Wyspa Białych PotworĂłw” to książka niebanalna, choć brakuje jej polotu niepozwalającego czytelnikowi wyzwolić się od lektury. Jej lektura jest duszna niczym tytułowa wyspa wchodząca w skład Gwinei RĂłwnikowej, choć autorowi nie moĹźna odmĂłwić dobrej woli czy teĹź warsztatowej sprawności.