Licia Troisi - KrĂłlestwa Nashiry. Marzenie Talithy

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : KrĂłlestwa Nashiry. Marzenie Talithy (Il sogno di Talitha) Autor: Licia Troisi Ilość stron: 408 Wydawnictwo: Zielona Sowa Rok wydania: 2012 Cena: 33,99 PLN Autor recenzji: Grzegorz „Hunter” Ĺťmuda Data recenzji: 2013-02-26 Ocena: 70/100

Licia Troisi to znana autorka fantastyki, ktĂłra znajduje swoich czytelnikĂłw głównie pośrĂłd fanĂłw lekkiej, klasycznej fantastyki. Smoki, wróşki, czarownicy, wielkie krĂłlestwa czy wojownicze księżniczki – tak w skrĂłcie opisać moĹźna jej dorobek co oczywiście nie jest krytyką. Autorka ma swĂłj dobrze wypracowany styl i w jej najnowszej pozycji, „Marzeniu Talithy”, ktĂłra jest pierwszą częścią sagi „KrĂłlestwa Nashiry”, ponownie daje od siebie to co najlepsze.

Świat podzielony jest na cztery królestwa i ogromną pustynię, powietrze jest towarem deficytowym, klasztor pełen religijnych świrów, rozprzestrzeniające się zło. Wisienką na tym torcie będzie natomiast wojownicza księżniczka i ojciec tyran. Mieszanka iście wybuchowa. Główną bohaterką powieści jest wspomniana księżniczka Talitha, która pomimo rozkazów ojca i wielu innych przeciwności losu uparcie stara dostać się do królewskiej gwardii jako wojownik. Wiedzie ona względnie sielankowe życie pod okiem brutalnego ojca do czasu, gdy jej siostra, kapłanka klasztoru, wita na przepustce do królestwa. Jej życie przewraca się do góry nogami gdy jej siostra umiera w niewyjaśnionych okolicznościach, a towarzyszem w jej podróży będzie jej wierny niewolnik Saiph.

Nie da się ukryć, Ĺźe tym co wyróşnia „KrĂłlestwa Nashiry” spośrĂłd, nie tylko innych książek fantasy, ale rĂłwnieĹź innych dokonań tej autorki, jest sposĂłb prowadzenia fabuły. Mamy tutaj bowiem do czynienia z przykładem „książki drogi”. JeĹźeli z czymkolwiek uda wam się owy termin skojarzyć to przede wszystkim z „filmem drogi”, czyli podgatunkiem, w ktĂłrym opowiada się o – wymuszonej przez róşnorakie okoliczności bądĹş teĹź dobrowolnej – podróşy. Tu jest nie inaczej. Talitha wraz ze swym wiernym towarzyszem przemierzają krainy dążąc do konkretnego celu i czytelnik to odczuwa. Pokonując kolejne kartki opowieści czujemy, Ĺźe krajobraz się niebawem zmieni, czekamy na kolejny zwrot akcji, zastanawiamy się czy „za kolejnym drzewem” nie czeka na nas nowa niespodzianka. Wszystko to sprawia, Ĺźe książkę czyta się „na jedno posiedzenie”, co jest niewątpliwym plusem.

Ogromną zaletą są takĹźe sami bohaterowie. Co tu duĹźo mĂłwić, zostali oni po prostu solidnie przygotowani i nie spotkamy w trakcie swojej „wędrĂłwki” dwĂłch takich samych postaci. Nawet zbzikowane kapłanki klasztorne się od siebie róşnią mimo tego, Ĺźe kaĹźda działa na nerwy niemalĹźe w takim samym stopniu. To jest właśnie siła piĂłra tej autorki. Bohaterowie tacy jak Talitha czy Saiph wzbudzają u nas sympatię, natomiast pojawienie się bohaterĂłw takich jak ojciec Talithy czy kapłanek klasztornych rodzi iście negatywne emocje. Zresztą tyczy się to nie tylko ich. Nawet pierwszy z brzegu rzezimieszek, złodziej czy wędrowny morderca – kaĹźdy z nich wzbudza nas takie reakcje jakie powinniśmy kierować do postaci negatywnych. Z jednej strony to nic szczegĂłlnego, z drugiej jednak – zdarza się wiele powieści, w ktĂłrych do antyherosĂłw nie czujemy absolutnie nic.



Chcąc mĂłwić o dalszych zaletach „Marzenia Talithy” z całą pewnością naleĹźy wymienić świat, w ktĂłrym przedstawiona jest historia. Podzielony jest onna cztery krĂłlestwa, ktĂłrych nazwy odpowiadają czterem porom roku. Nie tylko zresztą nazwy, albowiem klimat panujący w kaĹźdym z krĂłlestw temu odpowiada. W ten o to sposĂłb krĂłlestwo lata cierpi na suszę, a krĂłlestwo jesieni na ciągłe powodzie, podobnie zresztą jak krĂłlestwo wiosny, zaś krĂłlestwo zimy okazuje się być rajem dla alpinistĂłw. Nie moĹźna teĹź zapominać o fakcie, Ĺźe wszędzie do Ĺźycia potrzeba powietrznych kryształów – magicznych kamieni, dzięki ktĂłrym w ogĂłle będzie moĹźna oddychać, oddychać oczywiście powietrzem, ktĂłrego w świecie Nashiry okazało się być wystarczająco mało by uznać powietrze za towar wręcz rzadki. Na tyle rzadki, Ĺźe gdyby wprowadzić tu elementy antyutopijne, to z całą pewnością handel nielegalnym powietrzem zakwitłby w najlepsze. MoĹźna jednak uznać za pewne przejawy antyutopii nielegalny handel kamieniami powietrznymi, ktĂłre mają jednak jeszcze inne zastosowanie prĂłcz „produkcji powietrza”.

Oczywiście „KrĂłlestwa Nashiry. Marzenie Talithy” nie jest książką pozbawioną wad, bo kilka z całą pewnością znajdziemy. Oczywiście nie mam zamiaru się tu czepiać na siłę, bo opisywany przeze mnie tytuł na to nie zasługuje. W całokształcie broni sam siebie i wychodzi mu to naprawdę dobrze, treściowo prezentuje się świetnie. Nie mam rĂłwnieĹź zastrzeĹźeń do polskiego wydania – jest ono dobrej jakości, a korekta i poprawki wypadły perfekcyjnie. Czego zatem chce się uczepić? Początku oraz końca książki. Konkretniej natomiast mniej początku niĹź końca. Tym co mi najbardziej przeszkadzało, było mozolne rozkręcanie się fabuły. MoĹźna niestety ziewnąć praktycznie do momentu śmierci siostry głównej bohaterki, a to kilkadziesiąt stron. Do tego czasu autorka powoli wprowadza nas do świata opowieści, powoli przedstawia wszystkich bohaterĂłw, powoli rozpoczyna właściwą fabułę. No właśnie, powoli, wszystko to robi powoli, co jest jeszcze większym zaskoczeniem, gdy zobaczymy jakiego tempa nabiera akcja od pewnego momentu. W kwestii zakończenia mĂłgłbym nieco ponarzekać na to, Ĺźe zostało ono wręcz urwane w „połowie zdania”. Ja rozumiem, Ĺźe celem pierwszego tomu jest to, by czytelnik czekał potem z niecierpliwością na drugi, ale sposĂłb w jaki zrobiła to Pani Troisi był juĹź mocno przesadzony.

Pomijając te dwa niuanse, śmiało moĹźna powiedzieć, Ĺźe pierwszy tom sagi „KrĂłlestwa Nashiry” to porządna lektura z kategorii mocno standardowej fantastyki. Nie zobaczymy tu praktycznie niczego nowego, nic nas teĹź nie zaskoczy. Nie ma nowości, ale jest dobra zabawa przy solidnie napisanej książce dlatego jeĹźeli nie macie Ĺźadnych innych tytułów na swojej liście priorytetĂłw, to polecam się zapoznać z Talithą i jej przygodami.