Lian Hearn - Pan Ciemnego Lasu

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Pan Ciemnego Lasu (Lord of the Darkwood) Autor: Lian Hearn Ilość stron: 352 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2017 Cena: 35 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2017-10-29 Ocena: 65/100

Prawowity władca znika. Shikanoko zostaje skazany na życie wyrzutka w Ciemnym Lesie, pół człowieka, pół jelenia. Jednak potężni panowie, którzy teraz rządzą Ośmioma Wyspami, stają się ofiarami podejrzliwości i choroby, a królestwo pustoszą susze i głód. Jedynie Shikanoko może przynieść krajowi uzdrowienie, osadzając na Lotosowym Tronie prawdziwego cesarza. A tylko jedna osoba może sprowadzić go z Ciemnego Lasu...

Zakończeniu „Cesarza Ośmiu Wysp” daleko było do satysfakcjonującego, choć nie wzbudzało ono aĹź takiego wzburzenia, jakie zwykło cechować twĂłrczość George’a R.R. Martina. Zarazem autorkę pierwszej powieści cechowała na tyle duĹźa zręczność, Ĺźe powstanie kontynuacji jawiło się nawet nie jako konieczność, co oczywistość.

Skutkująca zadowoleniem lektura „Pana Ciemnego Lasu” wymaga dość wnikliwej znajomości poprzedniej odsłony cyklu, moment nawet niewielkiej nieuwagi nie pozwoli bowiem dostrzec wszystkich niuansĂłw fabularnych i charakterologicznych, ktĂłrymi książka jest przepełniona. Po książkę tą warto więc sięgnąć natychmiast po zakończeniu poprzedniej.



Inaczej wszakĹźe niĹź poprzednio autorka nie wprowadza do osnowy swej historii nowych postaci, nie w stopniu większym niĹź to konieczne. I słusznie, bo i tak mnogość personaliĂłw moĹźe czasami jawić się jako przytłaczająca, niczym przy okazji prĂłby odtworzenia fabuły „Mody na sukces”.

Brytyjce naleĹźy teĹź oddać, Ĺźe całkiem zręcznie powiązała ze sobą róşnorakie fabularne rozgałęzienia, potrafiła zręcznie zadzierzgnąć poszczegĂłlne wątki w dość satysfakcjonujący kilim zwieńczenia, pozornemu chaosowi nadając uporządkowanie przeznaczenia. Co ciekawe, nawet sięgnięcie przez nią po deus ex machinę – nienachalną zresztą – da się psychologicznie uzasadnić.

„Pan Ciemnego Lasu” nie zniewala czytelnika, jak teĹź nie skłania go ku tezie o wybitności całego cyklu, podnosi jednak jego ocenę i wartość. Lian Hearn nie jest Jamesem Clavellem w spĂłdnicy, a Shikanoko daleko do maestrii Gaijina, momentami jednak podczas lektury moĹźna odnieść wraĹźenie roztaczającego się wokół zapachu wiśni.