Akcja książki rozpoczyna siÄ™ w momencie dojÅ›cia Hitlera do wÅ‚adzy w 1933 roku, kilka lat po wydarzeniach opisanych w „Upadku gigantów”. PojawiajÄ… siÄ™ tu postacie, których losy skÅ‚adaÅ‚y siÄ™ na fabułę tamtej książki, a także ich dorastajÄ…ce i dorosÅ‚e dzieci. W Niemczech mnożą siÄ™ akty przemocy wobec Å»ydów, represje wobec politycznych przeciwników partii nazistowskiej.
Rodziny von Ulrichów i Francków czynnie przeciwstawiajÄ… siÄ™ nazistom i pÅ‚acÄ… za to najwyższÄ… cenÄ™. WoÅ‚odia, syn Grigorija Peszkowa, attache przy ambasadzie radzieckiej w Berlinie, prowadzi dziaÅ‚alność wywiadowczÄ…, werbujÄ…c niemieckich informatorów. Jednym z nich jest Werner Franck. Drugi z braci Peszkowów, Lew, realizuje swoje marzenie – emigruje do Ameryki i zdobywa fortunÄ™. Jego córka Daisy przyjeżdża do Londynu, gdzie poznaje sympatyzujÄ…cÄ… z faszystami rodzinÄ™ hrabiego Fitzherberta. Uwodzi syna hrabiego, zostaje jego żonÄ….
Na uroczystym balu w Cambridge poznaje Lloyda Williamsa, który zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. Daisy nie odwzajemnia jego uczucia. Zrozpaczony Lloyd wyjeżdża do Hiszpanii i zgłasza się jako ochotnik do brygad międzynarodowych. Tuż przed wybuchem II wojny światowej los ponownie zetknie go z Daisy...
Pomysł
Kena Folletta na kontynuacjÄ™
„Upadku gigantów” byÅ‚ dość prosty – dokonaÅ‚ on swego rodzaju pokoleniowego przeskoku, przedstawiajÄ…c losy dzieci bohaterów pierwowzoru, tych ostatnich zaÅ› odsuwajÄ…c na drugi czy wrÄ™cz trzeci plan. Zabieg ten nadaje caÅ‚oÅ›ci charakteru swego rodzaju sagi rodzinnej, jakkolwiek znajomość poprzednich wydarzeÅ„ nie jest konieczna.
Autor nieustannie przeplata ze sobą historię znaną z podręczników historii z losami zwykłych osób, z jednej strony pozwalając czytelnikowi mieć wrażenie pozostawania w ścisłym centrum decyzyjnym, z drugiej zaś nie utracić sprzed oczu losu zwykłych ludzi muszących zmagać się ze skutkami światowych decydentów.
Niestety z uwagi na dość nieÅ›miaÅ‚e wprzÄ™ganie nowych postaci caÅ‚ość traci nieco na psychologicznym prawdopodobieÅ„stwie, „zwykÅ‚ość” poszczególnych postaci staje siÄ™ kwestionowalna, nieco wrÄ™cz obraźliwa dla inteligencji czytelnika. Można by wrÄ™cz rzec, że Stalini i Roosevelci tego Å›wiata siÄ™ zmieniajÄ…, zaÅ› prawdziwe losy obu Å›wiatowych wojen wykuwajÄ… Peszkowowie i Williamsi.
Szczególnie irytujÄ…ce sÄ… rozdziaÅ‚y poÅ›wiÄ™cone nieznoÅ›nie-bo-nieustannie-zdrabnianemu-WoÅ‚odii Peszkowowi. WyÅ‚aniajÄ…ca siÄ™ z nich wizja paÅ„stwa bolszewickiego w apogeum stalinizmu jakkolwiek pozostaje zgodna w szczegółach z historycznymi realiami, wiÄ™c pod wzglÄ™dem ogólnym cechuje siÄ™ stopniem naiwnoÅ›ci tak wysokim, ku jakiemu zdolny może być tylko czÅ‚owiek Zachodu…
PewnÄ… banalnoÅ›ciÄ… cechujÄ… siÄ™ również opisy kolejnych i kolejnych romansów bohaterów powieÅ›ci, ich najwiÄ™kszÄ… wadÄ… jest zaÅ› ogólna przewidywalność. Daleki jestem od znawstwa literatury „harlekinowej”, ale Å›miem twierdzić, iż w przypadku wielu z jej reprezentantów można dopatrzyć siÄ™ głębszej refleksji nad relacjami uczuciowymi ludzi…
„Zima Å›wiata” pomimo swych przywar jest lekturÄ… dostarczajÄ…cÄ… wiele przyjemnoÅ›ci, i to nawet wówczas, gdy od czasu do czasu czytelnik odczuwa frustracjÄ™ bÄ…dź wzburzenie. Lekkość pióra autora jest bowiem niewÄ…tpliwa, nie sposób również nie odnieść wrażenia, że jego książka stanowiÅ‚a owoc nie tylko pracy, lecz i przyjemnoÅ›ci towarzyszÄ…cej procesowi twórczemu.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|