Ken Follett - Krawędź wieczności

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : KrawędĹş wieczności (Edge of Eternity) Autor: Ken Follett Cykl: Stulecie (Century) Ilość stron: 992 Wydawnictwo: Albatros Rok wydania: 2020 Cena: 59,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2021-05-10 Ocena: 60/100

Rock’n’roll i komunizm, czyli pół wieku w literackiej retrospekcji. Od rewolucyjnej Hawany, przez gorące południe StanĂłw Zjednoczonych, waszyngtońskie salony władzy i Londyn lat 60., aĹź po bezkresną Syberię. W świecie, w ktĂłrym z niespotykaną dotąd determinacją w dążeniu do władzy ścierają się mocarstwa, bohaterowie powieści – kaĹźdy na swĂłj sposĂłb – prĂłbują znaleźć dla siebie miejsce. Realizują marzenia, knują spiski, cierpią, tęsknią, zdradzają i kochają, podczas gdy świat wkracza w erę zimnej wojny, ofiarami zamachĂłw padają Martin Luther King i J.F. Kennedy, rock and roll przeĹźywa swĂłj złoty wiek i prĂłbuje nie ugiąć się pod naporem BeatlesĂłw, dzieci kwiaty protestują przeciwko wojnie w Wietnamie, w Związku Radzieckim następuje odwilĹź, a na ulicach Pragi i Warszawy ludzie domagają się wolności – i wreszcie ją uzyskują.

„Obyś Ĺźył w ciekawych czasach!” – zwykli złorzeczyć staroĹźytni (i nie tylko) Chińczycy pod adresem osĂłb, wobec ktĂłrych odczuwali niechęć. Mimo to jednak wciąż odczuwamy ekscytację wobec informacji o róşnorakich pandemiach, wojskach na ulicach czy innych katastrofach Ĺźywiołowych bądĹş politycznych, jednocześnie Ĺźywiąc rozczarowanie wobec miałkich sporĂłw i wydarzeń właściwych dla lokalnej codzienności. Bohaterowie cyklu Kena Folletta bynajmniej na tego rodzaju nudę narzekać nie mogą.

Zgodnie z manierą przyjętą przy okazji „Zimy świata” w „Krawędzi wieczności” autor dokonuje kolejnego przeskoku pokoleniowego, prezentując losy dzieci bohaterĂłw poprzedniej części, ich rodzicĂłw czy dziadkĂłw niejako spychając na trzeci plan. Jakkolwiek tego rodzaju rozwiązanie jest w pełni zrozumiałe, ale niechęć wobec wprowadzenia do opowieści zupełnie obcych postaci sprawia, Ĺźe całość po chwili refleksji znacząco traci na prawdopodobieństwie, zwłaszcza iĹź główni bohaterowie wykazują zadziwiający „talent” do trafiania w miejsca, gdzie historia radykalnie przyspiesza.



Niestety irytującym felerem ostatniej części powieści jest jej przesadna seksualizacja, autor nie traci właściwie Ĺźadnej okazji, by swoje postacie zaangaĹźować w taki czy inny romans, a następnie szczegółowo oddać detale ich stosunkĂłw. Do słów kluczowych przedmiotowej pozycji bez specjalnej przesady moĹźna zaliczyć „sutki” czy „penisa”, poddawanych najróşniejszym deklinacjom.

Świat przedstawiony przez brytyjskiego pisarza jawi się zresztą jako dość uproszczony – postacie szlachetne z natury zwykły cechować się (niczym u staroĹźytnych greckich piewcĂłw arystokracji) bogactwem talentĂłw i powalającą urodą, osoby zaś mające być antypatycznymi jednocześnie cechują się kwestionowalną aparycją tudzieĹź taką czy inną słabością. Zdecydowanie brakuje tutaj najróşniejszych odcieni szarości.

„KrawędĹş wieczności” jakkolwiek wciąż stanowi angaĹźującą lekturę, to wielokrotnie wywołuje ona rozczarowanie swą zanadto daleko posuniętą prostotą, a nawet miałkością. PiĂłru jej autora nie moĹźna odmĂłwić lekkości, lecz całość niejednokrotnie sprawia wraĹźenie szytej zanadto grubymi nićmi.