Karen Marie Moning - Mroczne szaleństwo

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Mroczne szaleństwo (Darkfever) Autor: Karen Marie Moning Wydawca: Mag Rok wydania: 2011 Ilość stron: 380 Cena: 35 PLN

Ostatnimi czasy na popularności zyskują książki pisane dla nastolatkĂłw. Mowa tu oczywiście o książkach z gatunku lekkiej fantastyki przeplatanej motywami dark fantasy. Nie wolno jednak mylić pojęć – cykl książek o Harrym Potterze zdecydowanie nie zalicza się do tej fali. Mowa tu o książkach pokroju sagi „Zmierzchu”. To właśnie on zaczął wielki boom młodych czytelnikĂłw na historyjki gdzie fantasy, horror i romans spotykają się na tym samym skrzyĹźowaniu. Jednym z głośniejszych dzieci tej mieszanki jest kontynuacja, zapoczątkowanego na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku cyklu „Pamiętniki WampirĂłw”. TuĹź po nich na półkach księgarni widujemy kolejne to mniej lub bardziej udane tytuły. Jednym z takim potworkĂłw jest „Mroczne szaleństwo” autorstwa Karen Marie Moning.

JuĹź sama historia przedstawiona w „zajawce” sprawia, Ĺźe miłośnicy ambitniejszych pozycji z kategorii szeroko pojętej fantastyki mogą poczuć się zawiedzeni. Otrzymujemy bowiem miszmasz horroru i kryminału z lekką dozą fantasy i erotyki, przy czym to ostatnie zostało wyraĹşnie wplątane na siłę i tak naprawdę nigdy nie powinno się w owej historii znaleźć. Mamy główną bohaterkę z problemami. Nasza protagonistka ma dar, dzięki ktĂłremu jest w stanie dostrzec elfy, prastare istoty, ktĂłre maskują się pomiędzy ludĹşmi w obawie przed odkryciem ich świata. Niestety ten dar powoduje, Ĺźe znajduje się ona w ogromnym niebezpieczeństwie. Akcja rozpoczyna się w momencie gdy siostra Mac, głównej bohaterki książki, zostaje zamordowana. Jedyny ślad prowadzi ją do Irlandii, a jak się później okazuje – do odkrycia wielkiej tajemnicy ściśle powiązanej z jej darem.

Fabuła nie brzmi zbyt błyskotliwie i jest w stanie zadowolić jedynie mniej wymagających czytelnikĂłw. Nie inaczej jest z bohaterami przewijającymi się przez kolejne strony opowieści. Mamy tu prĂłcz głównej bohaterki między innymi tajemniczego jegomościa, ktĂłry ją śledzi, „tego złego” czyli elfa „hipnotyzującego” kobiety (szczegóły poniĹźej) oraz rĂłwnieĹź przedstawicielkę płci Ĺźeńskiej o dziwnie brzmiącym nazwisku, ktĂłra jest w stanie powstrzymać katastrofę.



To co najbardziej zniechęcało mnie do dalszego czytania, to praktycznie brak zwrotĂłw akcji i prĂłba zaszokowania czytelnika. Wspominałem juĹź o na silę wepchniętej erotyce. Otóş cały „trik” obraca się wokół wspomnianego elfa, ktĂłry podąża za główną bohaterką. Z racji tego, Ĺźe jest to jeden z czarnych charakterĂłw siłą rzeczy posiada magiczne umiejętności. Problem w tym, Ĺźe gdy juĹź poznajemy te umiejętności nie wiemy tak naprawdę czy śmiać się z tak głupiego i absurdalnego pomysłu czy odłoĹźyć książkę na półkę z postanowieniem, Ĺźe nigdy więcej jej nie otworzymy. Nasz zły elf bowiem ma moc, ktĂłra sprawia, Ĺźe wszystkie kobiety, ktĂłre miały z nim do czynienia stają się uzaleĹźnione od... seksu. Tak drodzy państwo, dobrze widzicie, w „Mrocznym szaleństwie” przedstawiony jest motyw nimfomanii w formie uroku rzuconego podczas stosunku seksualnego z elfem.

Niestety, im dalej zagłębiamy się w historię, tym częściej spoglądamy na te pomysły jak na zwykłą prĂłbę zainteresowania/zaszokowania czytelnika, pomysły, ktĂłre tak naprawdę nie wnoszą do opowiadanej historii nic nowego i rĂłwnie dobrze moĹźna byłoby je zastąpić czymś innym, znacznie ciekawszym i zdecydowanie lepiej przemyślanym. Jest to zarzut powaĹźny, tym bardziej, Ĺźe przez cały czas poświęcony na czytanie miałem wraĹźenie, Ĺźe autorka przez wymyślanie nowych, pokręconych pomysłów zgubiła gdzieś po drodze to co naprawdę waĹźne dla książek. Mowa tu rzecz jasna o wartko opowiedzianej historii z dużą ilością zwrotĂłw akcji, ciekawej intrydze czy dobrze zarysowanych postaciach. W „Mrocznym szaleństwie” ich po prostu brakuje.

Na pytanie dotyczące zalet książki rozkładam ręce. Co prawda, chwilami jest całkiem interesująca, nie jest zbyt gruba przez co nie mamy do czynienia ze zjawiskiem rozciągania historii na siłę oraz zdarza się kilka momentĂłw, w ktĂłrych akcja nabiera tempa. Niestety fragmenty te są na tyle krĂłtkie, Ĺźe część czytelnikĂłw moĹźe ich po prostu nie zauwaĹźyć. Tym bardziej w sytuacji gdy będziemy znudzeni kolejnymi to absurdami i płytkimi bohaterami przewijającymi się w książce. Podobnie zresztą było w przypadku wspominanego na początku „Zmierzchu” i „PamiętnikĂłw”. Są to książki, ktĂłre podbiły serca przede wszystkim ogromnej ilości nastolatek. PrĂłbowałem się niejednokrotnie zastanowić nad tym, co dostrzegają w tych pozycjach wszyscy ci, ktĂłrzy wystawiają im wysokie noty. Ja jednak, podobnie jak większość ludzi lubujących się w nieco ambitniejszych książkach widzę w tego typu pozycjach wyłącznie historyjki pozbawione polotu z postaciami na poziomie bohaterĂłw filmĂłw akcji klasy B lat dziewięćdziesiątych. W przypadku „Zmierzchu” dotrwałem jedynie do niecałej połowy pierwszego tomu, „Pamiętniki WampirĂłw” natomiast odłoĹźyłem juĹź po kilku stronach. Przez „Mroczne szaleństwo” przemęczyłem się do samego końca, tylko po to by napisać tą recenzję. Dla miłośnikĂłw i miłośniczek książek Stephanii Meyer, reszta natomiast powinna omijać szerokim łukiem.

Książka otrzymuje 3 w dziesięciostopniowej skali wg Huntera.