John Maddox Roberts - Sprzysiężenie Katyliny

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Sprzysiężenie Katyliny (The Catiline Conspiracy) Autor: John Maddox Roberts Ilość stron: 344 Wydawnictwo: Bellona Rok wydania: 2012 Cena: 37 PLN Autor recenzji: Wojciech „DziadĂł” Kuczyński Data recenzji: 2012-11-06 Ocena: 70/100

Decjusz Cecyliusz Metellus Młodszy – oficjalnie świeĹźo upieczony senator w staroĹźytnym Rzymie, a w czasie wolnym detektyw – powraca wraz z kolejną częścią sagi „Imperialny Rzym – SPQR”. Powoli wspinając się po drabinie społecznej ściąga on na siebie coraz większe kłopoty, jednocześnie rozwiązując zagadki kryminalne. Druga część cyklu Johna Maddoxa Robertsa wprowadza czytelnika jeszcze głębiej w realia staroĹźytnego Rzymu i jego mrocznych intryg.

W drugiej części serii – „Sprzysiężeniu Katyliny” - Decjusz odkrywa w podziemiach świątyni Saturna tajny skład broni. W tym samym czasie w mieście są popełniane tajemnicze morderstwa, dokonywane zagadkowym narzędziem… Decjusz z czasem trafia na trop spisku, mającego na celu obalenie obecnej władzy… Sprawa jest powaĹźna, a Cecyliusz Młodszy nie moĹźe za bardzo liczyć na pomoc oficjeli. Na szczęście jednak ma innych sojusznikĂłw: lekarza Asklepiodesa i Tytusa Anniusza Milona, przywĂłdcy organizacji przestępczej, mającego zapędy polityczne. Pomagają mu oni swoją wiedzą, doświadczeniem i koneksjami. Wychodzi takĹźe na jaw, Ĺźe Cecyliusz Młodszy – mimo pozycji swojego rodu – ma wbrew pozorom bardzo słabą pozycję społeczną, ktĂłra nierzadko utrudnia lub wręcz całkowicie uniemoĹźliwi mu efektywne działania, wszak jeĹźeli ktoś wyĹźej będzie chciał, by Decjusz milczał na jakiś temat, to bez problemu osiągnie w taki czy inny sposĂłb… A sam Decjusz ma niewiele do powiedzenia w tej materii.



John Maddox Roberts wraz z kolejną częścią cyklu serwuje nam jeszcze większą dawkę rzymskiego klimatu. Poznajemy dokładniej panujące wĂłwczas zwyczaje, kulturę i inne elementy Ĺźycia codziennego Rzymian – zarĂłwno tych bogatych, jak i tych z nizin społecznych. Autor prezentuje na przykład rzymską ucztę, niezwykle się rozpisując na temat tego, co i kiedy się je, w jakiej pozycji się to robi etc. Opisy nie są tak nudne jak te z podręcznikĂłw do historii dzięki temu, ze przeplatają się zgrabnie z fabułą i poznajemy je tak jakby przy okazji. A Roberts, jak zawsze, stara się, by to wszystko było zgodne z posiadaną przez nas obecnie wiedza historyczną. Pojawia się takĹźe jeszcze więcej postaci historycznych, ktĂłrych charaktery są moĹźliwie jak najwierniej odwzorowane na podstawie tego, co o danych ludziach wiemy. Zabieg ten udał się Maddoxowi w znacznym stopniu, dzięki czemu bez większych problemĂłw byłem w stanie wyobrazić sobie intrygującego i budzącego nieco przestrach Cezara czy teĹź elokwentnego i opanowanego Cycerona. Decjusz, podobnie jak w poprzedniej części, opowiada nam swoje przygody w pierwszej osobie, relacjonując je bezpośrednio ze swojej perspektywy, ktĂłra co prawda jest subiektywna (jak to w przypadku narratora biorącego udział bezpośrednio w akcji), ale takĹźe wiarygodna. Podsumowując – klimat staroĹźytnego Rzymu jest jeszcze lepszy.

Fabuła „Sprzysiężenia Katyliny” jest w porĂłwnaniu do poprzedniej części bardziej dynamiczna. Tak jak „Śledztwo Decjusza” przypominało bardziej staroĹźytny kryminał, gdzie bohater powoli i metodycznie rozwiązuje kolejne elementy zagadki, tak tutaj mamy do czynienia bardziej z hybrydą akcji i kryminału. Nie będzie brakowało bijatyk czy ucieczek uliczkami Wiecznego Miasta, a Decjusz jeszcze częściej będzie musiał unikać pułapek zastawionych na jego Ĺźycie. Jeśli do tego dodamy jego gorący temperament, prowadzący go nieraz do kłopotliwych sytuacji, otrzymamy w rezultacie kawał dobrej fabuły, w ktĂłrej nie brakuje zwrotĂłw akcji.

Od strony technicznej niewiele się zmieniło od pierwszej części. Na początku książki jest mapa trenu akcji, a na jej końcu słownik pojęć używanych w starożytnym Rzymie. Za tłumaczenie odpowiada Ewa Wierzbicka i jest ono tak samo dobre. Zdarzają się pojedyncze literówki.

„Sprzysiężenie Katyliny” prezentuje sobą podobny poziom, co poprzednia część cyklu. Oznacza to, ze jest to książka dobra, ale nie rewelacyjna. Ot, taki kryminał do poczytania dla relaksu. JeĹźeli komuś podobało się „Śledztwo Decjusza”, to tak książka przypadnie mu do gustu tym bardziej. Przy okazji zwracam uwagę na to, Ĺźe nie wymagane jest przeczytanie pierwszej części serii, bo wydarzenia, ktĂłre w jakiś sposĂłb łączą obie książki, są przytoczone w wystarczającym stopniu, zorientować czytelnika w sytuacji.