Jean Raspail - Obóz świętych

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : ObĂłz świętych (Le Camp des saints) Autor: Jean Raspail Ilość stron: 384 Wydawnictwo: Fronda Rok wydania: 2015 Cena: 39,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2015-09-22 Ocena: 70/100

W nękanych głodem i epidemiami krajach Orientu setki tysięcy ludzi opanowują statki, barki i łodzie. Niepowstrzymaną wściekłą falą ruszają ku Europie. Ów barbarzyński potop powoduje, Ĺźe Europa umiera. Jej mieszkańcy – z nielicznymi wyjątkami – są od dawna sparaliĹźowani duchowo, moralnie i fizycznie przez ideologię permisywizmu, poprawności politycznej, tolerancji i multi-kulti. Poddają się więc biernie dzikim hordom. Ostatnie bastiony oporu, wierne ideałom cywilizacji chrześcijańskiej, są bezradne. Niemal juĹź nie ma szlachetnych i mądrych elit.

Rozgrywające się na naszych oczach wydarzenia związane z syryjskimi uchodźcami vel imigrantami odświeżyły zainteresowanie wydaną przed około czterdziestu laty książką Jeana Raspaila, zmagającego się z postępującą heterogonizacją jego ojczystej Francji, tyleż politycznie, co i emocjonalnie.

Autor przywraca na salony nieco zapomnianą ideę historiozofii, w jego czasach wyznawaną, ba, wręcz zawłaszczoną przez myślicieli marksistowskich, ktĂłrych czas współcześnie, zdaje się, przeminął. Jego własna jednak „historia historii” ma odcień zdecydowanie prawicowy, jakkolwiek obecnie nieco trącący myszką i wręcz egzotyczny niczym francuski chrześcijanin.



Nie jest łatwo odnaleźć klucz do „Obozu świętych”, w ktĂłrym zinternalizowanie się z postaciami pozytywnie wyeksponowanymi wymaga zaakceptowania ich zbrodni ludobĂłjstwa, niewątpliwego rasizmu czy choćby czynami niejednoznacznie ocenianymi, takimi jak prowadzenie domu publicznego.

IdĂŠe fixe autora jest słowo „rasizm” (i „antyrasizm”), odmieniane we wszystkich przypadkach, a gdyby to było moĹźliwe, to pisarz uczyniłby je takĹźe przedmiotem koniugacji. Rasa jest dla niego nośnikiem kultury i cywilizacji (choć dopuszcza on moĹźliwość istnienia „dobrego Gurkha”), ktĂłrej przywary znakomicie on sobie uświadamia, lecz ktĂłra jest pomimo wszystko dla niego wartością samą w sobie.

Zapewne czterdzieści lat temu „ObĂłz świętych” byłby prezentowany jako dzieło służące „przekonaniu przekonanych”, tymczasem współcześnie moĹźe się jawić jako nośnik i wyraziciel pewnego niepokoju, towarzyszącego tuĹź po przebudzeniu z koszmaru. Jak się jednak zdaje, jest ono zanadto podatne na ideologiczne naduĹźycia w politycznych wojenkach, co miast wzmacniać jego wymowę, osłabi ją.

Raspail droczy się z czytelnikiem, w istocie potępiając go niezaleĹźnie od zajętego przezeń stanowiska, a co jeszcze zabawniejsze, pozostawiając go w przekonaniu co do słuszności prezentowanych racji. „ObĂłz świętych” nie niesie jednak za sobą Ĺźadnego pozytywnego przekazu, jakkolwiek niebanalnym by nie był. Jest on kasandryjskim wieszczeniem, dalekim jednak od jeremiaszowskich napomnień – zwiastuje on otchłań, lecz bez nadziei na wydobycie się zeń.