Janet Evanovich – Po szĂłste nie odpuszczaj

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Po szĂłste nie odpuszczaj (Hot Six) Autor: Janet Evanovich Ilość stron: 360 Wydawnictwo: Fabryka Słów Rok wydania: 2013 Cena: 33,90 PLN Autor recenzji: Grzegorz „Hunter” Ĺťmuda Data recenzji: 2013-03-14 Ocena: 60/100

Jakiś czas temu wydarzyła się rzecz dosyć niecodzienna. W moje ręce trafiła intrygująca pozycja – niesamowicie popularna za oceanem powieść, ktĂłrą moĹźna by zaszufladkować jako „babski kryminał”. Dla mnie, jako fana raczej mroczniejszych klimatĂłw, dusznej atmosfery i powaĹźnych zagadnień było to „być albo nie być” jeĹźeli chodzi o moje recenzenckie ja. Redaktorska duma (oraz ciekawość) były jednak silniejsze od początkowej niechęci i zabrałem się do lektury.

I trzeba przyznać, Ĺźe to była jedna z najcięższych do napisania opinii w całej mojej internetowej karierze. Nie dlatego jednak, Ĺźe opisywana przeze mnie pozycja była zła, wręcz przeciwnie – w swoim gatunku odnajduje się doskonale i juĹź na starcie mogę powiedzieć, Ĺźe dla wyjadaczy będzie pozycją przynajmniej dobrą. MĂłj problem z oceną polegał raczej na tym, Ĺźe ciągle zastanawiałem się nad bardzo waĹźną rzeczą, mianowicie czy jestem w stanie wystawić „Po szĂłste nie odpuszczaj” uczciwą ocenę.

Mamy tu zatem duet kobieta plus mężczyzna, mamy tu morderstwo, kilku podejrzanych, ktĂłrzy wedle tradycji są „starymi znajomymi”. Jest teĹź odrobina miejsca na typowo damsko-nastoletnie sprawy więc wydaje mi się, Ĺźe książka trafi do szerokiego grona, przede wszystkim Ĺźeńskiej części odbiorcĂłw. Warto przy tej okazji zaznaczyć, Ĺźe zwolennicy kryminałów z prawdziwego zdarzenia nie mają tu jednak czego szukać. Intryga jest dosyć prosta i przewidywalna, więc ze zwrotĂłw akcji raczej nici, szczegĂłlnie dla tych, ktĂłrzy wyostrzyli sobie zdolności analityczne na przygodach Herkulesa Poirot.



Do zalet książki z całą pewnością moĹźna zaliczyć zarĂłwno bohaterĂłw jak i lekkość narracji. Wiem, Ĺźe na pierwszy rzut oka, te dwie rzeczy mają ze sobą niewiele wspĂłlnego, jednakĹźe łączy je jedna, bardzo waĹźna cecha – lekkość. Bohaterowie są sympatyczni, da się ich polubić, a ich przygody śledzi się z przyjemnością. Dzieje się tak rĂłwnieĹź dzięki narracji. Autorka, nie pierwszy raz zresztą, pokusiła się o zastosowanie narracji typowej dla powieści skierowanych głównie do nastoletnich odbiorcĂłw i ten pomysł sprawdza się znakomicie, szczegĂłlnie gdy chcemy oderwać się od powaĹźniejszych pozycji wymagających większej uwagi.

Jak na razie wymieniałem same zalety, czas zatem się skupić na tym, co w powieści nie „trybi”. Nie jest tego co prawda zbyt wiele, ale mimo wszystko coś się znajdzie. To co mnie przede wszystkim uderzyło to znana przypadłość „to wszystko juĹź gdzieś było”. Normalnie nie wymieniałbym tego w tabelce „rażących wad” jednak problem polega na tym, Ĺźe to wszystko widzieliśmy w tej samej serii napisanej przez dokładnie tą samą autorkę. Gdy zobaczyłem, Ĺźe saga o Stephanie Plum ma juĹź przeszło 14 odsłon (z czego 7 znajdziecie w naszym kraju) z czystej, redaktorskiej ciekawości postanowiłem pobieĹźnie sprawdzić pozostałe odsłony o łowczyni nagrĂłd/pani detektyw. Niestety – zmienia się miejsce akcji, zmieniają się bohaterowie drugoplanowi, zmienia się kilka szczegółów i w zasadzie to tyle. Odejmując te drobnostki moĹźna uznać, Ĺźe czytamy po raz drugi tą samą książkę z przemalowanym tłem. Rzecz jasna nie zauwaĹźy tego nikt, kto z autorką będzie miał do czynienia po raz pierwszy, jednak juĹź drugie, trzecie i kaĹźde następne spotkanie spowoduje, Ĺźe będzie nam się to rzucało coraz bardziej w oczy. MĂłgłbym się jeszcze uczepić zakończenia i rozwiązania całej intrygi. Nawet jak na książkę młodzieĹźową wszystko było po prostu zbyt banalne. No i nie zapominajmy oczywiście o tym, Ĺźe wciąż mamy do czynienia ze zwykłym czytadłem. Z tej lektury nie wyniesiemy Ĺźadnych wartości, nie zapamiętamy jej na dłuĹźej, nie odczujemy chęci wracania do niej czy teĹź „grzebania” w niej. Raz przeczytana zostanie rzucona na półkę i zapomniana na kolejne dziesięciolecia, aĹź nie dobierze się do nich następne pokolenie.

I tak oto w końcu stanąłem przed jakĹźe trudnym wyborem, o ktĂłrym z początku wspominałem. Pytanie jakie powinienem sobie teraz jednak zadać to nie pytanie: „czy ta książka jest dobra?”, tylko: „czy to jest pozycja dla mnie?”. Jak juĹź wspominałem na początku – opisywana przeze mnie pozycja bez dwĂłch zdań jest pozycją dobrą. Poprawnie napisaną, w miarę interesującą, świetnie sprawdzającą się jako przerwa pomiędzy czymś ambitniejszym. I jest to pytanie, ktĂłre kaĹźdy z was powinien sobie zadać, bo właśnie od niego waĹźy się końcowa ocena tejĹźe pozycji. Dla mnie jest to 4/10 – właśnie dlatego, Ĺźe to nie mĂłj świat, co spowodowało, Ĺźe „Po szĂłste nie odpuszczaj” w ogĂłle mnie nie porwało. JednakĹźe dla tej części czytelnikĂłw, ktĂłrzy lubują się w tych klimatach książka zasługuje na coś pomiędzy 6, a 7 w skali dziesięciostopniowej. Ja tym razem dam 6, za brak innowacji, ogĂłlnego powiewu świeĹźości i czegoś co mogłoby wyróşnić książkę Pani Evanovich na tle innych.

Plusy: lekkość, szybko się czyta, sympatyczni bohaterowie
Minusy: powtórka z rozrywki, przeciętne czytadło, ambitniejsi czytelnicy nie znajdą tu nic wartego uwagi