Jacek Komuda - Imię Bestii

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Imię Bestii Autor: Jacek Komuda Ilość stron: 362 Wydawnictwo: Fabryka Słów Rok wydania: 2005 Cena: 28,99 PLN

Druga powieść w dorobku Komudy wyróşnia się tematem, jej fabuła bowiem nie jest umiejscowiona jak dotychczas w XVII-stowiecznej Polsce. Tym razem akcja rozgrywa się w średniowiecznej Francji, a dokładnie w dwĂłch jej miastach: ParyĹźu i Carcassone. Główna postać jest rĂłwnieĹź nowatorska, albowiem jest to nie kto inny, jak na wpół legendarny poeta, niejaki Francois Villon, autor „Wielkiego Testamentu”. Ci pilniejsi na lekcjach polskiego mogą skojarzyć Villona z wyjątkową jak na owe czasy poezją świecką.

Jednak myli się ten, kto z racji wykonywanej profesji zaszufladkuje Francoisa jako delikatnego paniczyka o romantycznej duszy i poglądach estety. Villon Komudy jest łotrem, złodziejem, alfonsem, pozbawionym sumienia typkiem żyjącym na bakier z prawem. Mroczne zaułki Carcassone i paryski półświatek to dla niego naturalne środowisko. Lubuje się w towarzystwie ladacznic, morderców i żebraków.

Czemu zatem funkcjonuje całkiem dobrze i udaje mu się często uciec spod stryczka? Bo drań ma bardzo wpływowe koneksje i obdarzony jest przez Boga niebanalną inteligencją i sprytem, co w połączeniu z talentem szermierczym daje mu duĹźe pole manewru i pozwala na wykonywanie zleceń dla tych „wpływowych”. Komuda jak na ironię pokazuje, Ĺźe nawet najbardziej kaprawe zło ma prawo do istnienia, aby wspomĂłc dość oględnie pojęte dobro.



Bo zło, jakkolwiek by nie było wielkie, zawsze trafi na większe, o czym nasz poeta wkrĂłtce się przekona. Na wstępie określiłem utwĂłr mianem powieści, choć poza tytułowym „Imieniem Bestii”i tom zawiera w sobie dwa mniejsze objętościowo opowiadania: „Diabeł w kamieniu” i „Tak daleko od nieba”. KaĹźde z opowiadań to śledztwo, ktĂłre Villon wykonuje by ratować swoją skĂłrę, a przy okazji mieszkańcĂłw ktĂłregoś z wyĹźej wymienionych miast.

A wszystko okraszone średniowiecznymi zabobonami i wierzeniami, podsycone ludzkimi pokusami i namiętnościami. Idealna poĹźywka dla zła, ktĂłre niemal czuje się na własnej skĂłrze czytając stronice „Imienia Bestii”i. Co najgorsze, wiara w zabobony nie jest bezpodstawna jak się nam wydaje. Nie od dziś wiadomo, Ĺźe w kaĹźdej bowiem bajce tkwi ziarno prawdy. Niebezpieczeństwa czyhające na poetę zdają się potwierdzać tę nie dla wszystkich oczywistą sentencję. Tajemnicze morderstwa, ktĂłrych ofiary naznaczone są bardzo dziwnym znamieniem, łowy na skrzydlate istoty swym wyglądem przypominające anioły - to tylko garstka atrakcji, jakimi moĹźe nas poczęstować średniowiecze.

Autor nienawidzi przekłamań i idealizacji. Francuskie „metropolie” XV-go stulecia opisane są wręcz naturalistycznie, przez co zdaje nam się , iĹź czasem ze stronic książki wyczuwamy aromaty paryskich rynsztokĂłw. No i oczywiście język, choć nie francuski, to jednak wzbogacony licznymi „kwiatkami”, ukazującymi nam gwarę paryskich obwiesiĂłw i nędzarzy.

„Imię Bestii”i to dobry przykład, iĹź dobra fantastyka moĹźe być umiejscowiona w znanych nam z historii epokach, ktĂłre ubarwić wystarczy ich własna paletą wierzeń, aby uczynić je atrakcyjnymi.