Gustave Flaubert - Salambo

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Salambo (SalammbĂ´) Autor: Gustave Flaubert Ilość stron: 263 Wydawnictwo: Hachette Rok wydania: 2008 Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2019-01-26 Ocena: 70/100

Pierwsza wojna punicka była długotrwałym konfliktem, zakończonym zmianą układu sił w basenie Morza ŚrĂłdziemnego i wzlotem potęgi Rzymu, niejako narodzinami jego mocarstwowych, moĹźna by rzec imperialnych ambicji. Nie był to jednak jeszcze kres dotychczasowej siły Kartaginy, ta jednak po zawarciu pokoju z władzami i ludem Wiecznego Miasta musiała szybko zmierzyć się z problemami wewnętrznymi, nade wszystko zaś niezadowoleniem rekrutowanych dotychczas przez nią sił najemnych. Na tle owego świata skąpanego w ogniu i krwi rozwija się akcja powieści Gustave;a Flauberta o (spolszczonym) tytule „Salambo”.

Za tytułem skrywa się postać żeńska, zaliczająca się do patrycjatu północnoafrykańskiej republiki, podobnie zresztą jak w przypadku wielu niewiast znad Tybru łącząca ten status z mniej czy bardziej sprecyzowaną rolą religijną. A to wszystko z niejednoznacznym uczuciem w tle. Brzmi dość sienkiewiczowsko, nieprawdaż?

Przedmiotowa powieść obfituje w sceny nawet nie batalistyczne, co wprost drastyczne – znaleźć moĹźna w niej relacje z krzyĹźowania, początkowo ono tylko sugeruje, by w dalszej swej części bardziej szczegółowo przedstawić praktyki kanibalistyczne. Z uwagi właśnie na Ăłw ekshibicjonizm okrucieństwa autor był w swoich czasach odsądzany od czci i wiary…



…choć tak naprawdę po upływie stulecia kinematografii, dekad filmĂłw opatrzonych metkami kina akcji bądĹş grozy mało ktĂłre z przedstawień potrafi tak naprawdę wstrząsnąć dwudziestopierwszowiecznym czytelnikiem, a juĹź zwłaszcza ktĂłrego edukacja szkolna obejmuje powieści opisujące nabijanie na pal, tortury z przypalaniem pochodnią czy teĹź wyłupianie oczy.

Słabością rzeczonej pozycji jest pewne niezdecydowanie ze strony autora, czy wolał on przyjąć bardziej kronikarską, nieco oddaloną od wydarzeń rolę, czy też wolałby się skupić na losach konkretnych jednostek. W konsekwencji przedmiotowa powieść jest dość mało spójna, tworząca co prawda koherentną całość, acz składającą się z nazbyt dużej liczby spektakularnych scen, które paradoksalnie miast pobudzać czytelnika dość szybko zaczynają go nużyć.

„Salambo” to powieść niesłusznie zapomniana, śmiem zaś twierdzić, iĹź jest rĂłwnieĹź niemałą niesprawiedliwością fakt, Ĺźe aĹź w takim cieniu „Pani Bovary” się ona kryje, podczas gdy być moĹźe to kolejność na tym swoistym podium winna być odmienna. Jest to książka niewolna od szeregu felerĂłw, zdecydowanie rĂłwnieĹź nie przeznaczona dla kaĹźdego czytelnika, zapoznanie się z nią jednak umoĹźliwia chociaĹźby nieco obiektywniejszą i bardziej wysublimowane postrzeganie naszej własnej kultury.