George R.R. Martin, John Jos. Miller - Ręka umarlaka

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Ręka umarlaka (Dead Man's Hand) Redaktorzy: George R.R. Martin, John Jos. Miller Ilość stron: 440 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2017 Cena: 45 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2018-07-02 Ocena: 55/100

Prywatny detektyw i samozwańczy stróż sprawiedliwości na tropie sprawcy mordu, który zmieni bieg świata.

Poczwarkę, kobietę o przezroczystej jak szkło skórze, będącą królową dżokerskiego półświatka, brutalnie zamordowano w jej popularnym lokalu, Kryształowym Pałacu, odwiedzanym przez wiele sław świata dzikich kart. Jej zabójcy poszukują dwaj mężczyźni: Jay Ackroyd, pracujący jako prywatny detektyw as, który znalazł jej zmasakrowane ciało, oraz samozwańczy stróż sprawiedliwości i dawny kochanek zamordowanej, Yeoman, którego ktoś próbuje wrobić w tę zbrodnię. Ich poszukiwania przeradzają się w koszmarną odyseję pełną przemocy i politycznych intryg, która na zawsze zmieni los dżokerów i asów na całym świecie.

Lektura „Ukrytego Asa” nie mogła budzić wątpliwości, iĹź w sposĂłb oczywisty dla twĂłrcĂłw (a przynajmniej redaktorĂłw) planowana jest rĂłwnieĹź kolejna odsłona serii, albowiem niby pobocznie, niemniej jednak w opowieści aĹź ziały pewne fabularne dziury wymagające zapełnienia. Temu teĹź celowi zasadniczo słuĹźy „Ręka umarlaka”.

Książka kręci się wokół dwĂłch osĂłb – Jay’a „Rzutnika” Ackroyda oraz Daniela „Yeomana” Brennana – pozostałe osoby traktując niejako w sposĂłb słuĹźebny, ani chwilę nie pozwalając im na przejęcie pierwszych skrzypiec. O ile więc ichniejsze sylwetki zostaną wzbogacone – by wskazać chociaĹźby na Blaise’a czy „Kopacza” Downsa – to niejako tylko przy okazji.



Akcja powieści (bo juĹź nie zbioru opowiadań) rozgrywa się rĂłwnolegle z wydarzeniami z poprzedniej odsłony – ot, czasami usłyszymy o konwencji w Atlancie, niektĂłre fragmenty powieści zaś celowo się powtĂłrzą słowo w słowo, acz będziemy nań patrzeć z drugiej perspektywy, dotychczas nawet nie umniejszanej, co wręcz lekcewaĹźonej.

Nie sposĂłb jednak nie odnieść wraĹźenia, Ĺźe całość jest nieco zbyt zagmatwana, przy czym nie świadczy to o intelektualnym bałaganie, lecz raczej rozpaczliwym dążeniu do podtrzymania zainteresowania czytelnika „wartką” i „emocjonującą” akcją. Na zabiegu tym niestety traci jednak psychologiczne podobieństwo opowieści.

„Ręka umarlaka” to pozycja rozczarowująca, nieco zbyt nastawiona na zrealizowanie marketingowego planu niĹşli rzeczywiste usatysfakcjonowanie czytelnika, ktĂłry docierając do siĂłdmej odsłony serii siłą rzeczy musiał juĹź przyzwyczaić się do dotychczasowej konwencji oraz uniwersum. Nie jest to lektura zła, lecz stanowczo zbyt wtĂłrna.