George R.R. Martin - Jednookie walety

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Jednookie walety (One-Eyed Jacks) Redaktor: George R.R. Martin Ilość stron: 550 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2019 Cena: 45 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2019-09-07 Ocena: 65/100

Na konwencji Partii Demokratycznej w Atlancie miały miejsce wydarzenia, ktĂłre obrĂłciły w proch Ĺźycie i kariery wielu z bohaterĂłw. Czasy WieĹźy AsĂłw i porozumienia między asami, dĹźokerami i natolami, a takĹźe mody na dzikie karty – odeszły w niepamięć. Na ich miejscu pojawił się mrok, niepewność, brak zaufania i napięcie. Brutalny gang „Skoczkowie” opanował zdolność przenoszenia swoich umysłów do ciał innych ludzi. Zdolności tej uĹźywają do przemocy i terroru, po czym rzucają swoje ofiary na poĹźarcie konsekwencjom. Ich bezlitosne plany przejęcia kontroli nad dzikimi kartami na nowo podsycają konflikt między asami, dĹźokerami i zwyczajnymi ludĹşmi.

Prezydentura George’a H.W. Busha jawiła się początkowo jako okres mało interesującej kontynuacji i stabilizacji, nieco spokojniejszej od momentami dość butnego sposobu sprawowania władzy przez Ronalda Reagana – jakkolwiek na jej drugą fazę przypadło nieoczekiwanie wiele wydarzeń o historycznej randze. RĂłwnieĹź w świecie Dzikiej Karty jednak juĹź na pierwszych stronach „Jednookich waletĂłw” daje o sobie znać wraĹźenie pewnego uspokojenia, pragnienie wypoczynku po pełnych zwrotĂłw akcji i mocno obciążąjących psychicznie wydarzeniach poprzednich odsłon.

Akcja więc tej specyficznej publikacji – swego rodzaju zbioru opowiadań (warto bowiem pamiętać, iĹź George R.R. Martin jest tu „tylko” redaktorem prowadzącym), ale na tyle mocno ze sobą powiązanych, Ĺźe składających się właściwie na powieść – rozpoczyna się dość sennie, przy czym niekoniecznie jest to martwiące doznanie dla czytelnika. Szybko jednak sobie on uświadamia, iĹź Ĺźycie toczy się dalej, na horyzoncie zaś pojawia się nowe wyzwanie.



Atutem przedmiotowej pozycji jest fakt, Ĺźe skupia się ona na losach zupełnie nowych postaci – bądĹş wcześniej w ogĂłle nieobecnych, bądĹş teĹź właściwie o trzeciorzędnym charakterze. Oczywiście nie oznacza to, Ĺźe nie dane będzie się spotkać ze swego rodzaju gwiazdami tego uniwersum – by wskazać chociaĹźby Croyda – ale z wyjątkiem doktora Tachiona Ĺźadna z nich nie wysuwa się na pierwszy plan.

Nie sposób jednak nie odnieść wrażenia, że przedmiotowa publikacja uległa swego rodzaju modom właściwym dla okresu jej powstawania, by wskazać chociażby na postępująca seksualizację wydarzeń. Właściwie każdy rozdział zawiera taką czy inną scenę erotyczną, choć niekoniecznie z barwnymi opisami, najistotniejsze pozostawiając wyobraźni odbiorcy.

„Jednookie walety” to pozycja dość satysfakcjonująca, choć nade wszystko wypadająca dobrze na tle poprzedniego tomu cyklu. Stanowi ona niejako otwarcie nowego wątku przewodniego, ktĂłry nie jawi się jako rĂłwnie porywający co poprzedni, jakkolwiek moĹźe na jego tle okaĹźe się on zarazem klarowniejszy.