O ile antologie opowiadaÅ„ różnych autorów nie stanowiÄ… w żadnym stopniu niecodziennego produktu, o tyle już powieÅ›ci mozaikowe zaliczajÄ… siÄ™ do rzadkoÅ›ci. Twór ten polega na tym, że poszczególne opowiadania, jakkolwiek stanowiÄ… pozycje niezależne, to tworzÄ… pewnÄ… spójnÄ… caÅ‚ość, po części wpÅ‚ywajÄ…c na odczytanie caÅ‚oÅ›ci. PrzykÅ‚adem tego rodzaju pozycji jest stworzony przed dość już wielu laty zbiór „Dzikie karty”.
Wspomniana powieść – okreÅ›lenie to bowiem bynajmniej nie jest nadużyciem – jest jeszcze o tyle specyficzna, że poszczególne opowiadania sÄ… tworzone przez różnych autorów, co przejawia siÄ™ w stylistyce, czy choćby samym traktowaniu tych samych postaci i wydarzeÅ„. Z drugiej strony caÅ‚ość nie traci ani trochÄ™ na spójnoÅ›ci, co jak siÄ™ zdaje jest zasÅ‚ugÄ… redaktora prowadzÄ…cego.
„Dzikie karty” opowiadajÄ… losy Å›wiata, który tuż po II wojnie Å›wiatowej zostaÅ‚ dotkniÄ™ty przez pochodzÄ…cÄ… niewÄ…tpliwie z kosmosu – a mianowicie planety Takis – zarazÄ™, skutkujÄ…ca co do zasady Å›mierciÄ… osób niÄ… dotkniÄ™tych albo koszmarnymi mutacjami ciaÅ‚a (nosicieli obdarzajÄ…c potocznym mianem dżokerów), lecz w nielicznym przypadkach nabyciem przez zarażonych (teraz zwanych asami) nowych ponadnaturalnych cech, czasami zresztÄ… wymykajÄ…cych siÄ™ wiedzy aktualnej nauki.
Poszczególne opowiadania koncentrują się wokół wspomnianych asów (i dżokerów) przedstawiając ich losy w amerykańskim społeczeństwie, początkowo podekscytowanym, następnie reagującym wręcz histeryczną wrogością, właściwą dla polowania na czarownice, w końcu zaś oswajającym się z nową rzeczywistością.
Jak rzadko kiedy objÄ™tość poszczególnych opowiadaÅ„ jest wysoce satysfakcjonujÄ…ca, tak iż nie sÄ… one ani za krótkie, ani za dÅ‚ugie. Od czasu do czasu czytelnik jednak uÅ›wiadczy swoistego „posÅ‚owia” w kolejnej pozycji, co jednak budzi raczej uczucie zaintrygowania czy zrozumienia, niźli przesytu.
Całość utrzymana jest w ze wszech miar poważnej tonacji, nie stroniącej od żadnych cieni i szarości, momentami jednak czytelnik uświadczy swoistego poczucia humoru autorów, czasami dostrzegalnego na pierwszy rzut oka, niejednokrotnie zaś wymagającego jednak pewnej erudycji.
„Dzikie karty” pomimo sceptycyzmu żywionego przy siÄ™ganiu poÅ„ okazaÅ‚y siÄ™ lekturÄ… wiÄ™cej niż zadowalajÄ…cÄ…, stawiajÄ…c pod znakiem zapytania celowość tworzenia antologii opowiadaÅ„ „tematycznych”. Zaiste, dlaczego tak maÅ‚o jest tej klasy powieÅ›ci mozaikowych?
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł :
