George R.R. Martin - Brudne gry

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Brudne gry (Down and Dirty) Redaktor: George R.R. Martin Ilość stron: 700 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2016 Cena: 45 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2018-06-27 Ocena: 65/100

Na ulicach DĹźokerowa wybucha wojna między mafią i Widmowymi Pięściami. Przemoc wyrwała się spod wszelkiej kontroli i nawet asowie i dĹźokerzy są zmuszeni toczyć bĂłj z siłami świata przestępczego…

„Wyprawa asĂłw” zawierała szereg wątkĂłw sprawiających wraĹźenie niedokończonych, bądĹş teĹź skrywających znacznie obszerniejszą historię od tej przedstawionej. W rzeczywistości wcale tak nie musiało być, zabiegi te mogły słuĹźyć pozostawieniu „furtek” dla powstania ewentualnej kontynuacji, co w istocie nastąpiło właśnie w postaci „Brudnych gier”.

Akcja tej antologii rozgrywa się bowiem tyleż przed fabułą poprzedniej odsłony cyklu, co w jej trakcie, jak też po zakończeniu. Można więc stwierdzić, że każdy z czytelników winien być co najmniej w części usatysfakcjonowany. Osobiście dane podejście mi się podoba, ukazuje ono bowiem, że prezentowany świat jest bardziej kompletny niźli mogłoby to się zdawać z niepowiązanych ze sobą tekstów.



Atutem rzeczonej książki jest rĂłwnieĹź fakt, Ĺźe jej bohaterami są bardziej popularne postaci z uniwersum „Dzikich kart”. Ponownie więc uświadczymy Yeomena, Żółwia czy teĹź nade wszystko Śpiocha, przy czym ten ostatni ukaĹźe się nam w wysoce bezpretensjonalnej i nieoczywistej roli. Ot, taki trochę kolaĹź starych i nowych znajomych, co okazało się wcale wdzięcznym rozwiązaniem.

Książka miała stopniowo zmierzać ku zakończeniu, acz jej fabuła ewidentnie wskazuje na fakt powstania kolejnych odsłon (co w istocie nastąpiło). Uniwersum niejako zaczęło żyć własnym życiem, co jest o tyle kłopotliwe, iż w miejsce dotychczasowego sprintu przez dekady czytelnik jest raczony dreptaniem w mało intrygującym momencie lat 80. minionego wieku.

„Brudne gry” to książka nie na tyle wciągająca co poprzednia odsłona serii, jakkolwiek czyniąca zadość w większym stopniu przyzwyczajeniom. O ile bowiem poprzedniczka była oĹźywczym podmuchem, o tyle obecnie czytelnik wraca do tylko nieco przewentylowanego grajdołu wypełnionego nieco stęchłym powietrzem.