George R. R. Martin - Tuf Wędrowiec

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Tuf Wędrowiec (Tuf Voyaging) Autor: George R. R. Martin Ilość stron: 392 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 1998

Haviland Tuf jest podróżnikiem i rzetelnym, aczkolwiek drobnym międzygwiezdnym kupcem. Dzięki niezwykłemu splotowi zdarzeń staje się właścicielem wiekowego, długiego na wiele mil statku-bazy ziemskiego Inżynierskiego Korpusu Ekologicznego. Zbudowany jako śmiercionośna broń, statek ów chroni sekrety zapomnianej dziedziny nauki. Funkcjonuje wystarczająco sprawnie, aby za pomocą inżynierii genetycznej i technik klonowania produkować dziesiątki tysięcy rozmaitych gatunków roślin i zwierząt - zarówno dobroczynnych, jak i niszczycielskich.

Ekscentryczny, ale zawsze postępujący zgodnie z zasadami etyki, Tuf postanawia zmienić profesję i mianuje się inżynierem-ekologiem, używając zasobów statku-bazy do rozwiązywania problemów nękających rozliczne światy.

George R.R. Martin to pisarz znany niemal wyłącznie ze swej monumentalnej – tak, iĹź wciąż nieukończonej – sagi pt. „Pieśń Lodu i Ognia”. Nie oznacza to bynajmniej, Ĺźe w okresie poprzedzającym owo opus magnum pisarz ten trudnił się szydełkowaniem czy hafciarstwem. Moje doświadczenia z daną twĂłrczością sprowadzały się do „Ostatniego rejsu »Fevre Dream«”, ktĂłry pozycją wybitną nie był, acz dającą pewne pojęcie o wielkim potencjalne kryjącym się wĂłwczas w amerykańskim pisarzu. Owemu wczesnemu okresowi twĂłrczości Martina postanowiłem więc dać drugą szansę sięgając po „Tufa Wędrowca”.

Recenzowana książka to niejako pozycja z zupełnie innej bajki, kosmicznej bajki. Można bowiem tu zapomnieć o bitwach na miecze, królach i księżniczkach, ale również i przywiązaniu do jednego świata, jest to bowiem przedstawicielka gatunku tzw. space opery. Główny bohater ma bowiem do czynienia z niezwykle nowoczesną technologią, umożliwiającą mu podróże międzygwiezdne, ale nie tylko.



Tytułowy Haviland Tuf jest bowiem samozwańczym inĹźynierem ekologiem, to jest osobą, ktĂłrej zawodem jest ingerencja w środowiska naturalne napotykanych światĂłw w celu osiągnięcia pożądanych przez – co najmniej niektĂłrych – mieszkańcĂłw efektĂłw. Niejednokrotnie jednak udoskonalenie szybko okazuje się przekleństwem, bynajmniej nie ze względu na niekompetencję głównego bohatera, co raczej jego klientĂłw. Symptomatyczne, Ĺźe swoje koty nazywa na część wspomnianych kontrahentĂłw wysoce sugestywnymi imionami jak Ĺťal, Niewdzięczność tudzieĹź Głupota…

Główna postać jest zresztą dość specyficzna, obarczona bowiem wieloma dziwactwami, z ktĂłrych niektĂłre są zupełnie banalne – jak szczegĂłlna atencja ku przedstawicielom kociego rodu – inne zaś – jak niechęć ku jakiemukolwiek fizycznemu kontaktowi, przejawiająca się chociaĹźby w odmowie wymiany uścisku dłoni – wzbudzające więcej niezrozumienia, choć właściwie rĂłwnieĹź jak najbardziej nieszkodliwe i tolerowalne.

Właściwie prawdziwym „trademarkiem” rzeczonego bohatera jest jego niezwykła maniera wręcz bizantyjskich wypowiedzi, niejednokrotnie budzących wątpliwości co do ich szczerości, ironiczności czy wręcz cynizmu. Przyznaję, iĹź nie do końca rozgryzłem Tufa, nie mam bowiem pewności, czy jest on geniuszem, ktĂłry przewidział cały rozwĂłj wypadkĂłw, czy teĹź raczej osobą obdarzoną oprĂłcz szeregu niekwestionowanych talentĂłw rĂłwnieĹź sporą dozą szczęścia, co w sumie nieco osłabiałoby prawdopodobieństwo konstrukcji jego postaci.

Sama książka jest właściwie zbiorem opowiadań, stosunkowo rozbudowanych, bo liczących sobie po kilkadziesiąt stron kaĹźde, pozwalającym na „rwaną” lekturę, co sprawia, Ĺźe dana pozycja moĹźe niekoniecznie nadaje się na podróş tramwajem, ale pociągiem czy autobusem juĹź i owszem. Co istotne, kilka opowiadań łączy się bezpośrednio ze sobą (i planetą S'uthlam), tworząc niejako większą fabularną całość, zresztą zwieńczoną stosownym zakończeniem.

„Tuf Wędrowiec” dostarczył mi więcej czytelniczej satysfakcji niĹşli to miało miejsce w przypadku wspomnianej pozycji z wampirami w roli głównej, choć teĹź nie moĹźe się rĂłwnać z losami Westeros. WyraĹşnie widać, iĹź właśnie w przypadku rzeczonej pozycji autor wprawiał się w konstruowaniu dialogĂłw, jak rĂłwnieĹź dał upust poczuciu humoru, właściwego późniejszym wypowiedziom niejakiego Tyriona Lannistera. Jest to niewątpliwie książka lĹźejszego rodzaju, choć poruszająca co najmniej jedno niezwykle aktualne i waĹźkie zagadnienie.