Florian Czarnyszewicz - Wicik Ĺťywica

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Wicik Ĺťywica Autor: Florian Czarnyszewicz Ilość stron: 336 Wydawnictwo: LTW Rok wydania: 2015 Cena: 35,70 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2018-12-13 Ocena: 70/100

Zawierucha dziejowa, w ktĂłrą wpadła Polska w XX wieku skutkowała nie tylko drastycznymi zmianami biegu granic (i w ogĂłle ich ponownemu wytyczeniu na mapach), nie tylko licznymi – rzadko dobrowolnymi bądĹş co najmniej planowymi – migracjami, ale teĹź mnogością fascynujących tematĂłw, ktĂłre mogłyby stanowić kanwę dla róşnorakich gatunkĂłw sztuki. Co ciekawe, wiele takowych faktycznie powstało, nie jest jednak szerzej znanych z uwagi na róşnorakie uwarunkowania.

„Wicik Ĺťywica” jest powieścią, ktĂłrej akcja rozgrywa się na terenach przez narĂłd polski juĹź zapomnianych, a mianowicie ziemiach, ktĂłre należąc do Rzeczypospolitej Obojga NarodĂłw ostatecznie nie weszły w skład odroczonego po zaborach państwa polskiego. Krainy te były zaś zamieszkiwane przez konglomerat, istny wręcz miszmasz narodowościowy, w ktĂłrym Ĺźywioł polski – choć nie dominujący – był ze wszech miar zauwaĹźalny.



Autor podkreśla jednak, Ĺźe Kresy bynajmniej nie były polskie, lecz w nie mniejszym, a wręcz większym stopniu stanowiły dom innych społeczności, ktĂłre dopiero zaczynały budować swoją toĹźsamość narodową, stawiając siebie poza kręgiem tak polskości, jak i rosyjskości. „Wicik Ĺťywica” stanowi niejako pejzaĹź okresu tych zmian, na ktĂłre nakłada się rĂłwnieĹź rewolucja społeczna, niejako konkurując o prymat w sercach z ideą narodową.

W konsekwencji w rzeczonej książce, poza dość wartką akcją, niebagatelną rolę odgrywają dialogi, w ktĂłrych autor przedstawia swĂłj program, choć niejako świadomy, Ĺźe zaznawszy klęski stanowi on pieśń przeszłości. Niemało w tych słowach moralizatorstwa, czasami męczącego, niejednokrotnie sztucznego w konkluzjach, lecz wiele w nich rĂłwnieĹź bĂłlu – i tęsknoty.

„Wicik Ĺťywica” to w istocie dwie róşne opowieści w jednym woluminie – znajdziemy w nim reminiscencje sienkiewiczowskiej „Trylogii”, ale rĂłwnieĹź idee właściwe raczej dla pozytywistycznej doktryny pracy u podstaw. Książka ta jednak nie zasługuje na zapomnienie, ktĂłre było dotychczas jej udziałem, podobnie jak kresowiacy, tak nasi rodacy, jak i „Biełorusy”.